κλικ

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις.

Ή όσο σκληρά κι αν προσπαθήσεις, πολλές φορές μια εικόνα, μια φωτογραφία, θα αφηγηθεί την ιστορία καλύτερα από τα λόγια.

Βάλε τα λόγια αν θέλεις πίσω από τις εικόνες.

Περιέργεια; Άγνοια κινδύνου; Συνήθεια; Όταν για δεκαετίες είσαι το μοντέλο των καλύτερων φωτογράφων του πλανήτη, μπορεί κάποια στιγμή να θελήσεις κι εσύ να περάσεις στην άλλη πλευρά, να κρατήσεις την κάμερα και να πατήσεις το μαγικό κουμπάκι.

Οι υπεύθυνοι μάρκετινγκ σε NIKON και CANON θα μπορούσαν να σταματήσουν να δουλεύουν: η επόμενη καμπάνια τους είναι έτοιμη.

Χαμογελάστε, μουγκρίστε, βρυχηθείτε. Κοιτάξτε το πουλάκι και... κλικ!

 πηγή: BoredPanda

Ώρα Μηδέν

Τηλεόραση δεν έχω ευτυχώς - έχει κλείσει εδώ και καιρό ο βόθρος των εικόνων. Σκέφτομαι όμως να κλείσω και το ίντερνετ μέχρι την Κυριακή.

Τις ζόρικες μέρες, στρέφομαι πάντα πίσω στα βιβλία μου, στις μουσικές μου, στην τέχνη του λόγου και του πνεύματος γενικότερα, που μ' έκανε τον τον άνθρωπο που είμαι σήμερα.

Όλος μου ο πλούτος είναι οι άνθρωποι μου, οι τόποι μου, οι σκέψεις, τα συναισθήματα, τα όνειρα και οι ελπίδες μου. Ο πλούτος μου δεν είναι τα υλικά που με περιτριγυρίζουν. Ο πλούτος μου δεν είναι κομμάτια χαρτί με ψεύτικη αξία.

Δεν φοβάμαι γιατί το ΑΤΜ μπορεί να αρχίσει να μου δίνει δραχμή αντί για €. Μπορεί να μην πανηγυρίσω κιόλας, αλλά δεν θα αρνηθώ το είναι μου, ούτε θα μηδενίσω την κοσμοθεωρία μου ή θα συμβαδίσω με αισχρούς ανθρώπους για να το αποτρέψω.

Φοβάμαι όμως την καινούρια Ευρώπη. Που ξέχασε μόνο στην υπογραφή των ιδρυτικών συμβάσεων τις μεγάλες της ιδέες. Πού είναι η ελευθερία, η δημοκρατία, η κοινωνική δικαιοσύνη; Πόσες υποχωρήσεις ακόμα μπορούμε να κάνουμε;

Με τρομάζει αυτή η Ευρώπη του χαιρέκακου game over και του take it or leave it. Με τρομάζει η Ευρώπη της Γερμανίας που αφού την αιματοκύλισε 2 φορές τον περασμένο αιώνα συνεχίζει την χάραξη παρεμβατικής πολιτικής του Ράιχ - με άλλα μέσα φυσικά στον δικό μας αιώνα της εξέλιξης.

Με τρομάζει η Ευρώπη που θεωρεί λύση να πνίγει τους κατατρεγμένους που έρχονται στην πόρτα της, αντί να προσπαθήσει να σταματήσει τον πόλεμο, για να μη θιγούν οι οπλοβιομηχανίες. Με τρομάζει η Ευρώπη που υπογράφει το δικαίωμα των εταιριών να μηνύουν τα κράτη όταν θεωρούν ότι θίγονται τα συμφέροντά τους, θυσιάζοντας τα εργασιακά και περιβαλλοντικά δικαιώματα των πολιτών της. Με τρομάζει η Ευρώπη που σφραγίζει επισήμως τα μεταλλαγμένα και μετά αναρωτιέται για την αύξηση του καρκίνου της. Με τρομάζει η Ευρώπη που ανέχεται φασίστες για να κάνει business μαζί τους.

Με τρομάζει κι η Ελλάδα, που δεν έμαθε ποτέ να κουβεντιάζει με ηρεμία, ούτε να ακούει "τους άλλους", παρά μόνο να φωνάζει εν εξάλλω.

Ξανακούω τις μουσικές μου. Τον Άσιμο, τον Σιδηρόπουλο, τον Σωκράτη, τον Θανάση, τον Αγγελάκα, τον Αλκίνοο, τον Τσιτσάνη, τον Χατζιδάκι. Ξαναβλέπω τις εικόνες και τις ταινίες που με στοίχειωσαν. Ξαναδιαβάζω τον Χαλίλ Γκιμπράν, τον Ομάρ Καγιάμ, τον μικρό μου πρίγκιπα, τον Αναγνωστάκη, τον Μίσσιο, τον Όργουελ, τον Χέμινγουεϊ, τον Σολωμό, τον Ρίτσο, τον Ερωτόκριτο, τον Τριβιζά, τον Αρκά, τον Στάινμπεκ, τον Πόε.

Και μένω στη γραμμή αυτή του Τόλκιν, που την έχω κορνιζώσει για να τη βλέπω και να τη θυμάμαι κάθε μέρα: "Κανένας από τους ήρωες που βρέθηκαν στις μεγάλες ιστορίες δεν ευχήθηκε να του συμβούν αυτά. Το μόνο όμως που εμείς πρέπει να αποφασίσουμε, είναι τι θα κάνουμε με τον χρόνο που μας δόθηκε."

Καλό βόλι σε όλους και μην ξεχνάτε ότι τη Δευτέρα, η απόφαση θα μας βαραίνει πια όλους μαζί.

Καλά μυαλά φίλοι μου.

5 μέρες εβραίοι

Ουζερί Τσιτσάνης, Θεσσαλονίκη υπό γερμανική κατοχή.

Η ταινία του Μανούσου Μανουσάκη λειτουργεί σαν μαγική χρονομηχανή.

Σε μια πόλη που αναγνωρίζει και μιλά επιτέλους γι’ αυτό το κομμάτι της, πραγματοποιήθηκε μέσα από τα γυρίσματα μια βιωματική αναπαράσταση των δραματικών γεγονότων που έλαβαν χώρα.
Η εβραϊκή κοινότητα αναστατωμένη συγκεντρώθηκε στη συναγωγή προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσει τις προθέσεις των γερμανών.

Όσοι αναστατωμένοι ή καθησυχασμένοι παρέμειναν στην πόλη, κατέληξαν τελικά στοιβαγμένοι στα βαγόνια του σιδηροδρομικού σταθμού να ταξιδεύουν προς το Άουσβιτς. Ελάχιστοι επέστρεψαν. Η εβραϊκή κοινότητα της πόλης καταληστεύθηκε και ουσιαστικά ξεριζώθηκε από τη βάση που είχε για αιώνες ολόκληρους.

Όταν ο τόπος είναι ο ίδιος αλλά και χρησιμοποιούνται οι αυθεντικοί χώροι και τα μέσα, μπαίνουν σε λειτουργία οι μηχανισμοί ταύτισης. Επ ουδενί δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι νιώσαμε την αγωνία, τον φόβο και την απόγνωση αυτών των ανθρώπων. Μπαίνοντας όμως στα βαγόνια, έπεσε ενός λεπτού σιγή χωρίς να το ζητήσει κανείς. Οι άνθρωποι της σημερινής εβραϊκής κοινότητας που συμμετείχαν το βίωσαν με πολύ μεγαλύτερη συγκίνηση, λόγω της οικογενειακής μνήμης και της κοντινότερης προσωπικής μαρτυρίας.

Η Ιστορία μας είναι το συλλογικό παρελθόν. Μια γυναίκα που περπατά λίγα βήματα πίσω μας ψιθυρίζοντας στα αυτί μας. Κι εμείς προσπαθούμε να ακούσουμε καθαρά και να καταλάβουμε τι πήγε λάθος.

Το παρελθόν δεν αλλάζει. Το μέλλον όμως μπορεί να γίνει διαφορετικό, αν δουλέψουμε καλά στο παρόν. Κι η τέχνη μπορεί να βοηθήσει να αφουγκραστούμε καλύτερα τα ψιθυρίσματα των φαντασμάτων, ώστε ο άνθρωπος να μην βαδίσει ξανά στο σκοτάδι.

First they came for the socialists, and I did not speak out because I was not a socialist.
Then they came for the trade unionists, and I did not speak out because I was not a trade unionist.
Then they came for the Jews, and I did not speak out because I was not a Jew.
Then they came for me, and there was no one left to speak for me.

