Ώρα Μηδέν

Τηλεόραση δεν έχω ευτυχώς - έχει κλείσει εδώ και καιρό ο βόθρος των εικόνων. Σκέφτομαι όμως να κλείσω και το ίντερνετ μέχρι την Κυριακή.

Τις ζόρικες μέρες, στρέφομαι πάντα πίσω στα βιβλία μου, στις μουσικές μου, στην τέχνη του λόγου και του πνεύματος γενικότερα, που μ' έκανε τον τον άνθρωπο που είμαι σήμερα.

Όλος μου ο πλούτος είναι οι άνθρωποι μου, οι τόποι μου, οι σκέψεις, τα συναισθήματα, τα όνειρα και οι ελπίδες μου. Ο πλούτος μου δεν είναι τα υλικά που με περιτριγυρίζουν. Ο πλούτος μου δεν είναι κομμάτια χαρτί με ψεύτικη αξία.

Δεν φοβάμαι γιατί το ΑΤΜ μπορεί να αρχίσει να μου δίνει δραχμή αντί για €. Μπορεί να μην πανηγυρίσω κιόλας, αλλά δεν θα αρνηθώ το είναι μου, ούτε θα μηδενίσω την κοσμοθεωρία μου ή θα συμβαδίσω με αισχρούς ανθρώπους για να το αποτρέψω.

Φοβάμαι όμως την καινούρια Ευρώπη. Που ξέχασε μόνο στην υπογραφή των ιδρυτικών συμβάσεων τις μεγάλες της ιδέες. Πού είναι η ελευθερία, η δημοκρατία, η κοινωνική δικαιοσύνη; Πόσες υποχωρήσεις ακόμα μπορούμε να κάνουμε;

Με τρομάζει αυτή η Ευρώπη του χαιρέκακου game over και του take it or leave it. Με τρομάζει η Ευρώπη της Γερμανίας που αφού την αιματοκύλισε 2 φορές τον περασμένο αιώνα συνεχίζει την χάραξη παρεμβατικής πολιτικής του Ράιχ - με άλλα μέσα φυσικά στον δικό μας αιώνα της εξέλιξης.

Με τρομάζει η Ευρώπη που θεωρεί λύση να πνίγει τους κατατρεγμένους που έρχονται στην πόρτα της, αντί να προσπαθήσει να σταματήσει τον πόλεμο, για να μη θιγούν οι οπλοβιομηχανίες. Με τρομάζει η Ευρώπη που υπογράφει το δικαίωμα των εταιριών να μηνύουν τα κράτη όταν θεωρούν ότι θίγονται τα συμφέροντά τους, θυσιάζοντας τα εργασιακά και περιβαλλοντικά δικαιώματα των πολιτών της. Με τρομάζει η Ευρώπη που σφραγίζει επισήμως τα μεταλλαγμένα και μετά αναρωτιέται για την αύξηση του καρκίνου της. Με τρομάζει η Ευρώπη που ανέχεται φασίστες για να κάνει business μαζί τους.

Με τρομάζει κι η Ελλάδα, που δεν έμαθε ποτέ να κουβεντιάζει με ηρεμία, ούτε να ακούει "τους άλλους", παρά μόνο να φωνάζει εν εξάλλω.

Ξανακούω τις μουσικές μου. Τον Άσιμο, τον Σιδηρόπουλο, τον Σωκράτη, τον Θανάση, τον Αγγελάκα, τον Αλκίνοο, τον Τσιτσάνη, τον Χατζιδάκι. Ξαναβλέπω τις εικόνες και τις ταινίες που με στοίχειωσαν. Ξαναδιαβάζω τον Χαλίλ Γκιμπράν, τον Ομάρ Καγιάμ, τον μικρό μου πρίγκιπα, τον Αναγνωστάκη, τον Μίσσιο, τον Όργουελ, τον Χέμινγουεϊ, τον Σολωμό, τον Ρίτσο, τον Ερωτόκριτο, τον Τριβιζά, τον Αρκά, τον Στάινμπεκ, τον Πόε.

