Athens photo-journal

Σταθμός Λαρίσης.

Άφιξη της αμαξοστοιχίας 51 από Θεσσαλονίκη. 

Αθήνα, πόλη των αντιθέσεων.

Τόσο ευρωπαϊκή, τόσο μεσογειακή και τόσο βαλκάνια.

Άλλοτε άδεια κι άλλοτε γεμάτη. Πολίτες, τουρίστες, γεγονότα τρέχουν διαρκώς μέσα της.

Μια πόλη που βράζει. Ζέστη, άγχος, αγωνία, οργή. Καταλαγιάζει όταν νομίζει πως χαμηλώνει η φωτιά. Η μικρογραφία μιας χώρας.

Άνθρωποι σε ουρές. Για ένα παγωτό, για ένα εισιτήριο, για ένα φαλάφελ, για τρία εικοσάευρα. Η ευτυχία μπορεί να είναι εκεί που την ψάχνεις.

Ο ουρανός είναι πάντα τόσο γαλάζιος πάνω από την Ακρόπολη. Στη θέση της κλεμμένης Καρυάτιδας, ένα κενό.

Αθήνα. Δική μου, δική σου, δική του, δική τους και δική μας.

Άνθρωποι γύρω παντού.

Με συντροφιά, μοναχικοί και μόνοι. Βαγόνια γεμάτα, μάτια χαμογελαστά ή θλιμμένα. Ξένοι μέσα στους γνωστούς και φίλοι μέσα στους ξένους.

Κι αν είναι πιο πολλά αυτά που μας ενώνουν από εκείνα που μας χωρίζουν;

Ημερολόγιο ταξιδιού, στα τρένα των ρομαντικών απένταρων. 

Που απομακρύνονται αργά, έτσι για να το χωνέψεις ότι φεύγεις. Κι απομένεις να βλέπεις τόπους κι ανθρώπους που αγαπάς να μικραίνουν, μέχρι να γίνουν μια τελίτσα στο βάθος. 

Σταθμός Λαρίσης. Ένα αγόρι έτρεξε ως την άκρη της αποβάθρας χαιρετώντας το κορίτσι του. 

Καλό δρόμο.

κλικ

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις.

Ή όσο σκληρά κι αν προσπαθήσεις, πολλές φορές μια εικόνα, μια φωτογραφία, θα αφηγηθεί την ιστορία καλύτερα από τα λόγια.

Βάλε τα λόγια αν θέλεις πίσω από τις εικόνες.

Περιέργεια; Άγνοια κινδύνου; Συνήθεια; Όταν για δεκαετίες είσαι το μοντέλο των καλύτερων φωτογράφων του πλανήτη, μπορεί κάποια στιγμή να θελήσεις κι εσύ να περάσεις στην άλλη πλευρά, να κρατήσεις την κάμερα και να πατήσεις το μαγικό κουμπάκι.

Οι υπεύθυνοι μάρκετινγκ σε NIKON και CANON θα μπορούσαν να σταματήσουν να δουλεύουν: η επόμενη καμπάνια τους είναι έτοιμη.

Χαμογελάστε, μουγκρίστε, βρυχηθείτε. Κοιτάξτε το πουλάκι και... κλικ!

 πηγή: BoredPanda

Τι μέλλει γενέσθαι αδερφέ μου;

Και να αδερφέ μου

που μάθαμε να κουβεντιάζουμε
ήσυχα, ήσυχα κι απλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα
δε χρειάζονται περισσότερα.

Κι αύριο λέω θα γίνουμε
ακόμα πιο απλοί.
Θα βρούμε αυτά τα λόγια
που παίρνουνε το ίδιο βάρος
σ’ όλες τις καρδιές,
σ’ όλα τα χείλη,
έτσι να λέμε πια
τα σύκα σύκα
και τη σκάφη σκάφη.

Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι
και να λένε:
"Τέτοια ποιήματα
σου φτιάχνω εκατό την ώρα".
Αυτό θέλουμε κι εμείς.
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε
για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,
απ’ τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε
για να σμίξουμε τον κόσμο.

Ονειρεύομαι αυτή την ουτοπία. Τότε που θα συζητάμε μόνο τα ασήμαντα, τότε που η καρδιά μας θα ξαλαφρώσει και το μυαλό μας θα ηρεμήσει. Τότε που θα φωτίσουν λίγο τα μάτια μας και θα χαμογελάσουν τα χείλη μας. Λίγο δειλά στην αρχή κι έπειτα με τη σιγουριά: «όλα πέρασαν».

Κουράστηκα. 5 χρόνια μου ζητείται συνεχώς να επιλέξω πλευρά. Νιώθω ότι χάνω τον εαυτό μου. Θέλω να τελειώσει. Και να πάμε από την αρχή.

5 χρόνια τώρα, μοναχά απομακρυνόμαστε από τον διπλανό μας. Κοιτάμε την πάρτη μας και προσέχουμε τον κώλο μας. Σκληρύναμε. Αδιαφορούμε. Και μακαρίζουμε την τύχη μας που έχουμε ακόμα «δουλίτσα». Δεν μας ενόχλησε ποτέ η ουρά στον ΟΑΕΔ, ο καρκινοπαθής που αργοπεθαίνει χωρίς θεραπεία, ο άστεγος που ψάχνει στα σκουπίδια, τα παιδιά που τρώνε μόνο μακαρόνια γιατί οι γονείς τους δεν έχουν πια λεφτά για κρέας, οι παππούδες που πάνε στο σχόλασμα της λαϊκής να πάρουν τα φτηνά ζουληγμένα φρούτα που ξέμειναν, τα σχολεία χωρίς θέρμανση, τα σπίτια με τα μαγκάλια.

Η Ευρώπη των χαμένων αξιών. Που νοιάζεται περισσότερο για τα μπλε, τα κίτρινα και τα μωβ χαρτιά, παρά για τα ιδανικά πάνω στα οποία οικοδομήθηκε. Αυτά τα έφαγε η μαρμάγκα. Δημοκρατία, ελευθερία, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη. Κενές λέξεις τώρα πια.

Μαμά, μη φοβάσαι. Θα τα καταφέρω και χωρίς τις λίγες χιλιάδες ευρώ κλεισμένες στο όνομά μου σε μια κωλοτράπεζα. Μην ανησυχείς για μένα, θα βρω ένα αγόρι να μ’ αγαπάει και απένταρη.