                                                                          Pastor Martin Niemöller

Το κείμενο αυτό φιλοξενήθηκε στην Παράλλαξη με τον τίτλο "Στη μαγική χρονομηχανή".
Η εικόνα είναι της Ελένης Βρακά. 

5 μέρες κομπάρσοι

Φώτα κάμερες, πάμε!

Πάντα ήθελα να δω πώς γυρίζεται μια κινηματογραφική ταινία.

Ξεπερνώντας τα στάδια της προ-προετοιμασίας (σενάριο, αναζήτηση ηθοποιών και χώρων - για τα οποία και εξακολουθώ να μην έχω ιδέα), είχα την ευκαιρία για 5 μέρες να βρεθώ στα γυρίσματα της ταινίας «Ουζερί Τσιτσάνης» και να ικανοποιήσω την περιέργειά μου, να συμμετέχω και να μάθω κάποια πράγματα για την κινηματογραφική δημιουργία.

Καταστρέφοντας το χαριτωμένο κλισέ, ο Μανούσος Μανουσάκης δεν φώναξε ποτέ «φώτα, κάμερα, πάμε!». Μετά τις οδηγίες στους πρωταγωνιστές και στους «ηθοποιούς  πλήθους», φώναζε «ήχος!», ακολουθούσε η κλακέτα (37 λήψη 1η) και… «πάμε!». Το «στοπ» ήταν το σήμα της λήξης του γυρίσματος της σκηνής, ενώ όταν φώναζε «το ‘χουμε», οι ενθουσιασμένοι κομπάρσοι ξεσπούσαμε σε χειροκροτήματα.

Οι ταινίες είναι ομαδική δουλειά. Τα περισσότερα εύσημα τα παίρνουν οι ηθοποιοί που φαίνονται μπροστά στις κάμερες και οι σκηνοθέτες και οι διευθυντές φωτογραφίας που κουβαλούν το βάρος του ονόματός τους. Το κινηματογραφικό έργο ωστόσο γυρίζεται και ολοκληρώνεται χάρη στη δουλειά και τη δεξιοτεχνία των ανθρώπων που βρίσκονται πίσω από τις κάμερες, στα πιο πρακτικά πόστα. Κάμερα, φώτα, ήχος, φροντιστές, βοηθοί, ενδυματολόγοι, μακιγιάζ, μαλλιά, συντονιστές, παραγωγή.

Η Τέχνη θέλει θυσίες. Πολλές φορές τα γυρίσματα έχουν ώρα έναρξης πριν από το λάλημα του πετεινού, κρατάνε μισή ή ολόκληρη μέρα και μπορεί να γίνονται σε εξωτερικούς χώρους, κάτω από κακές καιρικές συνθήκες. Η δουλειά μπορεί να είναι επίπονη και χρονοβόρα, όμως δεν βρίσκεται κάποιος τυχαία σ’ αυτόν τον χώρο, αλλά γιατί αγαπά τον κινηματογράφο. Κι έχω την αίσθηση ότι έτσι γλυκαίνει η κούραση και η ταλαιπωρία.

Μια καλή ομάδα κι ένας καλός σκηνοθέτης μπορούν να βάλουν στο κατάλληλο κλίμα ακόμα κι ανθρώπους που δεν έχουν ασχοληθεί ποτέ με την υποκριτική. Και κάπως έτσι κι εμείς, από το τρίτο πληθυντικό, περάσαμε στο πρώτο: «γυρίζουμε». Κι αρχίσαμε να κοιτιόμαστε μεταξύ μας και να ελέγχουμε μήπως ξεχάστηκε κανείς να βγάλει το σύγχρονο ρολόι του, να κρύψει το κινητό, να καλύψει την ξανθιά τούφα στα μαλλιά.

Το «πλήρωμα» μιας ταινίας λειτουργεί σαν μια καλή ορχήστρα. Όλοι οι συντελεστές ξεχωριστά δουλεύουν καλοκουρδισμένα, χρειάζονται όμως έναν καλό ενορχηστρωτή για να τους συντονίσει. Στον ρόλο του μαέστρου, βρίσκεται ο σκηνοθέτης. Μια καλή συνεργασία προϊδεάζει κι ένα καλό αποτέλεσμα.

Τα φώτα χαμηλώνουν, τα κινητά είναι στο αθόρυβο, τα ποπ κορν μυρίζουν λαχταριστά. Καλή προβολή!

Το κείμενο αυτό φιλοξενήθηκε στην Παράλλαξη με τον τίτλο "Στη μαγική χρονομηχανή"
Η εικόνα είναι της Ελένης Βρακά

Χους: επιστρέφοντας στη γη

Ο άνθρωπος είναι ζώον αρπαχτικόν. Τις λίγες χιλιάδες χρόνια που κατοικεί στον πλανήτη έχει αποδειχτεί αχόρταγος, λεηλατώντας τα επίγεια αγαθά κι απομυζώντας μέχρι και την τελευταία σταγόνα του υπόγειου πλούτου.

Όμως τίποτα δεν κρατάει για πάντα. «Χους ει και εις χουν απελεύσει», γιατί το μόνο σίγουρο στη ζωή είναι ο θάνατος.

Σε μια λογική εμπνευσμένη από το Κάρμα, μια ιταλική εταιρία σχεδίασε οικολογικά φέρετρα όπου το πτώμα ενταφιάζεται σε ένα μεγάλο κουκούλι το οποίο θα αποτελέσει την «τροφή» για ένα δέντρο.

Φίλε άνθρωπε, πήρες τόσα πολλά από τη μάνα-γη και τώρα ήρθε η ώρα να της τα επιστρέψεις.

Σύμφωνα με το project Capsula Mundi, ο υποψήφιος νεκρός επιλέγει το αγαπημένο του δέντρο, στο οποίο θα «μεταμορφωθεί» σε κάποια χρόνια. Εξαιρετικό επιχείρημα, ότι αντί να γεμίζουμε στρέμματα ολόκληρα με ταφόπλακες, θα μπορούμε να έχουμε «ιερά δάση», όπου θα βαδίζουμε σιωπηλοί σκεπτόμενοι τους προγόνους και ίσως στον άνεμο που θα χορεύει τα φύλλα των δέντρων να ακούμε φωνές από το παρελθόν.

Η φύση έχει ήδη βρει την αθανασία.

Σαλόκιν Σόμισα: δίχως σημαίες, δίχως ιδέες, δίχως καβάτζα καμιά

Ο Νικόλας Άσιμος γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1949 και αυτοκτόνησε στις 17 Μαρτίου 1988.

Πρώτα γνώρισα κάποια τραγούδια του, λίγο πριν το 2000, από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου: "Λίνα", "Μπαγάσας", τα κλασικά πρώτα χιτ. 

Και λίγο μετά το 2000, εκεί στα 15, (στην καλυτεροχειρότερη φάση της εφηβείας), πήγα ένα καλοκαίρι στο χωριό μου. Ναι, όλως παραδόξως, είχα και στο χωριό μου Νικόλα Άσιμο – κατά μια έννοια. Ο "διοργανωτής" των τοπικών εφηβικών βραδιών (aka αυτός που ήξερε να παίζει αξιοπρεπώς λίγη κιθάρα) είχε τρελό κόλλημα με τον Άσιμο - τύπου τατουάζ στο μπράτσο venceremos, επίσκεψη στον αδερφό του, άπειρες κασέτες με γνωστές και άγνωστες ηχογραφήσεις, το βιβλίο του, κι ένα τεράστιο ντοσιέ γεμάτο με τους στίχους). 

Σε μια επική βραδιά στον Προφήτη Ηλία, μετά το πανηγύρι κι αφού ξεκουμπίστηκαν οι γέροι κι οι γριές κι έπαψε το κλαρίνο, η "νεολαία" πήρε μπύρες από το κοντινότερο βενζινάδικο κι έκανε τα "κουμάντα" της. Και κάπου εκεί κοντά στο ξημέρωμα, άκουσα για πρώτη φορά το "Παράτα τα".

Ταράχτηκα τόσο, που από την επόμενη μέρα άρχισα να αναζητώ περισσότερα. Αντέγραψα τις κασέτες, έβγαλα φωτοτυπίες τις φωτοτυπίες του βιβλίου (η "παράνομη" διανομή σχεδόν επιβάλλεται όταν μιλάμε για τον Άσιμο). 

Πολλές φορές έχω σκεφτεί πώς θα ήταν αν ζούσα στην εποχή του. Από την μια, ανατριχιάζω στην ιδέα ότι θα μπορούσα να τον έχω ακούσει live. Από την άλλη, φοβάμαι ότι ίσως τον περιφρονούσα κι εγώ, όπως οι περισσότεροι του καιρού του.