Και μένω στη γραμμή αυτή του Τόλκιν, που την έχω κορνιζώσει για να τη βλέπω και να τη θυμάμαι κάθε μέρα: "Κανένας από τους ήρωες που βρέθηκαν στις μεγάλες ιστορίες δεν ευχήθηκε να του συμβούν αυτά. Το μόνο όμως που εμείς πρέπει να αποφασίσουμε, είναι τι θα κάνουμε με τον χρόνο που μας δόθηκε."

Καλό βόλι σε όλους και μην ξεχνάτε ότι τη Δευτέρα, η απόφαση θα μας βαραίνει πια όλους μαζί.

Καλά μυαλά φίλοι μου.

Όταν οι αριθμοί ξαναγίνονται άνθρωποι

Μια βδομάδα μετά κι έχουμε δει τόσα πολλά.
Μια βδομάδα μετά κι ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα.

Κυβέρνηση χωρίς Γιάνη προκοπή δεν κάνει. Πρόσωπο της πρώτης εβδομάδας, αδιαμφισβήτητα ο υπουργός οικονομικών. Από τον Λαφαζάνη το περίμεναν, από τον Βαρουφάκη τους ήρθε. Ο οποίος Γιάνης (με ένα μόνο ν) δεν κάνει τίποτε διαφορετικό από τον να επιμένει σε αυτά που λέει εδώ και τόσα χρόνια, και από τα βιβλία του, και τις τηλεοπτικές του συνεντεύξεις.

Ηλίας Μακρής - Η Καθημερινή

Στην πρώτη του επίσημη εμφάνιση ως υπουργός, στις κοινές δηλώσεις με τον Ντάισελ-μπλουμ ήταν ο μεγάλος νικητής τουλάχιστον στο body language. Η χολοσκασμένη ξινίλα του Ολλανδού, σε συνδυασμό με την αχτύπητη coolness του Βαρουφάκη αποτυπώθηκε καρέ-καρέ σε φωτογραφικούς και τηλεοπτικούς φακούς.

#kudos στον δημοσιογράφο που θα καταφέρει κάποτε να εκμαιεύσει από τον Βαρουφάκη τι πραγματικά του ψιθύρισε ο Ντάισελμπλουμ στο αυτί όλο νεύρα.

Το ίδιο βράδυ ο υπουργός παρουσιάστηκε στο BBC. Εξαιρετική χρήση της αγγλικής γλώσσα, ξεκάθαρες δηλώσεις για χρέος και ΕΕ, εντυπωσιακά πεισματάρης και εριστικός απέναντι σε μια αγενή δημοσιογράφο.

(τα σχόλια και στο youtube αλλά και στο twitter - από τους Βρετανούς κυρίως, από τους Έλληνες τα ξέρουμε! - έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για το γενικότερο κλίμα που επικρατεί)

Το βαρουφάκειο στυλ ξεσήκωσε κύμα ενθουσιασμού στα social media. Μέσα σε λίγες μέρες έγινε αφίσα, έγινε ήρωας, έγινε ατάκα, έγινε τραγούδια, έγινε έρωτας, έγινε τρολιά. Έγινε hashtag δηλαδή και κατάφερε να συγκεντρώσει χιλιάδες αναφορές στο όνομά του, σοβαρές και χιουμοριστικές, θετικές κι αρνητικές.

Κι επειδή αυτή η κυβέρνηση αρέσκεται σε συμβολικές κινήσεις, νομίζω ότι γι’ αυτό το λόγο κι ο υπουργός οικονομικών απέκτησε εν μια νυκτί τέτοιο ρεύμα. Γιατί έγινε το σύμβολο του μπαφιασμένου, του μπαϊλντισμένου, του μπουχτισμένου Έλληνα, που άκουγε επί 5 χρόνια τους εκπροσώπους του να δηλώνουν μονάχα υποταγμένα ναι. Ε, βρέθηκε κι ένας να ξεστομίσει επιτέλους ένα όχι, κι ακούστηκε σαν να το είπαμε όλοι μαζί.

Η βαρουφειάδα λοιπόν καλά κρατεί.

Ίσως η πολιτική χρειάζεται όντως περισσότερη διπλωματία, αλλά ρε γαμώτο χρειαζόμασταν αυτόν τον λίγο τσαμπουκά, έτσι απλά και μόνο για να νιώσουμε καλύτερα, τουλάχιστον τις πρώτες μέρες που οι συναισθηματισμοί επιτρέπονται.