Κλείνω τα αφτιά μου στις κραυγές του κάλπικου Κάλχα. Και των δυο πλευρών. Δεν θέλω να ακούσω άλλες τσιρίδες. Ούτε της τρομοκρατίας, ούτε της επανάστασης.

Μη μου φωνάξεις κι εσύ.

Αν θέλεις να κουβεντιάσουμε ήσυχα κι απλά, έλα να με βρεις. Εγώ θα περιμένω. Όσο αντέχω, θα περιμένω. 

το ποίημα, είναι του Γιάννη Ρίτσου
Η φωτογραφία είναι του Μενέλαου Μυρτιλλα, SOOC

Αρμπαρόριζα

Η αρμπαρόριζά μου είναι fighter.

Την είχα για νεκρή έναν ολόκληρο χειμώνα.

Το γέρικο κλαδί που μεταφυτεύτηκε το φθινόπωρο δεν άντεξε το κρύο και σιγά – σιγά έριξε τα φύλλα στο χώμα.

Κι έπειτα, ήρθε η άνοιξη.  Σαν να περίμενε η αρμπαρόριζα την κατάλληλη στιγμή για να κάνει την κίνησή της.

Η ρίζα της ήταν ακόμα ζωντανή. Από το νεκρό σώμα κράτησε μόνο ότι της ήταν χρήσιμο. Κι έμεινε κρυμμένη κάτω απ’ το χωματένιο πάπλωμα όσο καιρό χρειάστηκε.

Κι έτσι απλά, στον πρώτο ήλιο του απρίλη, ξαναγεννήθηκε.

Πρασίνισε. Κι ήρθε και θέριεψε.

Η νίκη της αρμπαρόριζας ήταν το μεγαλύτερο χαμόγελο της φετινής μου άνοιξης. Κι η μεγαλύτερη ελπίδα της.

Η αθανασία βρίσκεται στη φύση. Στη σιωπηλή ευγένεια και την υπομονή της.

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Παρά ξεκινάει από την αρχή.

Ο κύκλος. Η ίδια η ζωή.

Να σου ρουφήξουν το αίμα

- Έχετε ξαναδώσει αίμα;

- Όχι, πρώτη φορά.

- Είναι για κάποιον δικό σας;

- Όχι, έτσι, ήρθαμε να δώσουμε, εθελοντικά.


Ακόμα θυμάμαι το εντυπωσιασμένο βλέμμα της νοσοκόμας.

Σε μια χώρα με τόσα πολλά τροχαία ατυχήματα και τόση ανάγκη καθημερινά για αίμα (με την καλή έννοια) δεν αρκεί μόνο ένα τηλεοπτικό σποτ.

Κάντο γιατί μπορείς!

Γιατί είναι η ευκαιρία σου να αποδείξεις έμπρακτα την κοινωνική σου αλληλεγγύη.

Γιατί κάποτε μπορεί να το χρειαστείς κι εσύ και τότε θα θέλεις να το έχει κάνει κάποιος άλλος για σένα.

Κάντο γιατί τα δέκα σου λεπτά μπορεί να σώσουν μια ζωή.

Κι αν φοβάσαι, πάρε παρέα μαζί σου (όχι τη μαμά σου, δεν πιάνει).

Και στην τελική, τα κουνούπια σ’ απολαμβάνουν κάθε καλοκαίρι, οι κακοί εργοδότες σε απομυζούν όσο τους το επιτρέπεις, διάφορα βαμπίρ σε ξεζουμίζουν κατά καιρούς, ε, άσε μια φορά και τις κυρίες με τις λευκές μπλούζες να σου ρουφήξουν λίγο το αίμα!

 Είναι για καλό σκοπό.

Της άνοιξης

Θεσσαλονίκη, πρωί Κυριακής.

Μια ανάσα πριν τον Μάιο.

Η πόλη είναι ήσυχη. Δεν έχει ξυπνήσει ακόμη. Δεν βάζει ξυπνητήρι τις Κυριακές.

Περπατάς στο δρόμο. Τα βήματά σου σε φέρνουν στο λιμάνι.

Κάθεσαι και χαζεύεις τους γλάρους. Ο ουρανός δεν έχει σύννεφα. Ο ορίζοντας είναι καθαρός.

Βλέπεις μακριά.

Ζεσταίνεσαι.

Στρέφεις το βλέμμα σου στον ήλιο, μισοκλείνεις τα μάτια.

Χαμογελάς. Νομίζεις πως όλα θα πάνε καλά.

Νομίζεις.

Αλλά πού ξέρεις; Ίσως και να πάνε.

Κράτα αυτή την εικόνα μαζί σου.

Χους: επιστρέφοντας στη γη

Ο άνθρωπος είναι ζώον αρπαχτικόν. Τις λίγες χιλιάδες χρόνια που κατοικεί στον πλανήτη έχει αποδειχτεί αχόρταγος, λεηλατώντας τα επίγεια αγαθά κι απομυζώντας μέχρι και την τελευταία σταγόνα του υπόγειου πλούτου.

Όμως τίποτα δεν κρατάει για πάντα. «Χους ει και εις χουν απελεύσει», γιατί το μόνο σίγουρο στη ζωή είναι ο θάνατος.

Σε μια λογική εμπνευσμένη από το Κάρμα, μια ιταλική εταιρία σχεδίασε οικολογικά φέρετρα όπου το πτώμα ενταφιάζεται σε ένα μεγάλο κουκούλι το οποίο θα αποτελέσει την «τροφή» για ένα δέντρο.

Φίλε άνθρωπε, πήρες τόσα πολλά από τη μάνα-γη και τώρα ήρθε η ώρα να της τα επιστρέψεις.

Σύμφωνα με το project Capsula Mundi, ο υποψήφιος νεκρός επιλέγει το αγαπημένο του δέντρο, στο οποίο θα «μεταμορφωθεί» σε κάποια χρόνια. Εξαιρετικό επιχείρημα, ότι αντί να γεμίζουμε στρέμματα ολόκληρα με ταφόπλακες, θα μπορούμε να έχουμε «ιερά δάση», όπου θα βαδίζουμε σιωπηλοί σκεπτόμενοι τους προγόνους και ίσως στον άνεμο που θα χορεύει τα φύλλα των δέντρων να ακούμε φωνές από το παρελθόν.