Γιατί ο Άσιμος ήταν "γραφικός". Ο τρελός της γειτονιάς, το αερικό, ο μόνος. Αυτή η απομάκρυνσή του όμως από τους πολλούς τον έκανε ακριβέστατο παρατηρητή του κόσμου γύρω του. Με αιχμηρότατη διαύγεια είχε πολλάκις περιγράψει καταστάσεις και συμπεριφορές του "Ρωμιού", πέφτοντας (δυστυχώς) μέσα, ακόμα και τόσα χρόνια μετά. 

"Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια". Και σοκαριστική δεν είναι η επιβεβαίωση της λαϊκής σοφίας. Αλλά η διαπίστωση ότι ίσως ο τρελός να ήταν τελικά ο μόνος λογικός που πλησίασε την αλήθεια. 

Ο λόγος του άλλοτε επιθετικός, άλλοτε με χιούμορ, κάποτε γλυκός και τρυφερός. Μέχρι που στο τέλος, παραιτήθηκε. 

Ο Άσιμος ανήκε σ’ αυτήν την κατηγορία ανθρώπων που δεν άντεξαν το βάρος του κόσμου γύρω τους. Ας είναι. Η αυτοκτονία του (όπως και ο αιφνίδιος θάνατος όλων των "ειδώλων"), τον άφησε αλώβητο από τον ενδεχόμενο ξεπεσμό στα γεροντάματα – όπως συνέβη σε άλλους. 

Σε μας ωστόσο, μένει η κληρονομιά. Στο χέρι μας είναι αν θα ξεπουληθούμε στα γιουσουρούμ ή να αποφασίσουμε αν θέλουμε ενημέρωση, κορσέ και διασκέδαση ή ελευθερία. Και κυρίως, αν επιτέλους θέλουμε να επικοινωνήσουμε. Να τα παρατήσουμε όλα, να ζήσουμε άβολα, οι άλλοι όπως βαδίζουν, εμείς ανάποδα. Κι ίσως έτσι κάποτε να νικήσουμε. 

"Ανθρώπους ψάχνουμε όχι ιδεολογίες. Ανθρώπους να’χουν θάρρος, αγάπη, καλοσύνη. Ανθρώπους που δεν είναι ψεύτες, ρηχοί και βολεμένοι και ξέρουν να δίνουνε, όχι να ρουφάν και να εκμεταλλεύονται τους γύρω. Ανθρώπους έστω με καρδιά. Ας είναι δικηγόροι, παπάδες και αστυνόμοι. Ας είναι και χαφιέδες, κομουνιστές, αναρχικοί, αρκεί να έχουν τόλμη να κρατήσουν ένα λόγο και να πούνε την αλήθεια."

Τα αστεία τα φέρνει ο κωmicος

Το μαιευτήριο (γενικά) είναι το μέρος όπου γεννιούνται τα μωρά. Στη Θεσσαλονίκη (ειδικά), το Μαιευτήριο είναι το μέρος όπου γεννιούνται τα αστεία. Σε έναν χώρο που λατρεύω από το πλακάκι σκακιέρα μέχρι τους χρυσοποίκιλτους πολυελαίους, φιλοξενούνται ανά τακτά χρονικά διαστήματα βραδιές open mic για τους κωμικούς και τους wannabe κωμικούς αυτής της πόλης, όπως φυσικά και για το κοινό που αγαπά την τέχνη του stand up.

Μπορεί εύλογα να αναρωτηθείς, τι ακριβώς είναι το open mic;

Το open mic λοιπόν, είναι η διαδικασία της γέννησης, η πρώτη στιγμή της δημιουργίας για έναν κωμικό και το αστείο του. Σε αντιστοιχία, φαντάσου ότι είσαι στο δωμάτιο που ξεκινάει το πρώτο γύρισμα μετά από τις πρόβες, ή στο στούντιο που γίνονται οι πρώτες ηχογραφήσεις. Δεν έχεις από την πρώτη λήψη την ταινία που θα δεις στην οθόνη, πρέπει να ακουστούν πολλά “action!” και να πέσει μπόλικο μοντάζ. Ούτε ο δίσκος της αγαπημένης σου μπάντας ηχογραφείται σε μια δόση. Τα όργανα κουρδίζονται, ο τραγουδιστής κάνει γαργάρες κι ο ηχολήπτης το θαύμα του.

Κάπως έτσι λειτουργεί και με το stand up. Για να μπορέσουμε κάποτε εσύ κι εγώ να απολαύσουμε μια ολοκληρωμένη παράσταση, οι κωμικοί και τα αστεία τους έχουν περάσει από δεκάδες ανοιχτά μικρόφωνα, εντοπίζοντας τα καλά σημεία, δυναμώνοντας κι εμπλουτίζοντάς τα ή αφαιρώντας αυτά που δεν πέρασαν. Το καλύτερο; Σκέψου ότι σε μια κανονική παράσταση, εσύ που έχεις παρακολουθήσει open mic, θα μπορείς άνετα να πεις «γέλασα με αυτά τα αστεία, before it was cool, suckers!», (πόσο μπροστά θα είσαι δηλαδή…).

Ο ηθικός αυτουργός αυτής της εγκληματικά κωμικής οργάνωσης, είναι ο Giuseppe Vieri, με τον οποίο κουβεντιάσαμε και συγκεντρώσαμε τα στοιχεία εξιχνιάζοντας το μυστήριο των open mics αλλά και τα κλισέ του stand up.

Τι πρέπει να ξέρεις για τον Giuseppe πριν ξεκινήσουμε; Στην πραγματικότητα λέγεται Πέτρος, δούλευε για πολλά χρόνια σε πολυεθνική αλλά κατάφερε να απολυθεί, μετά πήγε Ολλανδία όπου είχε ένα σοβαρό ατύχημα που τον ανάγκασε να επιστρέψει στην Ελλάδα για να χειρουργηθεί και τον καθήλωσε για ένα χρόνο στο κρεβάτι. Το διάστημα λοιπόν που ήταν τάβλα, έγινε κολλημένος τουιτεράς, κι άρχισε να παίζει με τις ατάκες και τα λογοπαίγνια. Stand up παρακολουθούσε φανατικά πολλά χρόνια, όμως δεν είχε σκεφτεί να ασχοληθεί. Την ιδέα του έβαλαν κωμικοί από την Αθήνα (που τους γνώρισε απ’ το twitter), τον έφεραν σε επαφή με κωμικούς της Θεσσαλονίκης και όλα τα άλλα είναι πια ιστορία.

Παρακολουθώ σχεδόν από την αρχή του το stand up στην πόλη κ έχω την εντύπωση ότι υπάρχει μεγάλη βελτίωση. Τα κείμενα γίνονται καλύτερα, οι παλιοί είναι πλέον πιο άνετοι…

Ξεκινάμε με τα κλισέ! Όσο πιο πολύ παίζεις, τόσο καλύτερος γίνεσαι. Όσο πιο πολύ παίζεις, βελτιώνεσαι. Όσο πιο πολύ ασχολείσαι, όσο πιο πολύ stage time έχεις, τόσο καλύτερος γίνεσαι.

Τι είναι λοιπόν τα open mic που διοργανώνονται στο Μαιευτήριο;

Είναι το πιο σημαντικό κομμάτι για τη γέννηση νέων ταλέντων, για ανθρώπους που θέλουν να δοκιμάσουν πρώτη φορά. Είναι ένα πεδίο για να δεις κωμικούς που γουστάρεις σε καινούρια κείμενα που δεν έχεις ξανακούσει. Είναι η αρχή, το πείραμα κι έχει σαν κατάσταση μια άγρια ομορφιά. Η παρουσία κάποιου στο open, βοηθά και τον νέο και τον παλιό και τη σκηνή συνολικά. Ακόμα, το κοινό μπορεί να δει λεπτομέρειες από έναν μικρόκοσμο και μια οπτική γωνία που δεν θα δει σε μια ολοκληρωμένη παράσταση.

Γιατί ήταν τόσο απαραίτητο για τη Θεσσαλονίκη να έχει open mic;

Γιατί ήταν αυτό που έλειπε… Για να γίνει το stand up επικερδές και για τον κωμικό αλλά και για το κοινό, έπρεπε να βρεθούν οι απαραίτητες συνθήκες. 

Ένα μεγάλο πρώτο βήμα ήταν το north: συναντήθηκαν όλοι οι κωμικοί, στήριξαν ο ένας τον άλλον.

Το καλοκαίρι γνωρίζοντας τα παιδιά, σκέφτηκα ότι θέλουμε έναν χώρο που τις συνθήκες να τις επηρεάζουμε εμείς (φώτα, ήχο κλπ). Να είναι ένας χώρος φτιαγμένος από μας, για να είναι καλύτερα για μας. Προέκυψε το Μαιευτήριο! 