Κατά τα άλλα, ο χρόνος κυλά βασανιστικά αργά. Σκέφτομαι ότι για πρώτη φορά ίσως θα ήθελα το κουμπί fast forward για να δω τι σκατά θα γίνει στο τέλος. Γιατί με κάθε πηχυαίο τίτλο τρέμει το φυλλοκάρδι μου ότι θα την κάνουν τελικά την κωλοτούμπα και θα αποδειχτούν κι αυτοί άνθρακες ως θησαυρός και θα προδώσουν την ψήφο των πολιτών που τους εμπιστεύτηκαν. Αυτό άλλωστε δεν συνέβη και με τον ΓΑΠ αλλά και με τον Σαμαρά; Με την εμπιστοσύνη κλονισμένη συθέμελα και με ασύστολα ψεύδη, πώς να μην έχεις αμφιβολίες;

Και θα μπορούσαν να έχουν γίνει οι προηγούμενοι ήρωες. Γιατί με περήφανα προγράμματα εξελέγησαν, που έλεγαν ότι λεφτά υπάρχουν κι απέρριπταν τις ξένες παρεμβάσεις. Δεν ξέρω από ποια Siemens και ποια υποβρύχια τους κρατούσαν στο χέρι και κατάπιαν τελικά αμάσητα ότι αποφάσισαν άλλοι για μας χωρίς εμάς και χωρίς να νοιάζονται αν είναι εφικτά. Αυτοί που δοκιμάζονται τώρα πρώτη φορά, φαίνεται να μην έχουν κάτι να φοβούνται. Οπότε, για πρώτη φορά ίσως πραγματικά γίνει κουβέντα κι όχι επιβολή.

Η ελπίδα ας αργήσει λίγο ακόμα, γιατί είναι κακός σύμβουλος και συχνά δένει τα μάτια. Η αισιοδοξία όμως, καλώς να ορίσει. Και μόνο με τη λύσσα των καναλαρχών, ποιος δεν ένιωσε κρυφά μια άγρια χαρά; Ρε καργιόλια, ο τρόμος δεν πέρασε.

Μαζί με τα κάγκελα του συντάγματος, σηκώθηκε κι ο τσιμεντόλιθος απ’ την καρδιά, κι αναπνεύσαμε κάπως πιο ελαφρά. Σηκώσαμε λίγο τα μαύρα γυαλιά της απελπισίας και θυμηθήκαμε ότι μπορεί να κάνει και λιακάδα.

 Νιώθω σαν να ξύπνησα από έναν λήθαργο. Σαν κακό όνειρο τα τελευταία 5 χρόνια: φτώχεια, μιζέρια, πόνος, φόβος, φασισμός, πείνα, αυτοκτονίες, ψέματα. Μόνο που ήταν πραγματικότητα. Κι απόρησα ξανά πώς καταντήσαμε και πώς το ανεχτήκαμε…

Δεν ήμαστε μόνοι στα γόνατα, δεν είμαστε μόνοι στα πρώτα τρεμάμενα όρθια βήματα. Ολόκληρη η Ευρώπη περιμένει με αγωνία, γιατί δεν είχε σχέδιο για τέτοιες καταστάσεις και γιατί, ολοφάνερα πλέον, έκανε λανθασμένες επιλογές.

από τη συγκέντρωση των Podemos

Η Ελλάδα δεν θα κάνει την επανάσταση, ούτε θα ρίξει τον καπιταλισμό. Αν ήταν έτσι, θα το ρίχναμε στο αντάρτικο και την αναρχία. Θα ζήσουμε μέσα στις ευρωπαϊκές και παγκόσμιες συνθήκες. Απλά να ζήσουμε ρε γαμώτο. Σαν άνθρωποι κι όχι σαν αριθμοί στα τεφτέρια λογιστικών βιβλίων.

Ξεκινώντας για έναν πόλεμο, κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει τον τελικό νικητή. Όμως η ιστορία βρίθει εντυπωσιακών ανατροπών. Οι μικροί αλλά περήφανοι γενναίοι δεν είναι χαμένοι από χέρι.

