Οι εκατό μέρες του ΣΥΡΙΖΑ που δεν άλλαξαν την Ευρώπη

Πέρασαν πάνω από τρεις μήνες διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και έχοντας μπροστά μας το ολοκάθαρο πολιτικό τους στίγμα μπορούμε να βγάλουμε συμπεράσματα τόσο για τη μετεκλογική τους αξιοπιστία, την επιτυχή ή όχι κυβερνησιμότητα τους, το επίπεδο των στελεχών τους αλλά και τον ρόλο που παίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι υπόλοιποι θεσμοί.

Όσοι είχαν διαβάσει το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και είχαν δει τις δημόσιες τοποθετήσεις του Αλέξη Τσίπρα θα βρουν ταύτιση στον προεκλογικό λόγο με τις μετεκλογικές προσπάθειες. Δυστυχώς ο Έλληνας δεν ψηφίζει διαβάζοντας τα προγράμματα των κομμάτων αλλά ψηφίζει με βάση τις προσωπικές του προσδοκίες και τη θολή εικόνα που του προσφέρουν τα ΜΜΕ. Έτσι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων πήγε θυμωμένη στην κάλπη προσδοκώντας «σκίσιμο» του μνημονίου και άμεση αποκατάσταση όσων έχασε την τελευταία πενταετία από τις βάρβαρες πολιτικές, κυρίως του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ αλλά και των συνοδοιπόρων τους ΔΗΜΑΡ, ΛΑΟΣ αλλά και Ποταμιού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στις υποσχέσεις του και στα Ενωσιακά θέσφατα βρέθηκε πολλές φορές απέναντι σε τοίχο. Η προσπάθεια αλλαγής πολιτικής οδήγησε σε δύσκολους συμβιβασμούς , που ενώ η πλειοψηφία των Ελλήνων  τους αποδέχεται γιατί είμαστε έθνος ευρωλιγούρηδων, έφερε τη ριζοσπαστική αριστερά μακριά από τις προγραμματικές τις θέσεις. Τρανό παράδειγμα τα εργασιακά που η αδικαιολόγητη, στα όρια της πολιτικής ντροπής, υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει πέρα από τον νεοφιλελεύθερο φονταμενταλισμό των θεσμών της ΕΕ και τη μετατόπιση του κόμματος της Αριστεράς σε θέσεις πιο σοσιαλδημοκρατικές. Η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ από αριστερό κομμουνιστογενές κόμμα σε σοσιαλδημοκρατικό είναι ορατή και στην περίπτωση των ιδιωτικοποιήσεων που η αποδοχή των ΣΔΙΤ, δημόσιο και ιδιωτικό παρέα, παρά την πλήρη καταστροφή που επέφερε στο παρελθόν ξαναέρχεται σε μια προσπάθεια να ηρεμήσουν οι αγορές.

Ελάχιστοι αμφιβάλουν για τις καλές προθέσεις του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ο δρόμος προς την κόλαση είναι σπαρμένος με καλές προθέσεις. Αυτό που μας έδειξαν οι τρεις μήνες του ΣΥΡΙΖΑ είναι πως οι διαπραγματεύσεις με  την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σαν να συζητάνε τα πρόβατα με τον λύκο τι θα φάνε για βραδινό . Η Λυδία λίθος του ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν είναι η Ε.Ε. και ο δρόμος που θα διαλέξει. Ο έντιμος συμβιβασμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά σοβάτισμα σε έναν διαλυμένο τοίχο και μπορεί να δίνει μεν  μια πρόσκαιρη ανάσα στον λαό αλλά δεν είναι μακροπρόθεσμα φιλολαϊκή λύση.
Ας είναι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το πρώτο βήμα του λαού μας για τη χειραφέτηση του γιατί αν είναι απλά ανάθεση σε κάποιον να μας σώσει τότε τα πράγματα στο μέλλον θα δυσκολέψουν και για τον λαό αλλά και για την Αριστερά που στο όνομα της ίσως συντελεστούν εγκλήματα.


*Το κείμενο έγραψε ο φίλος Στάθης Γεωργιάδης

Το βασίλειο μου για τη Δικαιοσύνη

Ήταν όλοι τους κερδισμένοι.

Και την ίδια στιγμή, ήταν όλοι τους χαμένοι.

Σαν σύγχρονες Πυθίες μάσησαν στο eurogroup φύλλα δάφνης και ανακοίνωσαν: θα έχετε μνημόνιο, αλλά θα είναι σαν να μην έχετε.

Ο σοφός (κατά καιρούς) λαός λέει η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει. Και επίσης, όχι Γιάννης, Γιαννάκης (με ένα ή με δυο ν).