Η Θεσσαλονίκη χρειάζεται τα open mic. Ακόμα κι αν υπήρχε τώρα ένα θεατράκι, σύμφωνα με τα αμερικανικά και βρετανικά δεδομένα, δεν θα μπορούσαμε να το κάνουμε «πυρήνα», όπου να παίζουμε 2, 3, 5 φορές τη βδομάδα, στα πρότυπα του εξωτερικού. Θα ήταν too much για το επίπεδο της φάσης στην πόλη. 

Αυτή τη στιγμή, υπάρχουν άτομα που απλώς θέλουν να δοκιμάσουν ή άτομα που το έχουν κάνει λίγο καιρό, στα «πέτρινα χρόνια» και θέλουν να δοκιμάσουν καινούριο υλικό. Μεγάλο κέρδος το ότι πλέον υπάρχει ένα μέρος όπου ένας καινούριος μπορεί να δοκιμάσει για 5 λεπτά. Κι επειδή υπάρχει και η προεργασία με ανθρώπους που ασχολούνται, θα τον αγκαλιάσουν, θα βρει και στήριξη και βοήθεια, ή συμβουλές. 

Γενικά, όσο περισσότερα open γίνονται στην πόλη, τόσο πιο γρήγορα θα έρθει η αλλαγή level στην κωμωδία της Θεσσαλονίκης.

Μπορεί ένας έμπειρος κωμικός να καταλάβει από έναν καινούριο αν υπάρχει «κάτι» που αξίζει;

Και ναι και όχι! Ο θρύλος λέει για να βρεις τη φωνή σου χρειάζεται 10, 20 χρόνια, με ρυθμούς Αμερικής ή Αγγλίας.

Ξαναγυρνώντας στα κλισέ, είναι και θέμα δουλειάς. Πρέπει να περιμένεις και να δώσεις αέρα στον άλλον. Ο Dave Attel έχει πει ότι του πήρε 7 χρόνια να πάρει σίγουρα γέλια πάνω στη σκηνή, και είναι σήμερα από τους καλύτερους στην Αμερική.

Από την άλλη, το να δεις κάτι σε κάποιον που σ’ αρέσει, έχει να κάνει και με το προσωπικό γούστο, τι σε κάνει να γελάς. Μέχρι να πεις όμως ότι είναι καλός κωμικός, δηλαδή έχει ένα δεκάλεπτο, μισάωρο, που μπορεί να σταθεί μόνος σε μια παράσταση, είναι μεγάλη απόσταση. 

Ποιος φταίει όταν δεν πιάνω το αστείο; Δεν χρειάζεται σαν κοινό να «στροφάρεις»; Ή έστω να συνηθίσεις τους ρυθμούς; 

Το φταίξιμο πρώτα απ’ όλα θα το πάρει ο κωμικός. Απ’ τη στιγμή που ο σκοπός είναι να κάνεις τον άλλο να γελάσει, αν δεν το πετύχεις, θα πάρεις το φταίξιμο.

Τώρα, το τι βάζει ο καθένας προτεραιότητα όταν είναι πάνω στη σκηνή είναι καθαρά προσωπικό ζήτημα. Υπάρχουν κωμικοί που θέλουν να πάρουν γέλια, και θα χρησιμοποιήσουν όποιο μέσο διαθέτουν: θα μιλήσουν σεξιστικά, βρώμικα κλπ. Υπάρχουν άλλοι που θέλουν να περάσουν μηνύματα, κι άλλοι που δεν τους νοιάζει καθόλου, θέλουν απλά να πουν αυτά που έχουν να πουν.

σκίτσο του Δημήτρη Δούκογλου για τις παρεμβάσεις του κοινού

Υπάρχει άγραφη εντολή «μη μιλάτε στον κωμικό»; Ή οι παρεμβάσεις επιτρέπονται; 

Είναι ένα ευαίσθητο θέμα... Από τη μία, ζητάς την προσοχή του κοινού και να μη διακόπτει. Από την άλλη, δεν παίζεις σε συμβατικούς χώρους, αλλά σε χώρους που πωλείται αλκοόλ κι ο άλλος έχει συνηθίσει να μιλάει και να κάνει φασαρία. Το θέμα είναι να καταφέρεις να κάνεις το κοινό να κρέμεται απ τα χείλη σου. 

Ακόμα κ αν το καταφέρεις, μπορεί να υπάρχουν κάποιοι ενοχλητικοί. Εκεί υπάρχει ένας άγραφος νόμος που λέει ότι ανάλογα με την προσβολή και την παρέμβαση πρέπει να απαντήσεις με την ίδια ποσότητα. Π.χ. δεν μπορεί κάποιος απλά να φτερνιστεί κι εγώ να τον βρίσω, αλλά ούτε κάποιος να με προσβάλει κ εγώ να πω «ε, συγνώμη φίλε, μήπως μπορείς να κάνεις λίγο ησυχία;». Το παιχνίδι για τον κωμικό σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι να μπορέσει να αντιμετωπίσει την «εισβολή» του θεατή παίρνοντας το κοινό μαζί του. 

Αν πάντως νιώθεις ότι δεν μπορείς να το χειριστείς καλύτερα κάνε ότι δεν υπάρχει. Γιατί όσο πιο πολύ ασχοληθείς με τον «εισβολέα», τόσο λιγότερος χρόνος μένει για το κείμενό σου. Ωστόσο, σε μεγάλες παραστάσεις, που υπάρχει χρόνος, υπάρχει και το crowdwork, όπου ο κωμικός «παίζει» με το κοινό. Είναι πολύ δύσκολο, θέλει πολύ εμπειρία και προετοιμασία. Είναι προσχεδιασμένο κι όχι αυθόρμητο όπως φαίνεται. Έχει τη σύνδεση με το κοινό που επιδιώκουν όλοι οι κωμικοί, αν όμως κάποιος δεν έχει πείρα, είναι από τα πιο επικίνδυνα πράγματα που μπορεί να κάνει στη σκηνή. 

Έχω μιλήσει με 10 κωμικούς στην πόλη, ο καθένας μου λέει κάτι άλλο για το τι είναι stand up…!

Κοίτα, είναι σαν να μαθαίνει κολύμπι ένας 8χρονος κ να του ζητάς να σου πει τα είδη ολυμπιακής κολύμβησης με όλες τις λεπτομέρειες. Πολύ μικρή πορεία σε αυτή την τεράστια θάλασσα και πολύ μικρή εμπειρία για να σου πει τι ξέρει. Είναι δύσκολη αυτή η πρώτη περίοδος, αναγκαζόμαστε να μιλάμε συνεχώς για το τι είναι το stand up. Η καλύτερη απάντηση για μένα είναι «έλα να δεις!».

Η σελίδα του Openkwmic στο facebook, όπου μπορείτε να ενημερώνεστε για τις παραστάσεις και να βρίσκετε φωτογραφίες από τις βραδιές ανοιχτού μικροφώνου. Όλες οι φωτογραφίες του άρθρου είναι του Άρη Ακριτίδη.

Κάιν

Ο Ζοζέ Σαραμάγκου ξαναγράφει τη Βίβλο. Ο σημαδεμένος Κάιν γίνεται αντάρτης, ο μόνος λογικός άνθρωπος που αντιστέκεται στον παραλογισμό του Θεού της Παλαιάς Διαθήκης. 

Εύλογες απορίες, σοφιστείες, φιλοσοφικά ζητήματα και σπαρταριστοί διάλογοι, ανάμεσα στον δημιουργό και το αντιδραστικό του δημιούργημα συνθέτουν ένα από τα απολαυστικότερα βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ. 

"Η ιστορία των ανθρώπων είναι η ιστορία της ασυνεννοησίας τους με το Θεό - ούτε αυτός καταλαβαίνει εμάς, ούτε εμείς εκείνον". 

It happened last night in Μαιευτήριο

Πόσο μπορεί κανείς να γελάσει ακούγοντας αστεία για τα περίπτερα, την αϋπνία, τους καναπέδες, τα φασόλια ή τα χταποδάκια; Πολύ!

Λέιντις εντ τζέντλεμεν, σε παγκόσμια, διαπλανητική και διαγαλαξιακή αποκλειστικότητα, σας παρουσιάζω στη φωτογραφία το set list του stand-up comedian Βύρωνα Θεοδωρόπουλου.

Δυστυχώς, δεν έβαλα χέρι στη λίστα του δεύτερου κωμικού της βραδιάς, του Δημήτρη Χριστοφορίδη. Μπορώ ωστόσο να δώσω κάποιες κωδικοποιημένες λέξεις κλειδιά και για το δικό του set list: μάνα, γάμος, πατέρας κομμουνιστής, πρώην, κόκκινα γυαλιά.