Στις ανθρώπινες ομάδες, λίγοι είναι αυτοί που ζουν από τη φύση τους δουλοπρεπείς και υποταγμένοι. Εξίσου λίγοι οι αφελείς παρορμητικοί τρελοί που παρασύρονται από το πάθος τους. Οι περισσότεροι, απλώς φοβούνται, γι’ αυτό και λουφάζουν. Μόλις τους πάρεις τον φόβο, αρκεί μονάχα μια σπίθα για να πάρουνε φωτιά. Ο φόβος φεύγει με 2 τρόπους. Ο ένας είναι η απελπισία. Γιατί δεν έχεις πια τίποτα άλλο να χάσεις. Ο άλλος είναι η αλληλεγγύη. Γιατί κρατώντας σφιχτά ένα χέρι, γεννιέται η ελπίδα και πεθαίνει ο φόβος.

Στραφείτε στον διπλανό σας, κρατήστε του το χέρι και πείτε του να μη φοβηθεί. Κι αυτός ας κάνει το ίδιο σε σας. Γιατί ο βρώμικος πόλεμος της καθημερινής τρομοκρατίας δεν σταματά.

Μια βδομάδα μετά κι ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα.
Μια βδομάδα μετά κι έχουμε δει τόσα πολλά.

26 Ιανουαρίου

Μετά από έναν ολόκληρο αιώνα, πρώτη φορά ο Έλληνας φορολογούμενος δεν θα πληρώσει βουλευτική αποζημίωση σε δίποδο αρσενικό που φέρει το όνομα Παπανδρέου.

Μετά από 41 ολόκληρα χρόνια, η Μεταπολίτευση άφησε την τελευταία της πνοή, καθώς πρώτη φορά η κυβέρνηση δεν θα περιλαμβάνει ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ (ή και τους 2).

Από το 1830 και την ίδρυση του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, πρώτη φορά ο πρωθυπουργός της χώρας ορκίζεται με πολιτικό όρκο στην τιμή και τη συνείδησή του.

Whether you like it or not, it’s the end of an era.

Και η αρχή της επόμενης.

Κάποια facts – συμπεράσματα των φετινών εκλογών

Η θέση της ΧΑ παγιώθηκε στα ελληνικά πολιτικά πράγματα. Το νεοναζιστικό μόρφωμα – σε μια χώρα που υπέφερε από τους ναζί – ψηφίστηκε από το 6,28% των ψηφοφόρων. Εννοείται πως η πολύμηνη προφυλάκιση χωρίς δίκη έπαιξε ευνοϊκό ρόλο, καθώς τους εξασφάλισε την εικόνα των διωκόμενων αντισυστημικών. Όμως επίσης πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι στη χώρα όπου οι ταγματασφαλίτες δεν τιμωρήθηκαν μετά την απελευθέρωση, μεγάλωσαν παιδιά στα οποία δυστυχώς πιθανότατα μετέδωσαν παρόμοια μυαλά. Θέλει χρόνια και στροφή παιδείας (από το εθνικοπατριωτικό στο ανθρωποκεντρικό) για να γιατρευτεί αυτή η πληγή και να χαντακωθεί ο νεοναζισμός.  

Αναβιώνει σε μια καινούρια μορφή κι ο εθνικός μας διχασμός. 46% «αντιμνημονιακοί», 38% «μνημονιακοί». Α ναι, και 6,28% η αντισυστημική ΧΑ, όμως ουδείς ισχυρότερος σύμμαχος του καπιταλισμού από τον φασισμό…

Η ελληνική αριστερά ακόμα δεν μπορεί να ενωθεί.

Τα περίεργα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων πρέπει επιτέλους να διερευνηθούν σοβαρά.

Ο πρόεδρος του κόμματος «πρώτη φορά αριστερά», αφού μάζεψε τη σάρα και τη μάρα στα ψηφοδέλτιά του, συνεργάζεται με καθαρόαιμη, ψεκασμένη, εθνική κι αρρενωπή δεξιά. Ο σουρεαλισμός ζει και βασιλεύει, όμως οι ταμπέλες πρέπει είτε να αλλάξουν είτε να φύγουν, γιατί διαφορετικά δεσμεύουν, μπερδεύουν και προκαλούν πτώσεις από ρομαντικά σύννεφα.