Η φύση έχει ήδη βρει την αθανασία.

Varoufake

Η αξιοπιστία ενός μέσου είναι κάτι που χτίζεται, ενώ άπαξ και γκρεμιστεί, δύσκολα επανορθώνεται.

«Το είπε η τηλεόραση, άρα θα είναι αλήθεια», πάει καιρός που κατέρρευσε αυτός ο μύθος στη χώρα μας. Κι απ’ ότι φαίνεται, καταρρέει πανηγυρικά κι αλλού.

Λίγες μέρες έχουν περάσει από το show “The finger”. Ύψωσε η δεν ύψωσε ο Βαρουφάκης το μεσαίο δάχτυλο στη Γερμανία, κατά τη διάρκεια ομιλίας του; Ο ίδιος το αρνήθηκε δηλώνοντας πως το βίντεο είναι προϊόν μοντάζ. Ο Gunther Jauch ωστόσο και η «σοβαρή» εκπομπή του αρνήθηκαν πως το πείραξαν και αποκάλεσαν τον Γιάνη μας ψεύτη. Ο creative director της Build (…) επέμενε on camera ότι δεν μπορεί να γίνει μοντάζ.

Και όμως! Ο θεούλης Jan B. και το team του Neo Magazin Royale (σατιρική εκπομπή «υπεύθυνη» για το επικό - minister of awesome – V for Varoufakis song), αποκάλυψαν χτες σε 10λεπτο βίντεο ότι αυτοί είναι η αιτία όλου του σαματά και ότι όντως έκαναν μοντάζ με το δάχτυλο!

Ο Jan B σατιρίζει τους Γερμανούς γιατί εξοργίζονται με ένα κωλοδάχτυλο (έστω κι αν δεν έγινε ποτέ στην πραγματικότητα): “This is how Germans work. Devastating Europe 2 times within a century, but going nuts when somebody’s giving us the finger”. Όσοι φουσκώσατε σαν διάνοι από εθνική ανωτερότητα, θυμηθείτε, παρακαλώ, την οργή σας για τα εξώφυλλα με την Αφροδίτη της Μήλου να ξαναβγάζει χέρια για να κάνει χειρονομίες ή να ζητιανέψει.

Λοιπόν; Θα αναπαράγουν με την ίδια ένταση τα γερμανικά αλλά και εγχώρια ΜΜΕ το βίντεο;

Γιατί απ’ αυτό βγαίνουν κάποια αξιόλογα συμπεράσματα.

Πρώτον, ο Βαρουφάκης δεν έλεγε ψέματα (συγνώμη υπουργέ της καρδιάς μας, αλλά φτάσαμε σε σημείο να πιστεύουμε ότι τρελάθηκες - αφού το βλέπαμε με τα μάτια μας το δάχτυλο!)

Δεύτερον, μην πιστεύετε τα μάτια σας! Καλύτερα να κρατάμε μικρό καλάθι γενικώς, γιατί εκτός από τις υπερβολές, παραμονεύουν και τα hoaxes.

Τρίτον και σημαντικότερο, τα ΜΜΕ έχουν πλέον μηδενική αξιοπιστία. Δεν έκαναν όση έρευνα χρειαζόταν για να επιβεβαιώσουν ή να καταρρίψουν την είδηση. Απλώς απομόνωσαν ένα γι’ αυτούς ενδιαφέρον κομμάτι και το πλάσαραν εκτός context για να χειραγωγήσουν το κοινό τους. Ο τύπος δεν ονομάζεται τυχαία "εξουσία".

Τελικό συμπέρασμα; Στην εποχή της σοβαροφάνειας, το χιούμορ είναι ότι πιο σοβαρό μπορείς να κάνεις.

Update

To ZDF, το κανάλι όπου παίζεται η σατιρική εκπομπή, δεν επιβεβαίωσε ποτέ ότι το μεσαίο δάχτυλο του Βαρουφάκη σηκώθηκε από τους υπαλλήλους του. Εκτός αυτού, ο υπεύθυνος της εκπομπής Jan B ανέβασε ακόμα ένα βίντεο στο youtube μιλώντας για το περίφημο δάχτυλο, το οποίο όμως είναι μόνο στα γερμανικά και οι αυτόματοι υπότιτλοι δεν βοηθάνε. Για τους γερμανόφωνους...

Τα ΜΜΕ πάντως, μετέδωσαν (με επιφύλαξη πλέον και χωρίς το παραπάνω βίντεο ως τεκμήριο) ότι ο Jan B ουσιαστικά παραδέχεται ότι έκαναν μοντάζ, αλλά από την αντίθετη πλευρά, δηλαδή κατεβάζοντας το δάχτυλο!

Εγώ μια φορά μπερδεύτηκα...

Αν η δεύτερη εκδοχή είναι τελικά η αληθινή, τα συμπεράσματα παραμένουν ίδια, με την εξαίρεση ότι ο Βαρουφάκης είπε ψέματα κι επιμένοντας, το μόνο που καταφέρνει είναι να ξεφτιλίζεται...

Ουφ....

Ανασκουπίζοντας το 2014

Οι τελευταίες μέρες του έτους προσφέρονται για τον απολογισμό, την ανακεφαλαίωση των βημάτων, τη συνειδητοποίηση και την υπόσχεση για βελτίωση, την προετοιμασία του επόμενου βήματος, την ελπίδα της νέας, καλύτερης χρονιάς.

Σκαλίζοντας το ημερολόγιο της ανθρωπότητας, οι περισσότερες αναμνήσεις της συλλογικής μνήμης έχουν μάλλον θλιβερή χροιά. Έμπολα, Ουκρανία, 2 αεροσκάφη των Μαλαισιανών αερογραμμών έσβησαν από τα ραντάρ – για το ένα το μυστήριο δεν έχει λυθεί ακόμα, το δεύτερο απ’ ότι φαίνεται καταρρίφθηκε. Στην Παλαιστίνη, χωρίς καμία ντροπή, οι Ισραηλινοί βομβάρδισαν κτίρια που φιλοξενούνταν άμαχοι. Στις Ηνωμένες Πολιτείες οι μπάτσοι απέδειξαν ότι η σκληρότητά τους είναι ίδια worldwide δολοφονώντας στο Ferguson τον δεκαοχτάχρονο Michael Brown: η πόλη κάηκε από οργισμένους διαδηλωτές, που όλως παραδόξως δεν χαρακτηρίστηκαν αναρχικοί από τα εκεί ΜΜΕ, γιατί προφανώς οι φυλετικές διαφορές βόλευαν καλύτερα την υπόθεση. Τέλος, εκατομμύρια δαπανήθηκαν στη Βραζιλία για το παγκόσμιο κύπελλο, για να δούμε τη Γερμανία να κερδίζει και στη μπάλα εκτός απ’ την πολιτική, ενώ λίγα μέτρα μακριά απ’ τα λουξ γήπεδα βραζιλιάνοι πολίτες στοιβάζονται σε φαβέλες.