Ήταν μια πολύ αστεία βραδιά. Φύγαμε από το Μαιευτήριο με κοιλιακούς και ρυτίδες από τα πολλά γέλια. Ο Βύρων Θεοδωρόπουλος και ο Δημήτρης Χριστοφορίδης, δυο εκπρόσωποι της νέας γενιάς των κωμικών του ελληνικού stand-up, βρέθηκαν χτες στη Θεσσαλονίκη. Στο ασφυκτικά γεμάτο Μαιευτήριο, η παράσταση κύλισε με ρυθμούς καταιγιστικούς, με μπρίο, γρήγορα αντανακλαστικά και φυσικά με πολλά γέλια.

Συμμετείχε με το κείμενό του, μας μίλησε για το μέταλ και τα γυράδικα αλλά και παρουσίασε τη βραδιά ο δικός μας Στέλιος Ανατολίτης, που στάθηκε επάξια στο ύψος του (1, 73 ολόκληρο)!

Η Θεσσαλονίκη βρίσκεται ακόμα σε νηπιακό στάδιο σε ότι αφορά το stand-up. Μπουσουλάει και πειραματίζεται, αλλά αυτό είναι θέμα που θα αναλύσουμε διεξοδικά πολύ σύντομα – coming soon stay tuned. Το φιλόξενο Μαιευτήριο έχει αγκαλιάσει το stand-up της πόλης, προσφέροντας μικρόφωνο στους κωμικούς και την ευκαιρία στο κοινό να γνωρίσει καλύτερα το… άθλημα.

Είναι όμως απόλαυση για την πόλη να φιλοξενεί πού και πού ολοκληρωμένες παραστάσεις έμπειρων κωμικών, όπως έγινε χτες βράδυ. Περάσαμε καλά κι αυτό βγήκε προς τα έξω. Ελπίζουμε να ξαναδούμε σύντομα κάτι παρόμοιο. Μέχρι τότε, μένουμε συντονισμένοι στα ανοιχτά μικρόφωνα!

Oscar time 2015

Σινεφίλες και σινεφίλοι χαίρεται.

Άλλοι τα λατρεύουν, άλλοι τα μισούν κι άλλοι λατρεύουν να τα μισούν. Άλλοτε κλισέ κι αναμενόμενα, κάποιες ελάχιστες φορές με δροσερές εκπλήξεις. Επιχείρημα υπέρ μιας ταινίας ή λόγος για να την αποφύγεις; Όπως και να ‘χει, τα Όσκαρ είναι και πάλι εδώ.

Αφού διευκρινίσουμε ότι μιλάμε αποκλειστικά για τη χολιγουντιανή παραγωγή, να παραδεχτούμε πως ομολογουμένως, η περασμένη χρονιά είχε πολύ καλές ταινίες. Κάποιες δυστυχώς και παραδόξως απουσιάζουν από τις μεγάλες κατηγορίες. Κι άντε ας δεχτούμε ότι τον Νόλαν και το Interstellar του κατάπιε η μεγαλομανία του, ωστόσο με τίποτα δεν μπορώ να εξηγήσω την απουσία του Φίντσερ και του κοριτσιού που εξαφανίστηκε από την καλύτερη ταινία και σκηνοθεσία. Άβυσσος η ψυχή των μελών της Ακαδημίας!

Στο δια ταύτα τώρα και στις υποψηφιότητες για την ταινία της χρονιάς.

Υπάρχουν ταινίες που τις βλέπεις για έναν λόγο και υπάρχουν κι αυτές που είναι άρτιες στο σύνολό τους. Από αυτές, κάποιες είναι πολύ καλές ταινίες, κάποιες όμως σου μένουν αξέχαστες.

Ξεκινώντας με το boyhood, το θυμόμαστε μόνο για την πρωτοτυπία της τεχνικής του. Αν δεν ήταν γυρισμένο στη διάρκεια 10 ετών, νομίζω δεν θα είχε φτάσει ως εδώ. Ευχάριστο, όχι ανιαρό, αλλά χωρίς να μας λέει τίποτα καινούριο. Επίσης πολύ ήλιος, λιβάδια και αέρας στις φράντζες μας βρε παιδί μου και εγκλωβισμένοι στον μικρόκοσμό μας. Αφήστε που ο πρωταγωνιστής στην ηλικία των 17 μου θύμισε τον Τζάστιν Μπίμπερ και με σύγχυσε…

Συνεχίζοντας με το Imitation Game, νομίζω υπερβολικός ο ντόρος που έγινε. Βέβαια ήταν αναμενόμενος με το ρεύμα που έχει δημιουργήσει ο Μπένεντικτ. Ορδές από έξαλλες cumber-bitches μιλούσαν για την ταινία της χρονιάς, πώς να τους φέρεις αντίρρηση; Εντάξει, πολύ καλή παραγωγή, ενδιαφέρουσα η ταινία κι η ιστορία πίσω της, ο Μπένεντικτ παίζει όντως πολύ ωραία (η Κίρα όχι), θα την ξαναβλέπαμε άνετα στο σταρ πριν πάμε για ύπνο, αλλά ως εκεί. Δεν μας σημάδεψε κιόλας.

Περπατώντας προς το Μοντγκόμερι ας σχολιάσουμε και τη Selma. Κλασική περίπτωση πομπώδους ταινίας που αρκείται σε μια πιστή αναπαραγωγή των γεγονότων και μην πείτε ότι δεν σας άρεσε γιατί θα είστε ρατσιστές. Ο Ντέιβιντ Ογιελόβο πολύ στομφώδης στον ρόλο του Λούθερ Κινγκ και η ταινία μια χαμένη ευκαιρία να εξερευνήσει σε βάθος την επιρροή που είχε αυτή η μεγάλη πολιτική προσωπικότητα στο κίνημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την ελπίδα που δημιούργησε για ισότητα στους καταπιεσμένους αφροαμερικανούς.

Ας εξετάσουμε έπειτα την περίπτωση του Grand Budapest Hotel. Απλά τα πράγματα. Ο Wes Anderson είναι love & hate. Τουτέστιν, είτε σου αρέσει πολύ, είτε τον απεχθάνεσαι. Ανήκω στην πρώτη κατηγορία. Με τα πολύχρωμα πλάνα του και το μονοκόμματο μοντάζ του, με σκηνές σαν πίνακες (λίγο κιτς) ζωγραφικής, έχει κάτι από την αισθητική των παραμυθιών. Τον αγαπώ γιατί οι ταινίες του πετυχαίνουν (για μένα προσωπικά τουλάχιστον) τον σκοπό της δημιουργίας τους: την τηλεμεταφορά του θεατή για λίγες ώρες σε έναν άλλο κόσμο. Και ο κόσμος του Wes Anderson είναι πάντα φανταστικός, ακόμα κι όταν βασίζεται σε πραγματική ιστορία.

Θεωρητικά μιλώντας, ας σχολιάσουμε και τη Θεωρία των Πάντων. Βαθιά υπόκλιση στον Eddie Redmayne για την ερμηνεία του. Πρώτη φορά συγκινήθηκα τόσο πολύ και ταυτίστηκα με έναν πρωταγωνιστή με τον οποίο δεν έχω τίποτα απολύτως κοινό. Υποκριτικός άθλος, ερμηνεία ολοκληρωμένη και μεστή. Ο Redmayne ερμηνεύει ακόμα και με το λύγισμα των αστραγάλων του, με τις λεπτές κινήσεις των δαχτύλων των χεριών του, που νομίζεις ότι πραγματικά δεν τα ελέγχει. Ο ρόλος του δεν είναι μόνο η εκφορά του λόγου, αλλά και το σώμα και το βλέμμα του, ακόμα και το μυαλό του, προσδίδοντας υπαρξιακή αγωνία, αυθεντικότητα και συγκίνηση. Εύγε και καλή επιτυχία.

Συνεχίζουμε το πρόγραμμα μας με το ιδιαίτερο Birdman. Ο Ιναρίτου ανήκει στο γκρουπ των ισπανόφωνων σκηνοθετών που έχουν δημιουργήσει το δικό τους ρεύμα, ποτισμένο με βαριές δόσεις σουρεαλισμού και δεν έχουμε κανένα πρόβλημα μ’ αυτό. Υπέροχα μονόπλανα (γιατί δεν τα έκανε μόνο ο Αγγελόπουλος), στιβαρές ερμηνείες και το comeback της δεκαετίας, όπως χαρακτηρίστηκε η όντως αξιόλογη παρουσία του Κίτον. Αν δεν ήταν ο Redmayne θα στοιχημάτιζα στον Κίτον. Διάθεση αρτιστίκ και τζαζ ντραμς σολαρίσματα που δίνουν την καλύτερη πάσα για να ολοκληρώσουμε το μίνι αφιέρωμα με την – κατά την ταπεινή μου άποψη – καλύτερη ταινία της φετινής σεζόν.