Οι διασημότεροι έλληνες οικονομολόγοι δέχτηκαν να στρατευτούν πολιτικά για να βρεθεί μια ανθρώπινα και κοινωνικά βιώσιμη οικονομική λύση. Και είναι από τις ελάχιστες φορές που δεν φαίνεται να το κάνουν για την καρέκλα, αλλά γιατί πραγματικά πιστεύουν σ’ αυτό. (τουλάχιστον ο Βαρουφάκης, θα μπορούσε να έχει καρέκλα από την εποχή ΓΑΠ, αλλά δεν το ‘κανε γιατί διαφωνούσε)

Ο απερχόμενος πρωθυπουργός ακολουθούμενος από τους κολαούζους του μέχρι την τελευταία στιγμή, δεν άφησε τη μαγκιά του στην άκρη και δεν είπε ούτε συγχαρητήρια στον αντίπαλό του και νικητή των εκλογών το βράδυ των αποτελεσμάτων. Και την επόμενη μέρα αρνήθηκε να παραμείνει στο Μέγαρο Μαξίμου για την εθιμοτυπική τελετή παράδοσης-παραλαβής. Ξυδάκι.

Στο αριστερό μου χέρι κρατάω εξ αρχής πολύ μικρό καλάθι.

Δεν μπορώ όμως να διασκεδάσω την προσωπική μου εντύπωση πως ο Αλέξης Τσίπρας εισέπραξε τελικά στην κάλπη το «άντε γαμήσου Σαμαρά» των αναποφάσιστων.

Είπαμε, το μεταίχμιο είναι ζόρικη εποχή για να αντιληφθούμε πλήρως τα λόγια που μας ψιθυρίζει.
Και φυσικά, διαφορετικά αντιλαμβάνεται κάποιος έξω απ’ τον χορό τα πράγματα κι αλλιώς τα βιώνει αυτός που χορεύει μέσα στο ταψί.

Οι συμβολισμοί μπορεί να γίνουν πολύ χρήσιμοι γι’ αυτούς που τους έχουν ανάγκη.

Όμως νομίζω πως οποιαδήποτε σύγκριση με την πραγματικότητα είναι προκαταβολικά ατυχής. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ούτε Άρης, ούτε Τσε, ούτε Λούλα, ούτε Τσάβες. Είναι ο Αλέξης Τσίπρας.
Αν τελικά η ιστορία θα τον κατατάξει στην πλευρά των καλών ή των κακών, θα το δείξει μόνο ο καιρός, είναι ακόμα πολύ νωρίς.

Για την ώρα όμως, στον τόπο που κατάντησε να έχει ακροδεξιούς υπουργούς επί κυβέρνησης Σαμαρά, το ότι ο νέος πρωθυπουργός σαν πρώτη πράξη απέτισε φόρο τιμής στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, το λες και καλή αρχή.

Αρκετά με τον πάτο. «Λίγο ακόμα, να σηκωθούμε, λίγο ψηλότερα».

Άγγελοι του Charlie

Κάθε χρόνο δημοσιογράφοι και φωτογράφοι χάνουν τη ζωή τους στη διάρκεια της εργασίας τους, καλύπτοντας πολέμους ή γεγονότα σε χώρες που τα πράγματα παρεκτρέπονται εύκολα.

Ήταν όμως αδιανόητο μέχρι χτες ότι μπορεί να δολοφονηθούν στα γραφεία που κάνουν τη δουλειά τους.

Το Charlie hebdo μετράει 10 βαριές απώλειες, τον αρχισυντάκτη του, σκιτσογράφους και δημοσιογράφους του. Η Γαλλία μετράει επιπλέον δυο αστυνομικούς και το συλλογικό σοκ.

Δύσκολοι κι επικίνδυνοι καιροί. Κυρίως για τους αφορισμούς και τις γενικεύσεις που ακολουθούν. Μια ματιά στα social media αποδεικνύει πως ο άνθρωπος είναι το χειρότερο από τα ζώα.