Η ελληνική πραγματικότητα δεν ήταν ιδιαίτερα πιο ευχάριστη. Στα απλά, συνηθισμένα, καθημερινά των τελευταίων 4 ετών, η ανεργία συνεχίζει μόνο να μεγαλώνει, έχει φτάσει ήδη το ¼ του ενεργού πληθυσμού και δεν δείχνει καμία πρόθεση να κοντύνει. Επίσης, όλο και περισσότεροι είναι αυτοί που αποφασίζουν να μεταναστεύσουν, αποστραγγίζοντας τις ελάχιστες ευκαιρίες για ανάκαμψη τα επόμενα χρόνια, καθώς το εγκεφαλικό απόθεμα τις χώρας πάει γι’ άλλες πολιτείες. Για την ασφάλειά μας πάντα, ετοιμάζονται φυλακές τύπου Γ, ενώ στη χώρα του Ξένιου Δία μετανάστες κάνουν απεργία πείνας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Αμυγδαλέζας και δεν βρέθηκε ένας υπεύθυνος να πεθάνει από ντροπή για τούτη την κατάντια. Ποιος έχασε την ντροπή όμως για να τη βρουν αυτοί, όταν ο απερχόμενος υπουργός Δημόσιας Τάξης, Νίκος Δένδιας, χαριεντιζόταν κρατώντας μια αίτηση ασύλου - σαν αυτή που δεν θέλουν να δώσουν στους πρόσφυγες που θαλασσοπνίγονται για να γλιτώσουν από τον πόλεμο και βρίσκονται στην Ελλάδα κυνηγημένοι από τη ΧΑ ή να δουλεύουν σαν σκλάβοι στη Μανωλάδα με την απειλή της καραμπίνας για όποιον τολμήσει να διεκδικήσει χρήματα ως αμοιβή. 

Το εθνικό καράβι γέρνει όλο και πιο δεξιά: κόντραρε χωρίς έλεος έναν αναρχικό απεργό πείνας (αλλά ευτυχώς δεν του βγήκε, τα αντανακλαστικά αλληλεγγύης δεν σάπισαν ακόμα), ενώ ξεσκόνισε την πλατεία συντάγματος από τους διαμαρτυρόμενους Σύρους πρόσφυγες γιατί του χαλούσαν τη Χριστουγεννιάτικη αισθητική. Η μόνη ίσως καλή είδηση της χρονιάς, η τεράστια αρχαιολογική ανακάλυψη της Αμφίπολης, ξεφτιλίστηκε με την ελεεινή εκμετάλλευση που υπέστη στα πλαίσια της πολιτικής προπαγάνδας.

Στα τέλη του Δεκέμβρη, εκεί που η αισιοδοξία για την καινούρια αρχή επισκέπτεται όλους τους συνηθισμένους ανθρώπους, συνέβησαν 2 γεγονότα.

Το ένα, είναι η ιστορία που όλοι γνωρίζετε. Η κυβέρνηση Σαμαρά έπεσε. Ένα συμβολικό τέλος και ένα χρονικό τέλος συμβαδίζουν, το «άγνωστο» ανοίγεται μπροστά, προκαλώντας οράματα γεμάτα προσδοκίες ή φόβο, ανάλογα με το background και τις επιλογές του καθενός. Όπως και να ‘χει, το καινούριο είναι μόλις 26 μέρες μακριά.

Το άλλο γεγονός όμως, είναι μια δική μου ιστορία. Και διαλέγω να κλείσω τη χρονιά με την αφήγησή της, γιατί ήταν μια μικρή προσωπική νίκη. Απέναντι σε έναν ανέντιμο εργοδότη, κατάφερα να κερδίσω τα εργασιακά μου δικαιώματα, τουτέστιν, τους μισθούς, τα ένσημά μου, καθώς και όλα τα δώρα και επιδόματα που δικαιούμαι από τον νόμο.

Ένα μικρό βήμα για την ανθρωπότητα, ένα τεράστιο βήμα για μένα.

Έμαθα πολλά αυτή τη χρονιά.

Να μην εμπιστεύομαι τους άλλους (στα όρια της ευγενούς αφέλειας) γιατί δεν σκέφτονται και δεν φέρονται όλοι όπως εγώ.

Όμως και να μη φοβάμαι. Να διεκδικώ το δίκαιο. Το δικό μου αλλά και να στηρίζω τη φωνή όσων παλεύουν για την δικαιοσύνη.

Να βάζω την υγεία μου πάνω από το άγχος.

Να ζητάω βοήθεια όταν τη χρειάζομαι. Πάντα υπάρχει κάποιος που ξέρει κάτι παραπάνω από μας. Δεν χρειάζεται να τα ξέρουμε όλα.

Να χαμογελάω και να μη χάσω την πίστη μου στους ανθρώπους. Για όσους σκάρτους γνωρίζουμε, άλλους τόσους καλούς συναντάμε.

2014 αναμνήσεις. Κακές ή καλές, είναι τα εφόδια της εμπειρίας μας τη χρονιά που πέρασε. Ας μπούνε κι αυτές στη βαλίτσα μας. Επόμενη στάση, 2015.

Καλή χρονιά σε όλους! 

Με πληροφορίες από the press project, infowar, wikipedia.org
Η φωτογραφία στην κορυφή είναι του Massimo Sestini για τον guardian, του Δένδια από το infowar, και του Σαμαρά από το tpp (SOOC ./ Nick Paleologos, Menelaos Myrillas, Nikos Libertas)

Ένας χρόνος Arts and Crafts

Πάει κιόλας ένας χρόνος!