Whiplash. Από τα γνωστότερα και δυσκολότερα τζαζ κομμάτια, χρειάζεται βιρτουόζους για να αναδείξουν την ομορφιά του. Αφού πρώτα παρουσιάστηκε στη μικρού μήκους εκδοχή της, κέρδισε το βραβείο στο Sundance και έδωσε το απαραίτητο κεφάλαιο στον σκηνοθέτη Damien Chazelle να το μεταφέρει και σε long version. Και πολύ καλά έκανε. Ποτέ άλλοτε ταινία με μουσική για μαθητή και δάσκαλο δεν είχε τόσο πολύ ενδιαφέρον κι αγωνία. Μην περιμένετε «o captain my captain». Ο J.K. Simmons είναι τόσο καλός στο να είναι κακός που δύσκολα θα χάσει το Όσκαρ β’ αντρικού ρόλου. Και μετά θα κοκορεύεται ο Παπακαλιάτης ότι οσκαρικοί ηθοποιοί παίζουν στις ταινίες του (ω ναι…). Ο Dr House ωχριά μπροστά στη σκληρότητα του Simmons και η αμφισβήτηση της κρίσης του ανθρώπινου χαρακτήρα κυριαρχεί, καθώς ο Simmons μας ξεγελά συνεχώς για τις προθέσεις του, κι εμάς και τον μαθητή του. Πόσες υποχωρήσεις θα κάνεις για την επιβράβευση από μια ιδιοφυΐα οδεύοντας προς την αυτοκαταστροφή σου; Εκπληκτική ταινία, που αποδεικνύει ότι το όλο θέμα βρίσκεται στον σκοπό: με πρώτο υλικό τη μουσική άλλοι κάνουν ταινίες σαν το higschool musical κι άλλοι αυτό το αριστούργημα. Το έργο στήνεται σαν ψυχολογικό θρίλερ και στις ατελείωτες σκηνές πρόβας πιάνεις τα ματωμένα σου δάχτυλα και σκουπίζεις το μέτωπό σου μαζί με τον έρμο αλλά και τόσο πεισματάρη ντράμερ. Υπέροχα πλάνα, καλλιτεχνική φωτογραφία, ένταση και συναισθήματα. Κι όποια ταινία μου έχει καταφέρει αυτό το μειδίαμα στην τελευταία σκηνή, έχει μπει στην καρδιά μου και στη λίστα μου με τις αγαπημένες.

Από το blog αυτό, the Oscar goes to Whiplash, μαζί με το δυνατότερό μου χειροκρότημα. Μένει να δούμε αν η Ακαδημία θα συμφωνήσει (δύσκολα…) αυτή την Κυριακή.

ΥΓ. Εσκεμμένα άφησα απ’ έξω το American Sniper. Πόσο ήρωα αμερικανό στρατιώτη στο Ιράκ να αντέξω πια;

Πώς ξεχνάμε τόσο εύκολα;

Η Αγορά ήταν ο τόπος συμμετοχής στα κοινά. Ήταν το κέντρο της δημόσιας ζωής στις αρχαίες ελληνικές πόλεις, όπου δίπλα στα εμπορικά καταστήματα, λάμβαναν χώρα φλογερές πολιτικές συζητήσεις.

Πέρασαν αιώνες και η λέξη Αγορά, μεταλλάχθηκε στον μεγαλύτερο βραχνά των κρατών τη σύγχρονη εποχή – οι Αγορές πλέον ρυθμίζουν τα πάντα.

Αυτή την πολυσήμαντη λέξη διάλεξε ο Γιώργος Αυγερόπουλος για το τελευταίο του ντοκιμαντέρ, χρησιμοποιώντας έναν εξαιρετικά εύστοχο και κατατοπιστικό υπότιτλο. Agora: from Democracy to the Market.

Η Αγορά γυρίστηκε από το 2010 ως το 2014 και είναι η προσωπική αντίδραση του σκηνοθέτη σε όλο αυτό που συμβαίνει γύρω μας από τη μέρα που ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωσε από το Καστελλόριζο την είσοδό μας στο μνημόνιο. 

Πρόκειται για μια ενδελεχή ανασκόπηση των βασικών γεγονότων που έχουμε ζήσει από τότε, σε οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Είναι όπως ανέφερε ο σκηνοθέτης στην προβολή στο Ολύμπιον «το timelapse της πτώσης».

Θυμάσαι ξανά την αυτοκτονία στο Σύνταγμα, τους αγανακτισμένους, τη δολοφονία του Φύσσα, το μαύρο στην ΕΡΤ. Θυμάσαι πού ήσουν και τι έκανες την ώρα που τα έμαθες. 
Παράλληλα, γνωρίζει τις προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων που μίλησαν μπροστά στην κάμερα του Αυγερόπουλου: νεοάστεγοι, άνεργοι, μετανάστες, άνθρωποι που χρωστάνε τα σπίτια τους, άνθρωποι που ξενιτεύονται. 

Οργίζεσαι και μετά γελάς με τη γελοιότητα πολιτικών προσώπων, τα λεγόμενα των οποίων ακυρώνει το επόμενο πλάνο. Απορείς γιατί βλέπεις ότι πολλοί από αυτούς, σε Ελλάδα και Ευρώπη, πραγματικά πιστεύουν ακόμα ότι η σωστή επιλογή, η λύση του ελληνικού προβλήματος, είναι ο δρόμος που ακολουθήθηκε. 

Πόσο εύκολα ξεχνάμε ρε γαμώτο; Δεν ήταν τόσο μακριά. Ήταν το 2011, θυμάμαι, ήμουν στον υπολογιστή και έγραφα την εργασία μου, όταν διάβασα ότι ένας άνθρωπος τίναξε τα μυαλά του στον αέρα στην πλατεία Συντάγματος. Και λίγο αργότερα οι αγανακτισμένοι. Και την επόμενη χρονιά θυμάμαι το σοκ με τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής στις εκλογές. Και μετά ο Φύσσας. Και μετά η ΕΡΤ. Έβλεπα μέχρι να πέσει το μαύρο. Το είδα να συμβαίνει. Έκλαιγα, δεν το πίστευα ότι γινόταν. Γιατί ξεχνάμε; Πώς ξεχνάμε τόσο εύκολα; Πού είμαστε όλοι αυτοί οι άνθρωποι που περιμέναμε μια αφορμή για να μαζευτούμε στον δρόμο;

Σαν ομαδικό group therapy ήταν η βραδιά στο Ολύμπιον. Συλλογικό ήταν το κλάμα και η παρηγοριά, συντροφική η οργή και το ανακουφιστικό γέλιο. 

Τι μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε τη ζωή μας; 

Μια φορά τα 4 χρόνια δεν αρκεί, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε τα πράγματα;

Κανείς δεν έχει όλες τις απαντήσεις. Αυτές έρχονται σιγά – σιγά, αφού ίσως πολλά έχουν χαθεί και καταστραφεί. Κι αφού όμως έχεις θέσει πρώτα τις σωστές ερωτήσεις. 

Καιρός να αρχίσουμε να το κάνουμε. Όλοι μαζί. 

Ο επαγγελματίας

- Καλημέρα

- Καλημέρα.

- Δεν ξέρεις ποιος είμαι;

- Όχι. Πραγματικά λυπάμαι, αλλά, όχι.

- Μπορώ τουλάχιστον να ακουμπήσω τη βαλίτσα;

- Το ρωτάτε;

Ο Λούκα Λάμπαν  είναι επαγγελματίας. Επί 18 ολόκληρα χρόνια, ακολουθούσε τον, χαρακτηρισμένο ως επικίνδυνο για το καθεστώς, Τέγια Κράιγ, κατέγραφε σχολαστικά τις ιδέες και τη δράση του και συγκέντρωνε επιμελώς ότι άφηνε πίσω του.

Τώρα, μετά το θάνατο του ηγέτη, απομένει μια τελευταία πράξη για να ολοκληρώσει την αποστολή του. Έτσι, επισκέπτεται τον Τέγια, για να του παραδώσει το έργο της ζωής τους.

Πώς χωράει μια ολόκληρη ζωή μέσα σε μια βαλίτσα; Ή καλύτερα, πόσες ζωές χωράνε μέσα σε μια βαλίτσα; Μέσα εκεί ο Λούκα μάζεψε εικόνες ενός παρελθόντος, στιγμές και σκηνές που ο Τέγια είχε ξεχάσει προτού του τις θυμίσει ο αστυνομικός με την καμπαρντίνα.