Η έμφαση λοιπόν δόθηκε στην τέχνη του λέγειν. Μνημόνιο ή δανειακή σύμβαση; Τρόικα ή θεσμοί;

Και ο Σόιμπλε χαιρέκακα να δηλώνει ότι αναρωτιέται πώς θα εξηγήσει η ελληνική κυβέρνηση στον λαό τη συμφωνία. Και ο Άδωνις να ξεσαλώνει στο twitter πανηγυρίζοντας. Οι κυβερνώντες κρατάνε τουλάχιστον ένα μέτρο και μιλούν απλά για ένα θετικό πρώτο βήμα και μια δύσκολη συνέχεια που έπεται.

Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημά μου;

Δεν είναι ο Βαρουφάκης. Έχω διαβάσει όλα τα βιβλία του, έχω δει κι ακούσει πάμπολλες συνεντεύξεις του και παρακολουθώ ανελλιπώς την αρθρογραφία του εδώ και 5 χρόνια. Τον εμπιστεύομαι. Άνθρωπος της θεωρίας, είχε την ευκαιρία να προσπαθήσει να κάνει πράξη τα πιστεύω του. Και κρίνω ότι τα πιστεύω του έχουν ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα.

Η διατύπωση είναι ένα παιχνίδι λέξεων. Πάνω σ’ αυτό το παιχνίδι βασίζεται ολόκληρη η τέχνη της δικηγορίας. Γιατί σημασία τελικά δεν έχει τι θέλεις να πεις, αλλά πώς θα το πεις. Η εικόνα μοιάζει πιο δυνατή από την ουσία και το φαίνεσθαι ισχυρότερο από το είναι.

Το πρόβλημά μου λοιπόν, βρίσκεται ακριβώς εκεί. Στη διατύπωση και στο παιχνίδι λέξεων του προεκλογικού Αλέξη Τσίπρα.

Γρήγορα η διαγραφή έγινε απαγκίστρωση κι επαναδιαπραγμάτευση. Δεκτό (;). Γιατί όταν καλείσαι να ξεκινήσεις εσύ τον χορό, μπορείς να τον σύρεις σε ότι ρυθμό θέλεις, είτε ξέρεις να χορεύεις, είτε όχι. Όταν όμως ήδη χορεύουν άλλοι μπροστά και ξαφνικά μπαίνεις κι εσύ στον κύκλο, πρέπει να ακολουθήσεις και κάποια βήματα.

«Το τρόικα τέλος και μνημόνιο τέλος το βράδυ των εκλογών» ωστόσο είναι πολύ ξεκάθαρο ότι ΔΕΝ έγινε και ότι τα ξανασυμφώνησε στο eurogroup απλά με άλλη ονομασία.

Το θέμα δεν είναι τόσο η συμφωνία αυτή καθαυτή. Μπορεί όντως οι συνθήκες της οικονομικής ζωής μας να γίνουν καλύτερες. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο προεκλογικός λόγος του δεν ήταν καθαρός.

Μια καθαρή διατύπωση θα έλεγε για παράδειγμα: αναγνωρίζουμε τις οικονομικές υποχρεώσεις της χώρας. Αφού έχουμε ήδη δανειστεί τα κέρατά μας, αν θέλουμε να μείνουμε στο ευρώ, δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν θα ξεπληρώσουμε τίποτα. Οι δανειστές όμως δεν επέβαλλαν μαχαίρι σε συντάξεις και μισθούς, ούτε βολικές απολύσεις, αυτά τα επέλεξαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Εμείς σας υποσχόμαστε ότι θα βάλουμε χέρι στους ζάμπλουτους για να ελαφρύνουμε λίγο τους πολίτες που έχουν φτάσει στα όρια της φτώχειας.

Αν είχε μιλήσει κάπως έτσι, σήμερα κανείς δεν θα είχε δικαίωμα να μιλάει για κωλοτούμπα.

Τικ – Τακ

Το ρολόι χτυπάει.

Το ρολόι χτυπάει απειλητικά για όλους μας, αλλά δεν θέλω να μπλεχτώ σε εναλλακτικά μονοπάτια «τι θα γίνει αν…»

Τικ – Τακ

Έχετε ήδη αργήσει. Κοντεύει να περάσει ένας μήνας και τώρα μιλάτε πρώτη φορά για την Αμυγδαλέζα. Κι ακόμα δεν ακούσαμε τίποτα συγκεκριμένο για τις Σκουριές, ήδη ειπώθηκαν πατάτες για τον Ενφια, ακόμα πληρώνουμε φόρο για τη Νέριτ, ακόμα δεν ξεκαθάρισε το τοπίο για τους βασικούς μισθούς και γενικώς λόγια, λόγια, λόγια. (Α ναι, και πρώτη φορά αριστερά με Πάκη για Πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν είναι, για να ξέρουμε και τι λέμε)

Τικ – Τακ

Ο χρόνος τρέχει και δεν περιμένει. Ο κόσμος άραγε;

Οι πιο αντιδραστικοί ήδη βλαστήμησαν με τα στρογγυλέματα. Οι περισσότεροι θα περιμένουμε λίγο ακόμα.

Θα περιμένουμε για την αποκατάσταση της Δικαιοσύνης. Χωρίς Δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει η Δημοκρατία.