Κάποιοι έχουν ήδη βγει με το θρησκειόμετρο και τις μετράνε. Άραγε ποιος την έχει μεγαλύτερη; Και κυρίως ποιος την έχει καλύτερη κι άρα μοναδική αποδεκτή να καταπιέζει λαούς στο όνομα του Θεού που πρεσβεύει;

Ο χριστιανισμός έχει προλάβει να κάνει τις ζημιές του, κατακρεουργώντας πόλεις και χωριά ολόκληρα, τω καιρώ εκείνω, των σταυροφοριών. Εις το όνομα του Πάπα, και με όρους σημερινής ιμπεριαλιστικής πολιτικής, όπλισε τους – στρέφε και το άλλο μάγουλο στον εχθρό – χριστιανούς ώστε να πατάξουν τους κακούς μουσουλμάνους που δεν χωρούσαν στα κουτάκια του κόσμου τους για να τους αποδεχτούν. Δεν επρόκειτο μάλιστα για διάσπαρτες αυτόνομες εξτρεμιστικές ομάδες, αλλά για την επίσημη παπική πολιτική, την οποία σιγόνταραν οι άρχοντες της Ευρώπης.

Ο Nicholas Kristof υπογραμμίζει επιτακτικά σε άρθρο στους NY Times ότι δεν πρέπει να εξομοιωθεί ο μικρός αριθμός των φανατικών μουσουλμάνων τρομοκρατών με τους 1,6 δις πιστούς που ζουν ειρηνικά και αρμονικά με τον υπόλοιπο κόσμο, θυμίζοντας ότι πολλές φορές και αυτοί έχουν πέσει θύματα των τρομοκρατών (π.χ. επιθέσεις σε σχολεία).

«Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου ο χριστιανισμός έπαψε να είναι ο απόλυτος εχθρός των νέων άθεων και τη θέση του πήρε ο ισλαμισμός – όχι οι ακραίες εκδοχές του αλλά η ίδια η θρησκεία.», γράφει ο Άρης Χατζηστεφάνου, και μας θυμίζει τους πανεπιστημιακούς, όπως τον Ρίτσαρντ Ντόκινς, που έπεσαν στη λούπα του θρησκευτικού φανατισμού, μόνο που αντικατέστησαν τον Θεό με την αμερικανική πολιτική.

Ο Lorrent Joffrin, αρχισυντάκτης της Libération, κλείνει το σημερινό editorial με το ζουμί της ευθύνης της δημοσιογραφίας: «εμείς δεν θα κάνουμε πόλεμο. Δεν είμαστε στρατιώτες. Θα κάνουμε αυτό που ξέρουμε, αυτό που είναι η κλίση μας: να βοηθάμε τον αναγνώστη να νιώθει πολίτης. Δεν είναι κάτι σπουδαίο, όμως είναι κάτι.» Αντιθέτως, πιστεύω ότι είναι πολύ σπουδαίο.

photo via AFP

Και μάλλον αυτό πιστεύουν και οι χιλιάδες Γάλλων που βγήκαν χτες στο δρόμο να δηλώσουν αλληλέγγυοι. Τα στυλό και οι δημοσιογραφικές ταυτότητες υψωμένες συμβολίζουν την ελευθερία του τύπου. Οι εικόνες λένε τόσα πράγματα, τώρα που οι λέξεις είναι ακόμα μπερδεμένες.

Μόνο ο ένας δίπλα στον άλλον μπορούμε να νικήσουμε τον τρόμο. Η πρώτη αυθόρμητη αντίδραση των Γάλλων ήταν εκκωφαντικά δυνατή. Τώρα χρειάζεται προσοχή στα φίδια. Η χαιρεκακία του «στα ‘λεγά» -κια περιμένει στη γωνία.

Όσο για τα δικά μας ακροδεξιά αποβράσματα και τις εμετικές τους δηλώσεις για τον φράχτη μια λέξη μόνο τους αρμόζει, έτσι à la Charlie: ΟΥΣΤ.

πιο δυνατή απ' το μίσος, η αγάπη

Είναι μέρες που...