Ο επαγγελματίας είναι η πρώτη παράσταση της θεατρικής ομάδας Enigma. Το έργο παίζεται στο θέατρο Σοφούλη κι επιβεβαιώνει την πεποίθησή μου ότι σε μικρούς χώρους κι από φρέσκιες ομάδες προκύπτουν διαμάντια! Το εξαιρετικό κείμενο ανήκει στον σέρβο θεατρικό συγγραφέα και σεναριογράφο Ντούσαν Κοβάτσεβιτς (ο οποίος υπέγραψε το σενάριο του βραβευμένου με Χρυσό Φοίνικα Underground). Την παράσταση σκηνοθετεί ο Κυριάκος Δανιηλίδης που κρατάει και τον ρόλο του Λούκα. Στον ρόλο του Τέγια ο Ηλίας Παπαδόπουλος. Οι 2 πρωταγωνιστές δίνουν καταπληκτικές ερμηνείες στους ρόλους τους, με εξαιρετική εκφορά του λόγου, κίνηση και πλαστικότητα έκφρασης κι έχοντας άψογη χημεία στην αλληλεπίδρασή τους. Οι μικρότεροι ρόλοι δεν υστερούν σε τίποτα: η Κάτια Παπαϊωάννου ως ανήσυχη και περιποιητική Μάρθα, η Έλενα Ζήκου γλυκύτατη ως μητέρα (σε μια σκηνή – τρυφερό φλας μπακ) και ο Δημήτρης Χατζημιχαηλίδης που εισβάλλει κυριολεκτικά στη σκηνή, ένας τρελός γεμάτος επιθετικότητα.

 Μιλήσαμε με τον Λούκα και τον Τέγια, δηλαδή τον Κυριάκο Δανιηλίδη και τον Ηλία Παπαδόπουλο, για το μεγαλείο του έργου, για τους χαρακτήρες, αλλά και για το επάγγελμα του ηθοποιού και τις δυσκολίες του.

Πώς προέκυψε ο επαγγελματίας;

Κυριάκος: «Αυτό το έργο ήταν η διπλωματική μου στη σχολή θεάτρου ΑΠΘ το 2004! Είχα πολύ καιρό στο μυαλό να την παρουσιάσω. Καμιά φορά ακόμα δεν το πιστεύω ότι έγινε, ότι κάναμε πρεμιέρα!

Το σκεφτόμουν πολύ καιρό. Και πήρα τηλέφωνο τα παιδιά (είμαστε όλοι φίλοι από τη σχολή), τους μίλησα με πολύ ενθουσιασμό και αγάπη, και νομίζω ότι αυτό κινητοποίησε και τους υπόλοιπους.

Ακόμα, να πω ότι δεν είμαι σκηνοθέτης, είμαι ηθοποιός. Δεν θέλω να δρέψω τις δάφνες του σκηνοθέτη, απλώς κάποιος έπρεπε να βάλει το όνομά του!»

Ας πούμε λίγα λόγια για το κείμενο:

Ηλίας: «Είναι πολύ καλογραμμένο, πολύ καλοδουλεμένο. Ένα πολύ ισχυρό οικοδόμημα, όπου η μία ατάκα φέρνει την άλλη, η μια σκηνή φέρνει την άλλη, και όλες μαζί έχουν έναν αέρα μυστηρίου νουάρ.»

Κ.: «Είναι πολύ μελετημένα γραμμένο το έργο, οι σκηνές κρύβουν όλες ένα ειδικό βάρος. Το κείμενο μιλάει για το τι μπορούμε να κατακτήσουμε σε σχέση με κάποιους άλλους ή σε σχέση με αυτά που είχαμε σαν στόχο. Έτσι, δίνει την ευκαιρία στον θεατή να κάτσει και να αναλογιστεί και την προσωπική του διαδρομή.

Ίσως και γι’ αυτό είχε και τέτοια αποδοχή στην πρεμιέρα (ακόμα δεν το πιστεύω!), γιατί το ότι μας αρέσουν εμάς κάποια πράγματα δεν σημαίνει ότι αρέσουν και στους άλλους. Όμως έχουμε στα χέρια μας ένα εξαιρετικό κείμενο, ένα αριστούργημα.»

Η: «Αρχικά μπορεί να μην ταυτίζεσαι κι απλά να βλέπεις. Στην αρχή είσαι παρατηρητής, αλλά υπάρχει μια στιγμή στο έργο που σε «αρπάζει» και ξαφνικά αισθάνεσαι ότι είσαι μέσα ως θεατής.»

Ας αναλύσουμε λίγο τους χαρακτήρες: ο «επαναστάτης» Τέγια, είναι θεωρητικά πιο συμπαθητικός ως χαρακτήρας. Μας αποκαλύπτεται όμως αλαζόνας, και σκληρός για πολύ ώρα, δύσπιστος σχεδόν μέχρι την τελευταία σκηνή, ενώ ο «κακός» αστυνομικός, εξελίσσεται στα μάτια μας σε μια πατρική φιγούρα, τρυφερός, στωικός και με κατανόηση. Και φυσικά να σχολιάσουμε το γεγονός ότι μέσα από τη σχέση αυτών των 2, γίνεται μια εκκωφαντική αναγωγή σε πραγματικές πολιτικές καταστάσεις: είσαι ή μ’ αυτούς ή με τους άλλους, σαν να μην υπάρχουν άλλες επιλογές.  

Κ: « Ουσιαστικά είναι 2 άνθρωποι στην ίδια όχθη όταν τελειώνει το έργο. Άστα όλα, έλα να πιούμε παρέα ένα ποτήρι. Εσύ έκανες αυτό που έκανες κι εγώ αυτό που έκανα.

Δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα. Τι έχουν να χωρίσουν οι άνθρωποι μεταξύ τους; Κάποιοι όμως φροντίζουν να τους βάζουν σε μια εμφυλιοπολεμική λογική, όπως βάζουν κι εμάς σήμερα.

Ο Τέγια είναι ένας τύπος μποέμ, περιδιάβαινε, δεν είχε δουλέψει ποτέ πραγματικά στη ζωή του, δεν είχε πολιτική στόχευση, δε μπορούσε να αντιληφθεί τι συνέβαινε. Ο Λούκα είναι μια πατρική φιγούρα, ένας σωστός επαγγελματίας, πιστός στην αποστολή του.

Ποιος απ τους 2 είναι ο πραγματικός συγγραφέας; Το μεγαλείο ενός θεατρικού έργου είναι όταν σε αφήνει να επιλέξεις εσύ. Να σκεφτείς και να επιλέξεις.»

Η: «Ο Κοβάτσεβιτς κερδίζει γιατί δεν παίρνει το μέρος κάποιου. Το background είναι πολιτικό, αλλά δεν γίνονται συγκεκριμένες αναφορές. Αντίθετα, επικεντρώνεται αποκλειστικά στις ανθρώπινες σχέσεις και η πολιτική του προκύπτει.

Ένα έργο πρέπει να επικεντρώνεται στις ανθρώπινες σχέσεις. Όταν ένας συγγραφέας προσπαθεί να επικεντρωθεί σε ένα μήνυμα, θάβει τον χαρακτήρα και χάνει τον στόχο. Μόνο με το μήνυμα, η αναφορά γίνεται αποκλειστικά στην εποχή του, δεν υπάρχει ούτε οικουμενικότητα, ούτε διαχρονικότητα.»

Πόσο δύσκολο είναι να κάνεις θέατρο σήμερα;

Κ: «Τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα γενικά. Σε επιχειρηματικό επίπεδο υπάρχει πολύ μεγάλο ρίσκο, για όλους, αλλά για το θέατρο ακόμα περισσότερο.

Η Ομάδα μας ξεκίνησε να λειτουργεί χάρη στην προσωπική εργασία όλων μας και τη βοήθεια των χορηγών. Η επίσημη πολιτεία δεν βοηθάει καθόλου, ενώ είναι γραμμένο στο σύνταγμα ότι οφείλει να στηρίζει τον πολιτισμό οικονομικά. Η φορολογία στα θεάματα είναι 30%. Αυτό έχει διαλύσει μεγάλα θέατρα και μικρές ομάδες.

Από την άλλη, όλα ξεκινάνε απ’ το «θέλω». Αν θέλεις να κάνεις κάτι, θα υπάρξει το κατάλληλο πλαίσιο να το κάνεις. Κι αν δεν υπάρξει, θα το δημιουργήσεις.»