Στις 16 Δεκεμβρίου 2013, εμφανίστηκε πρώτη φορά στον διαδικτυακό «αέρα» το www.artsandcrafts.gr. Όπως λέει και το όνομά του, το project και οι εμπνευστές του, αποφάσισαν να ασχοληθούν με όλα τα όμορφα κομψοτεχνήματα που μπορεί να φτιάξει κάποιος με τα χεράκια του!

Η τέχνη και η χειροποίητη δημιουργία είναι από τους κλάδους που νιώθουν πρώτοι τα χτυπήματα της κρίσης, καθώς λανθασμένα θεωρούνται «πολυτέλεια». Ωστόσο, είναι απαραίτητες, περισσότερο από ποτέ, δίνοντας όμορφες νότες στην καθημερινότητα και μια διέξοδο για την ενεργητικότητα και τη δημιουργικότητα του ανθρώπου.

Το www.artsandcrafts.gr λοιπόν, ήρθε για να κερδίσει τον δικό του χώρο και να παίξει τον δικό του ρόλο στην επικοινωνία του χειροποίητου. Με μια ομάδα με νέους, γεμάτους μεράκι επαγγελματίες, έχει αναλάβει τη στοχευμένη διαδικτυακή προβολή διάφορων καλλιτεχνικών δημιουργιών.

Η δημιουργικότητα φυσικά δεν περιορίζεται σε αυτά που συμβατικά ονομάζουμε «τέχνη». Αντίθετα, υπάρχει σε ότι βασίζεται σε μια φρέσκια ιδέα και φτιάχνεται με μεράκι και προσωπικό κόπο και χρόνο. Η αξία του χειροποίητου άλλωστε, είναι να δίνει μια νέα μορφή ακόμα και σε καθημερινά αντικείμενα και να τους δίνει τον όμορφο αέρα του έργου τέχνης!

Αναζητείστε και βρείτε την τέχνη παντού γύρω σας! Το www.artsandcrafts.gr σας προτείνει υπέροχες δημιουργίες σε χειροποίητα κοσμήματα, ενδύματα, υποδήματα, έπιπλα, οικοτεχνίες, διακοσμητικά στοιχεία, πίνακες ζωγραφικής και πολλά ακόμα!

Το www.artsandcrafts.gr αποτελεί ένα δίαυλο επικοινωνίας ανάμεσα στους καλλιτέχνες και τις δημιουργίες τους με το ενδιαφερόμενο κοινό. Με τη βοήθεια της δυναμικής του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, καταφέρνει και προσεγγίζει καθημερινά και με άμεσο τρόπο περισσότερους από 12000 χρήστες. Ακόμα, κατά καιρούς διοργανώνει και στελεχώνει εκθέσεις και bazaar χειροποίητης δημιουργίας με άποψη και στυλ, ενώ συμμετέχει σε μεγάλες εκδηλώσεις τέχνης και DIY events σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Το www.artsandcrafts.gr πιστεύει ότι όλοι μπορεί να κρύβουν έναν καλλιτέχνη μέσα τους! Έτσι, στη σελίδα του μπορείτε να βρείτε δημιουργούς ερασιτέχνες και επαγγελματίες. Όλοι εξασφαλίζουν την προβολή που χρειάζονται, είτε για ένα δυναμικό ξεκίνημα είτε για μια προσεγμένη συνεργασία.  

Ο χρόνος έχει ακόμα μεγαλύτερη αξία όταν κάποιος μαθαίνει από την εμπειρία του, γίνεται καλύτερος και προχωρά μπροστά και η ομάδα του  www.artsandcrafts.gr επιλέγει να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Το site εμπλουτίζεται με άρθρα από διακεκριμένους καλλιτέχνες, συγγραφείς, αρχιτέκτονες και επαγγελματίες του χειροποίητου. Σκοπός, να γίνει ακόμα πιο ενδιαφέρον για τον αναγνώστη, αλλά και να εμπνεύσει παλιούς και νέους επισκέπτες να ασχοληθούν με τη χειροποίητη δημιουργία.

Χρόνια καλά και δημιουργικά λοιπόν!

Σήμερα είναι μια καλή μέρα

Βαθιά ανάσα.

Χαμένοι αγώνες είναι μόνο αυτοί που δεν δόθηκαν.

Με μόνο όπλο και μόνη ασπίδα ένα κορμί.

Βαθιά ανάσα.

Κέρδισε. Όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά για όλους, όσοι βρίσκονται σε ένα κελί.

Βαθιά ανάσα.

Κάθε φορά που κερδίζει ένας δίκαιος σκοπός, κερδίζουμε όλοι.

Βαθιά ανάσα.

Ανακούφιση.

Δεν σαπίσαμε ακόμα όλοι.

Τσιτώθηκαν τα σκουριασμένα μας αντανακλαστικά.

Βαθιά ανάσα.

Δυνατό, αμήχανο γέλιο.

Ένας αναρχικός τρόλαρε ομόφωνα το αστικό μας σύστημα.

Βαθιά ανάσα.

Ξεσκέπασμα. Αδίστακτων κυβερνητικών και δήθεν απολιτίκ προοδευτικών.

 Δεν θα ξεχάσω. Δεν πρέπει να ξεχάσω.

Βαθιά ανάσα.

Όταν είμαστε πολλοί κι ενωμένοι όλα γίνονται. Και δεν είναι αναρχικοί όλοι αυτοί που βγήκαν στον δρόμο.

Βαθιά ανάσα.

Για την αλληλεγγύη. Χωρίς αστερίσκους και «ναι μεν, αλλά». Ακόμη κι αν δεν συμφωνούμε ή δεν καταλαβαίνουμε.

Βαθιά ανάσα.

Παίρνουμε θέση. Θέλουμε μια καλύτερη κοινωνία. Θυμόμαστε ότι είμαστε άνθρωποι. Κάνουμε ένα βήμα προς την ουτοπία.

Βαθιά ανάσα.

Σήμερα είναι μια καλή μέρα.

10/12/2014. Μετά από 31 μέρες, ο Νίκος Ρωμανός σταμάτησε την απεργία πείνας. Με τροπολογία που πέρασε ομόφωνα από τη βουλή, δικαιώθηκε το αίτημά του για τη φοίτηση των κρατουμένων. 

Αυτές οι υπέροχες, αμετάφραστες λέξεις

Είμαι σίγουρη, πως όταν είσαστε στο σχολείο, όλο και κάποιος καθηγητής θα σας είχε μιλήσει κι εσάς, φουσκωμένος από εθνική υπερηφάνεια, για την περίφημη επιστολή του Ξενοφώντα Ζολώτα εκφωνημένη στα αγγλικά μεν, τίγκα στις ελληνικές λέξεις δε.