Είναι μέρες που τα λόγια δε βγαίνουν εύκολα. Απλά σιωπούν μπροστά στο παράλογο. Τέτοια μέρα ήταν κι η χτεσινή. Πολλά γράφτηκαν, πολλά διάβασες. Συγχώρεσε το συναισθηματικό λόγο όσων γράφουν, συγχώρεσε και το δικό μου, όμως δεν μπορώ να σου γράψω με τη λογική. Γιατί στην Αθήνα, στην Ελλάδα του 2013, ένας άνθρωπος που προσπαθούσε να κάνει τον κόσμο γύρω του καλύτερο, ο Παύλος Φύσσας, δολοφονήθηκε εν ψυχρό. Και όχι, το σκηνικό δεν ήταν από επεισόδιο του breaking bad ή του the wire. Δεν τον σκότωσαν ούτε για την πρέζα, ούτε για τα λεφτά. Αλλά από σκέτο, στεγνό μίσος.

Είναι μέρες που νιώθω οργή. Για όλους τους ηθικούς αυτουργούς. Αυτούς που τόσα χρόνια κανάκευαν την ακροδεξιά ή έστω τη λάιτ εκδοχή της γιατί εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους. Διογκώνοντας τη θεωρία των άκρων, καταφεύγοντας συνεχώς σε εθνικοπατριωτικές κορώνες, τοποθετώντας σιχαμένα άτομα με περίεργες πεποιθήσεις και βρώμικο παρελθόν σε καίριες πολιτικές θέσεις. Πέτυχαν το στόχο τους : την οικειότητα με το μαύρο. Το ξυρισμένο κεφάλι, τα μούσκουλα και ο τσαμπουκάς φάνηκαν σε πολλούς ελκυστικά. Και η κατάσταση συνεχίζει να εκτραχύνεται.

Είναι μέρες που νιώθω απορία. Πώς είναι δυνατόν να μη βλέπουμε; Ποια μάσκα θολώνει τα μάτια τόσων ανθρώπων και δε διακρίνουν το δρόμο που πήραμε; Πώς δε θυμούνται τι λέει η ιστορία; Και πώς κάποιοι ακόμα και τώρα δεν καταλαβαίνουν ότι με την ψήφο τους δίνουν θάρρος στο χωριάτη;

Είναι μέρες που νιώθω ντροπή. Ντροπή που σ’ αυτή την εποχή, τη χώρα, την κοινωνία, κάποιοι διαλέγουν το δρόμο του μίσους. Ντρέπομαι για τα ποσοστά που  δώσανε στις εκλογές στη Χρυσή Αυγή και για αυτά που της δίνουν στις δημοσκοπήσεις. Ντρέπομαι για την ανθρωπότητα που γίνεται όλο και πιο σκληρή κι ευνοεί παγκοσμίως την ακροδεξιά και τη μαυρίλα της.

Είναι μέρες που νιώθω θλίψη. Απέραντη θλίψη. Και δεν μπορώ να δω την ομορφιά γύρω μου και χάνω όλη την ελπίδα που με κόπο παλεύω να μαζέψω. Γιατί ζούμε σ’ ένα βούρκο που βρωμάει σήψη. «Στην κοινωνία αυτή σαπίσαμε στ’ αλήθεια. Απάνθρωποι θεσμοί μας γίνανε συνήθεια.» Πώς το επιτρέψαμε; Πώς το ανεχόμαστε; Στην αιώνια μάχη του καλού με το κακό, θα αφήσουμε το κακό να νικήσει;

Για μένα δεν υπάρχει το θέμα αριστερός-δεξιός, νοικοκυραίος-αναρχικός. Μιλάμε πια μόνο για μισάνθρωπο και για άνθρωπο. Και δεν μπορεί να ανεχτείς, ότι κι αν πιστεύεις πολιτικά, να σκοτώνεται ένας πολίτης στη χώρα που ζεις από καθαρό μίσος. Όσο δε σε νοιάζει οι μαχαιριές θα συνεχίσουν. Πρέπει να αντιδράσουμε. Να μιλήσουμε. Να φωνάξουμε ενάντια στο φασισμό, να του δείξουμε ότι δεν τον φοβόμαστε. «Οι άλλοι όπως βαδίζουν, εμείς ανάποδα». Και οι λίγοι που αντιδρούν να γίνουν πολλοί. Πιασμένοι απ’ το χέρι, δυνατοί, πολλοί, πάρα πολλοί – μακάρι αμέτρητοι, να κάνουμε το τέρας να ξανακρυφτεί στην τρύπα του και να σκάσει απ’ το κακό του. 

first published at RouaMat.com, 19/9/2013