Η: «Θα θέλαμε να είχαμε βοήθεια από την πολιτεία. Να σε ευλογεί το κράτος σου για να μπορείς να προσφέρεις κι εσύ από την πλευρά σου.

Να θυμίσουμε άλλωστε και τον θεσμό της χορηγίας στην αρχαία Αθήνα, που ήταν υποχρεωτικός, τιμητικός, όμως εξασφάλιζε και τον βιοπορισμό των ηθοποιών-συγγραφέων αλλά και την δωρεάν παρακολούθηση από τους θεατές.»

Γιατί λοιπόν είναι τόσο σημαντικό το θέατρο και το επάγγελμα του ηθοποιού;

Η.: «Για όλα ευθύνονται οι συγγραφείς! Όταν κάποιος θέλει να γίνει ηθοποιός είναι γιατί κάτι διάβασε, κάτι είδε, κάτι τον συγκίνησε και είπε «αυτό που νιώθω εδώ τώρα, θέλω να το μεταφέρω και σε άλλους». Ο ηθοποιός είναι το μέσο, για να περάσουν οι ιδέες του συγγραφέα στο κοινό.» 

Κ: «Το επάγγελμά μας έχει ανθρωποκεντρική προσέγγιση: πρέπει να υπηρετήσεις τη σκηνή, τον χαρακτήρα σου και κυρίως τον κόσμο, γιατί χωρίς τον κόσμο εμείς δεν θα υπάρχουμε.

Κάποιοι έχουν μια ελιτίστικη άποψη ότι ο κόσμος «δεν καταλαβαίνει». Δεν είναι έτσι, εμείς κάπου κάναμε λάθος. Αν ο ηθοποιός βάλει τον εαυτό του πάνω από το ρόλο, αργά ή γρήγορα, η σκηνή θα τον «ξεράσει». Αντίθετα, πρέπει να αγαπήσει το ρόλο του, να τον υπερασπιστεί και να δικαιολογήσει τις πράξεις του, διαφορετικά θα βγει κάτι πολύ μονόπλευρο. Στην πραγματικότητα όμως, ποτέ δεν είναι μόνο άσπρα ή μόνο μαύρα. Οι άνθρωποι, οι χαρακτήρες, είναι πολυσύνθετοι, πολυδιάστατοι.  

Κλείνοντας, το θέατρο είναι και οφείλει να είναι λαϊκή τέχνη. Να απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους. Πάντα ο κόσμος θα θέλει το «παραμύθιασμα» του και θα καταφεύγει σε ένα θέατρο επειδή έχει ανάγκη να ψυχαγωγηθεί: να συγκινηθεί, κλάψει, γελάσει, προβληματιστεί, να οργιστεί, να ζήσει κάτι δηλαδή που δεν μπορεί να ζήσει στην πραγματικότητα του. Πάνω στη σκηνή συμβαίνει κάτι μαγικό και γι’ αυτό το θέατρο δεν θα πάψει ποτέ να υπάρχει. »

Πληροφορίες παράστασης:

Συντελεστές:

Μετάφραση: Γκάγκα Ρόσιτς
Σκηνοθεσία: Κυριάκος Δανιηλίδης
Σκηνικά-κοστούμια-φωτισμοί: Χαρίτων Παπαδόπουλος
Μουσική επιμέλεια: Νάσια Καλημέρη
Δραματολόγος: Έφη Βαφειάδη
Βοηθός σκηνοθέτης-οργάνωση παραγωγής: Έλενα Ζήκου
Γραφίστας: Αλέξης Gayraud
Φωτογραφίες: Λευτέρης Τεκτονίδης

Διανομή (με σειρά εμφάνισης):
Ηλίας Παπαδόπουλος (Τέγια Κράιγ)
Κάτια Παπαϊωάννου (Μάρθα)
Κυριάκος Δανιηλίδης (Λούκα Λάμπαν)
Έλενα Ζήκου (Μητέρα)
Δημήτρης Χατζημιχαηλίδης (Τρελός)

Θέατρο ΣΟΦΟΥΛΗ Τραπεζούντος 5 & Σοφούλη
Πρεμιέρα: Δευτέρα 12 Ιανουαρίου στις 9μμ.
Παραστάσεις: Δευτέρα, Τρίτη στις 9μμ. (για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων)
Εισιτήρια: 10€ κανονικό, 8€ μειωμένο (φοιτητικό, ανέργων, ΑΜΕΑ & άνω των 65), 5€ ατέλειες.Ειδικές τιμές για γκρουπ.
Πληροφορίες – κρατήσεις: 2310423925 & www.theatrosofouli.gr

Ένας χρόνος Arts and Crafts

Πάει κιόλας ένας χρόνος!

Στις 16 Δεκεμβρίου 2013, εμφανίστηκε πρώτη φορά στον διαδικτυακό «αέρα» το www.artsandcrafts.gr. Όπως λέει και το όνομά του, το project και οι εμπνευστές του, αποφάσισαν να ασχοληθούν με όλα τα όμορφα κομψοτεχνήματα που μπορεί να φτιάξει κάποιος με τα χεράκια του!

Η τέχνη και η χειροποίητη δημιουργία είναι από τους κλάδους που νιώθουν πρώτοι τα χτυπήματα της κρίσης, καθώς λανθασμένα θεωρούνται «πολυτέλεια». Ωστόσο, είναι απαραίτητες, περισσότερο από ποτέ, δίνοντας όμορφες νότες στην καθημερινότητα και μια διέξοδο για την ενεργητικότητα και τη δημιουργικότητα του ανθρώπου.

Το www.artsandcrafts.gr λοιπόν, ήρθε για να κερδίσει τον δικό του χώρο και να παίξει τον δικό του ρόλο στην επικοινωνία του χειροποίητου. Με μια ομάδα με νέους, γεμάτους μεράκι επαγγελματίες, έχει αναλάβει τη στοχευμένη διαδικτυακή προβολή διάφορων καλλιτεχνικών δημιουργιών.

Η δημιουργικότητα φυσικά δεν περιορίζεται σε αυτά που συμβατικά ονομάζουμε «τέχνη». Αντίθετα, υπάρχει σε ότι βασίζεται σε μια φρέσκια ιδέα και φτιάχνεται με μεράκι και προσωπικό κόπο και χρόνο. Η αξία του χειροποίητου άλλωστε, είναι να δίνει μια νέα μορφή ακόμα και σε καθημερινά αντικείμενα και να τους δίνει τον όμορφο αέρα του έργου τέχνης!

Αναζητείστε και βρείτε την τέχνη παντού γύρω σας! Το www.artsandcrafts.gr σας προτείνει υπέροχες δημιουργίες σε χειροποίητα κοσμήματα, ενδύματα, υποδήματα, έπιπλα, οικοτεχνίες, διακοσμητικά στοιχεία, πίνακες ζωγραφικής και πολλά ακόμα!

Το www.artsandcrafts.gr αποτελεί ένα δίαυλο επικοινωνίας ανάμεσα στους καλλιτέχνες και τις δημιουργίες τους με το ενδιαφερόμενο κοινό. Με τη βοήθεια της δυναμικής του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, καταφέρνει και προσεγγίζει καθημερινά και με άμεσο τρόπο περισσότερους από 12000 χρήστες. Ακόμα, κατά καιρούς διοργανώνει και στελεχώνει εκθέσεις και bazaar χειροποίητης δημιουργίας με άποψη και στυλ, ενώ συμμετέχει σε μεγάλες εκδηλώσεις τέχνης και DIY events σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Το www.artsandcrafts.gr πιστεύει ότι όλοι μπορεί να κρύβουν έναν καλλιτέχνη μέσα τους! Έτσι, στη σελίδα του μπορείτε να βρείτε δημιουργούς ερασιτέχνες και επαγγελματίες. Όλοι εξασφαλίζουν την προβολή που χρειάζονται, είτε για ένα δυναμικό ξεκίνημα είτε για μια προσεγμένη συνεργασία.  

Ο χρόνος έχει ακόμα μεγαλύτερη αξία όταν κάποιος μαθαίνει από την εμπειρία του, γίνεται καλύτερος και προχωρά μπροστά και η ομάδα του  www.artsandcrafts.gr επιλέγει να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Το site εμπλουτίζεται με άρθρα από διακεκριμένους καλλιτέχνες, συγγραφείς, αρχιτέκτονες και επαγγελματίες του χειροποίητου. Σκοπός, να γίνει ακόμα πιο ενδιαφέρον για τον αναγνώστη, αλλά και να εμπνεύσει παλιούς και νέους επισκέπτες να ασχοληθούν με τη χειροποίητη δημιουργία.

Χρόνια καλά και δημιουργικά λοιπόν!