Επίσης, βλέποντας House και Grey’s Anatomy, κάτι θα πήρε και το αφτάκι σας από την ιατρική ορολογία, στην οποία βρίσκουμε πληθώρα πραγματικά αρχαιοελληνικών λέξεων. Ωστόσο, το πλήθος των ελληνικών λέξεων στις επιστήμες δείχνει μόνο 2 πράγματα: την παλαιότητα της γλώσσας και την ενασχόληση των πρώτων ελληνικά ομιλούντων με τις επιστήμες. Δεν αποδεικνύει καμιά γλωσσική ανωτερότητα.

Στον επόμενο τόνο, ίσως να θυμάστε και τον Ομπάμα να προσπαθεί να εξηγήσει τη λέξη «φιλότιμο» και να την προφέρει με άπταιστη αμερικανική προφορά, κάνοντας κάθε παρουσιαστή δελτίου ειδήσεων της ελληνικής τηλεόρασης να δακρύζει από συγκίνηση. (Μπορείτε να δείτε το βίντεο εδώ, στο 02.45, εκτός αν θέλετε να το δείτε από την αρχή και να θυμηθείτε τον – που να χάθηκε αυτή η ψυχή – Γιωργάκη Παπανδρέου).

Σας έτυχε ποτέ κανένας «πατριώτης» που να πετάει μπαρούφες για τα λήμματα της ελληνικής που υποτίθεται ότι είναι η πλουσιότερη γλώσσα στον κόσμο (2 εκατομμύρια και καλά…) ή το επιχείρημα ότι μόνο η δική μας γλώσσα έχει έννοιες που δε μεταφράζονται;

Ήρθε η ώρα να τους ρίξουμε από τα σύννεφα! Κι όμως, πολλές είναι οι γλώσσες που έχουν όρους και έννοιες που δε μεταφράζονται! Νέοι από την Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη, διαβάσαμε στο pontiki.gr ανέλαβαν σε πρόσφατο πρόγραμμα να εξηγήσουν ο ένας στον άλλον τις αμετάφραστες λέξεις της γλώσσας τους και να συντάξουν ένα σχετικό εγχειρίδιο.

Ναι το παλικάρι, το ξεροσφύρι, το κελεπούρι, το φιλότιμο, όντως δε μεταφράζονται και δεν υπάρχουν σε άλλες γλώσσες. Όμως γιατί κανένας φαντασμένος ελληναράς δεν αναφέρει ποτέ δίπλα σ’ αυτές και τη saudade, που είναι η πορτογαλική λέξη για μια βαθύτατη νοσταλγία, πίκρα και μελαγχολία για κάτι ή κάποιον που έχει χαθεί παντοτινά; Και γιατί δεν εντυπωσιάζονται με το γαλλικό ρήμα serpanter που σημαίνει ότι ο δρόμος έχει τόσες στροφές σαν ένα φίδι;

Ναι μπορεί να είναι αστείο (είναι όντως) που στα γαλλικά λένε ακόμα 4χ20 για να πούνε 80 και δεν υπάρχει λέξη που να σημαίνει «φτηνός», πρέπει να πεις «όχι-ακριβός». Ωστόσο, το ίδιο αστείο ίσως φαίνεται στους Γάλλους το γεγονός ότι χρησιμοποιούμε ακόμα άρθρα, πτώσεις και 3 γένη, όσο αστείο φαίνεται στους Ιταλούς το γεγονός ότι γράφουμε λέξεις με δυο σύμφωνα (δυο λάμδα, δυο μι κλπ) ωστόσο η προφορά της λέξης δεν αλλάζει.

Η γραπτή γλώσσα εφευρέθηκε για να υποστηρίξει την προφορική, η οποία αποτελούσε (και συνεχίζει ως σήμερα να αποτελεί) τον τρόπο επικοινωνίας των ανθρώπων. Εξελίσσεται δίπλα-δίπλα με το ανθρώπινο είδος. Απλοποιείται ή δυσκολεύει, ανάλογα με τις ανάγκες των ομιλούντων. Στο βορρά για παράδειγμα, λόγω κρύου, οι άνθρωποι άνοιγαν ελάχιστα το στόμα τους και γι’ αυτό έχουν οι γλώσσες τους τόσα πολλά σύμφωνα και «κλειστή» προφορά. Στο νότο αντίθετα, ήλιος κι έξω καρδιά, γι’ αυτό κι είμαστε όλοι φωνακλάδες κι ανοίγουμε άφοβα το στόμα όταν μιλάμε. Και ας αφήσουν την ανωτερότητα κατά μέρος: μόνο στις φυλές της Αφρικής οι άνθρωποι παράγουν όλους τους δυνατούς ήχους από το στόμα τους· εμείς οι «εξελιγμένοι» τελικά αξιοποιούμε τα όργανά μας (γλώσσα, δόντια και οστά) κατά ελάχιστο ποσοστό.

Τι θέλω να πω με όλο αυτό το γλωσσικό παραλήρημα… Πως η κάθε γλώσσα έχει τη δική της ομορφιά και ιδιομορφία και είναι πέρα για πέρα ανόητο να προσπαθούν κάποιοι να συγκρίνουν γλώσσες και να βρουν ποια είναι η καλύτερη. Να αγαπάμε και να μαθαίνουμε καλά όσες γλώσσες έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε. Γιατί μόνο κερδισμένοι βγαίνουμε απ’ αυτό: εκφραζόμαστε σωστά και προχωράμε ένα βήμα πιο μπροστά την επικοινωνία μας.

ΥΓ. Αφιερωμένο σε όλους τους φιλολόγους και τις φιλολογίνες που συχνά-πυκνά παλεύουνε με δράκους!

first published at RouaMat.com, 08/05/2014

Και τα μυαλά στο μπλέντερ

O Makoto Aida είναι ιάπωνας καλλιτέχνης που παράγει "ενοχλητικά" έργα. Σίγουρα το μπλέντερ με τα γυμνά ανθρώπινα κορμιά δεν είναι η σωστή εικόνα για να δείξεις τι είναι το μείγμα (!). Γι' αυτό υπάρχουν συνταγές μαγειρικής, κατάλληλες για ανηλίκους. Ωστόσο νομίζω ότι είναι ευφυέστατη εικόνα για να δείξεις σε παιδιά του λυκείου και να κουβεντιάσεις μαζί τους για την παγκοσμιοποίηση, τον υπερκαταναλωτισμό, τον καπιταλισμό και να προκύψουν αμέτρητοι συμβολισμοί.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι η εικόνα μόνη της, αλλά το ότι οι συγγραφείς ούτε καν την είδαν πριν την πετάξουν στο βιβλίο που υποτίθεται μορφώνει τα παιδιά-αυριανούς πολίτες αυτής της χώρας. Κι ο υφυπουργός παιδείας τους υπερασπίζεται λέγοντας ότι κατά τα άλλα είναι ένα πολύ καλογραμμένο βιβλίο κι οι συγγραφείς απλώς δεν το πρόσεξαν! Όμως πόσο καλογραμμένο μπορεί να είναι πραγματικά όταν με κάτι τέτοια φαντάζει ότι έγινε πάλι μια άρπα-κόλλα προχειροδουλειά; Απλά την πρώτη εικόνα που βρήκαν με μπλέντερ την πήραν και την έβαλαν στο βιβλίο; Για τα πνευματικά δικαιώματα; Αναρωτήθηκαν καθόλου άραγε; 

Στο μίνι αφιέρωμα που ακολουθεί, μερικά δείγματα της καυστικής τέχνης του Makoto. Γιατί ίσως για ένα επόμενο βιβλίο, κάποιος να θέλει μια εικόνα για να δείξει τι είναι ο σωρός. 

http://animalnewyork.com/2012/makoto-aidas-art-will-burn-your-retinas-with-disturbing-imagery/

Το αμερικάνικο όνειρο εγκαταλείπει την Αμερική

Επί δεκαετίες ολόκληρες, η Αμερική, και πίσω της ολόκληρος ο πλανήτης, γαλουχήθηκαν με το αμερικάνικο όνειρο: ότι δηλαδή δεν έχει σημασία η καταγωγή, γιατί, αυτή η γη της επαγγελίας, δίνει τις ίδιες ευκαιρίες σε όλους. Κι αν κάποιος είναι ικανός και δουλευταράς, θα φτάσει ψηλά.

Γονείς εργάτες, μόχθησαν για να μαζέψουν χρήματα, να χτίσουν σπίτια στα προάστια, να πάρουν μεγάλα αυτοκίνητα, λειτουργώντας πάντοτε σύμφωνα με τα επιβεβλημένα πρότυπα. Και αποθήκευαν στον saving account τα χρήματα για το κολέγιο: για να σπουδάσουν τα παιδιά και να έχουν μια καλύτερη τύχη. Να μην αναγκάζονται να ξεπατώνονται στη δουλειά σαν τους γονείς τους για να κερδίσουν το βίο τους.

Κι αν για κάποια χρόνια οι οικονομίες μιας ζωής μπορεί να έστειλαν κάποιους στα Harvard και στα Yale, η παγκόσμια οικονομική κρίση έχει πλέον διαμορφώσει διαφορετικές συνθήκες. Άλλωστε ας μην ξεχνιόμαστε, η κατεδάφιση του καπιταλιστικού συστήματος όπως το γνωρίσαμε, ξεκίνησε με την πιστωτική κρίση της Αμερικής.

Ο Nicholas Kristof, στο άρθρο στους New York Times: "The American Dream is Leaving America", σκιαγραφεί την καταστροφή του κοινωνικού αγαθού για το οποίο οι ΗΠΑ μπορούσαν να κοκορεύονται: την παιδεία.

Τα κονδύλια για την εκπαίδευση θυσιάζονται στη μάχη του ανταγωνισμού των εξοπλισμών με τη Ρωσία και οι ΗΠΑ κατεβαίνουν κατρακυλώντας θέσεις, στη λίστα με τις χώρες που οι κάτοικοί τους καταφέρνουν να σπουδάσουν.

Στα 1800 και 1900, οι ΗΠΑ είχαν καταφέρει να μορφώνουν την πλειοψηφία των παιδιών, σε αντίθεση με την τότε κραταιά Μεγάλη Βρετανία, η οποία είχε τραγικά χαμηλά ποσοστά σε μαθητές.

Κι όμως σήμερα κάποιος φτάνει ως εκεί που τον πάει η τσέπη του. Και τελικά οι ΗΠΑ έχουν την καλύτερη εκπαίδευση για την παγκόσμια ελίτ, έχουν όμως αποτύχει στη βασική μόρφωση για όλους.

 Ο αρθρογράφος του εξαιρετικού κειμένου καταλήγει στη διαπίστωση ότι τελικά "η μεγαλύτερη κοινωνική πρόκληση του καιρού μας είναι η διόρθωση του εκπαιδευτικού συστήματος. Η Αμερική πρέπει να θυμηθεί ξανά αυτή την ιδέα που γεννήθηκε εκεί, έχει όμως τώρα πια μεταναστεύσει: ότι χρωστάμε σε όλα τα παιδιά μια δίκαιη αρχή στη ζωή, μέσα από την ίση πρόσβαση στη σκάλα της εκπαίδευσης."

Αφιερωμένο στους νεοφιλελεύθερους καπιτάλες, που επιθυμούν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια κι ονειρεύονται Χάρβαρντ και Γέιλ σε ελληνικό φόντο.

Άντε και καλά κρασιά!

Όταν ζούσε ακόμα ο παππούς απ’ το χωριό, το Σεπτέμβριο συνέβαινε κάτι σαν οικογενειακή ιεροτελεστία. Μαζευόμασταν όλοι, μας φόρτωνε στην καρότσα του τρακτέρ και τραβούσαμε για το αμπέλι. Εκεί, κόβαμε τα τσαμπιά, (καμιά φορά και κάνα δάχτυλο, ε μωρά παιδιά είμασταν), τα μαζεύαμε στα κοφίνια (τα τσαμπιά όχι τα δάχτυλα!) και μετά βουρ για το πατητήρι.

Οι μνήμες μου από εκείνη τη διαδικασία είναι, δυστυχώς, πολύ λίγες. Μικρούλα πολύ γαρ. Επίσης λόγω εποχής (αποκρύπτω εντέχνως τις λεπτομέρειες για να μη σας αποκαλύψω την ηλικία μου, γκουχ), δεν έχουμε παρά ελάχιστα φωτογραφικά ντοκουμέντα. Και όχι δε μιλάω για το 1940, αλλά για μια εποχή που τα κινητά με κάμερα και οι ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές δεν κυριαρχούσαν στη ζωή μας. Και πολλές φορές στα οικογενειακά τραπέζια ανέφερα πόσο θα ήθελα να ήμουν μεγαλύτερη για να θυμάμαι τη διαδικασία ή να είχα την ευκαιρία να τη δω σήμερα.

«Το μόνο εύκολο», αναφώνησε ο θείος. Διότι, συνεχίζοντας αυτά που έμαθε από τον μπαμπά του, κάθε χρόνο στις αρχές του φθινοπώρου, ετοιμάζει το κρασάκι του, το οποίο «δεν πωλείται, παρά μόνο χαρίζεται σε φίλους». 

Αφού λοιπόν κανονίστηκε, δρόμο πήρα, δρόμο άφησα, ανέβηκα στον εξωτικό Χορτιάτη, με την ψηφιακή μου σε θέση ετοιμότητας για να απαθανατίσω τη διαδικασία.

Κάτω στην αυλή στοιβαγμένα τα κιβώτια με το σταφύλι. Η πατήστρα έτοιμη να επιτελέσει το ρόλο της, λεκάνες και κουβάδες γύρω τριγύρω παντού, γιατί αλλού μαζεύουμε το χυμό, αλλού τα κοτσάνια και τα λοιπά. Στην  προεδρική θέση ο άρχοντας της βραδιάς, το ξύλινο βαρέλι.

Και ξεκινάμε. Η μανιβέλα γυρίζει, τα σταφύλια ζουλιούνται, ο χυμός μαζεύεται στον τσίγκινο κουβά. Και η μυρωδιά, αχ η μυρωδιά. Οι γείτονες στα γύρω μπαλκόνια ρωτάνε αν χρειάζονται κι άλλα χέρια και δίνουν την ευχή: «άντε, και καλά κρασιά!», κι εγώ σκέφτομαι ότι είναι η πρώτη φορά που ακούω τη φράση να χρησιμοποιείται κυριολεκτικά.

Τρεις ποικιλίες λιώνουμε : Αγιορίτικο, merlot και cabernet. Όταν γεμίσει το 1/3 του βαρελιού, γίνεται το πρώτο τεστ. Γεμίζουμε το σωλήνα με σταφυλοζούμι και ελέγχουμε με το γραδόμετρο. Πρέπει να μας δώσει 12,5 βαθμούς τουλάχιστον, γιατί αλλιώς θα έχουμε ξύδι. Όχι, αν αναρωτιέσαι δεν μπορείς να προσθέσεις ζάχαρη, είναι ζαβολιά.

Η ώρα κυλάει, η διαδικασία συνεχίζεται. Τα κασόνια αδειάζουν στην πατήστρα, η ροδέλα γυρνά, το ζουμί τρέχει, τα κοτσάνια βγαίνουν και ο μούστος χύνεται στο βαρέλι. Παρά την κούραση όσο νυχτώνει, είναι πολύ ευχάριστα. Ξεσκονίζω τη χημεία μου, μαθαίνω πράγματα (μάθε τέχνη κι άστηνα που λέμε) και ακούω ιστορίες από τα παλιά, τότε που πατούσαν τα σταφύλια ακόμα με τα πόδια. Κι άλλες ιστορίες, καινούριες, για το νηπιαγωγείο του Χορτιάτη, που έρχεται εκδρομή να ακούσει το κρασί να χαρχαλεύει στο βαρέλι και να πάρει μούστο για να πλάσει κουλουράκια-μουστοκούλουρα.

Τελειώνουμε. Διαδικασία συμμαζέματος. Πλένονται τα πάντα και μαζεύονται. Η πατήστρα σταμάτησε το τραγούδι που λέει μια μέρα το χρόνο. Έκανε και φέτος τη δουλειά της, θα μείνει σιωπηλή μέχρι τον επόμενο Σεπτέμβρη. Το βαρέλι σφραγίζεται. Μπαίνει στη θέση του στο υπόγειο, δίπλα στο ανοιχτό παράθυρο, γιατί τις πρώτες μέρες αναδύονται αναθυμιάσεις. Τα χέρια μας κολλάνε ακόμα και η βραδιά έχει τη γλυκιά μυρωδιά του σταφυλιού.

Και τώρα περιμένουμε. Το πρώτο μπρούσκο της φετινής σεζόν ανοίχτηκε πριν από λίγες μέρες. Φέτος το κέρδισα επάξια το μπουκάλι μου! Ελάτε να πιούμε ένα ποτήρι από τον κόπο μου. Να φάμε και κάτι, όχι έτσι ξεροσφύρι. Και στο τέλος με κόκκινα μάγουλα και χαμόγελο από τα ποτηράκια να πούμε τη γλυκιά ευχή: «καλά κρασιά! Όλα καλά!» 

first published at RouaMat.com, 5/11/2013

new kid on the blog

Εν αρχή ην ο λόγος.

Ο λόγος της λογικής, ο λόγος της αιτίας, ή ο λόγος των λέξεων και της επικοινωνίας.

Τα τρία αυτά στοιχεία, άλλοτε μαζί κι άλλοτε χώρια, με ωθούν να γράφω. 


Αυτό το κείμενο είναι έτσι για το καλωσόρισμα. Γιατί - μια ζωή ανάποδη - κι αυτό ανάποδα το έκανα: πρώτα έγραψα σε site και μετά έκανα blog. Κι αυτό γιατί το site μας άφησε χρόνους, χωρίς να ζητήσει τη γνώμη μας. Οι κακές συνήθειες όμως (αν εκεί τοποθετήσουμε και το γράψιμο) δεν κόβονται καθόλου εύκολα. 

Κι έτσι, αφού ξέμεινα από διαδικτυακό βήμα, στράφηκα κι εγώ στη θερμή αγκαλιά του blogger. 

Εν αρχή, λοιπόν, και για την ώρα τουλάχιστον, θα είναι η μπλογκόσφαιρα. Το μέλλον θα φανερώσει τις προθέσεις του αργότερα.

Καλωσήρθατε στο τσαρδάκι μου. ελπίζω να περάσετε καλά. 

Καλή (καινούρια) αρχή.