Επιτέλους συγκρουστείτε. Με το κατεστημένο της διαπλοκής, με τα ΜΜΕ που άρχισαν να απλώνουν τις γλώσσες τους και να γλύφουν τον κώλο σας μήπως και αλλάξετε γνώμη. Συγκρουστείτε γιατί το υποσχεθήκατε και γι’ αυτό σας επιλέξαμε. Συγκρουστείτε γιατί αλλιώς θα σας καταπιεί το σύστημα.
Και συγκρουστείτε μετωπικά, σαν νταλίκα στην εθνική που ισοπεδώνει τα αυτοκίνητα στο διάβα της. Συγκρουστείτε. Από αυτή την αηδία, να μη μείνει ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ.

Να γίνει ο κόσμος όλος άνω-κάτω.

Όταν οι αριθμοί ξαναγίνονται άνθρωποι

Μια βδομάδα μετά κι έχουμε δει τόσα πολλά.
Μια βδομάδα μετά κι ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα.

Κυβέρνηση χωρίς Γιάνη προκοπή δεν κάνει. Πρόσωπο της πρώτης εβδομάδας, αδιαμφισβήτητα ο υπουργός οικονομικών. Από τον Λαφαζάνη το περίμεναν, από τον Βαρουφάκη τους ήρθε. Ο οποίος Γιάνης (με ένα μόνο ν) δεν κάνει τίποτε διαφορετικό από τον να επιμένει σε αυτά που λέει εδώ και τόσα χρόνια, και από τα βιβλία του, και τις τηλεοπτικές του συνεντεύξεις.

Ηλίας Μακρής - Η Καθημερινή

Στην πρώτη του επίσημη εμφάνιση ως υπουργός, στις κοινές δηλώσεις με τον Ντάισελ-μπλουμ ήταν ο μεγάλος νικητής τουλάχιστον στο body language. Η χολοσκασμένη ξινίλα του Ολλανδού, σε συνδυασμό με την αχτύπητη coolness του Βαρουφάκη αποτυπώθηκε καρέ-καρέ σε φωτογραφικούς και τηλεοπτικούς φακούς.

#kudos στον δημοσιογράφο που θα καταφέρει κάποτε να εκμαιεύσει από τον Βαρουφάκη τι πραγματικά του ψιθύρισε ο Ντάισελμπλουμ στο αυτί όλο νεύρα.

Το ίδιο βράδυ ο υπουργός παρουσιάστηκε στο BBC. Εξαιρετική χρήση της αγγλικής γλώσσα, ξεκάθαρες δηλώσεις για χρέος και ΕΕ, εντυπωσιακά πεισματάρης και εριστικός απέναντι σε μια αγενή δημοσιογράφο.

(τα σχόλια και στο youtube αλλά και στο twitter - από τους Βρετανούς κυρίως, από τους Έλληνες τα ξέρουμε! - έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για το γενικότερο κλίμα που επικρατεί)

Το βαρουφάκειο στυλ ξεσήκωσε κύμα ενθουσιασμού στα social media. Μέσα σε λίγες μέρες έγινε αφίσα, έγινε ήρωας, έγινε ατάκα, έγινε τραγούδια, έγινε έρωτας, έγινε τρολιά. Έγινε hashtag δηλαδή και κατάφερε να συγκεντρώσει χιλιάδες αναφορές στο όνομά του, σοβαρές και χιουμοριστικές, θετικές κι αρνητικές.

Κι επειδή αυτή η κυβέρνηση αρέσκεται σε συμβολικές κινήσεις, νομίζω ότι γι’ αυτό το λόγο κι ο υπουργός οικονομικών απέκτησε εν μια νυκτί τέτοιο ρεύμα. Γιατί έγινε το σύμβολο του μπαφιασμένου, του μπαϊλντισμένου, του μπουχτισμένου Έλληνα, που άκουγε επί 5 χρόνια τους εκπροσώπους του να δηλώνουν μονάχα υποταγμένα ναι. Ε, βρέθηκε κι ένας να ξεστομίσει επιτέλους ένα όχι, κι ακούστηκε σαν να το είπαμε όλοι μαζί.

Η βαρουφειάδα λοιπόν καλά κρατεί.

Ίσως η πολιτική χρειάζεται όντως περισσότερη διπλωματία, αλλά ρε γαμώτο χρειαζόμασταν αυτόν τον λίγο τσαμπουκά, έτσι απλά και μόνο για να νιώσουμε καλύτερα, τουλάχιστον τις πρώτες μέρες που οι συναισθηματισμοί επιτρέπονται.

Κατά τα άλλα, ο χρόνος κυλά βασανιστικά αργά. Σκέφτομαι ότι για πρώτη φορά ίσως θα ήθελα το κουμπί fast forward για να δω τι σκατά θα γίνει στο τέλος. Γιατί με κάθε πηχυαίο τίτλο τρέμει το φυλλοκάρδι μου ότι θα την κάνουν τελικά την κωλοτούμπα και θα αποδειχτούν κι αυτοί άνθρακες ως θησαυρός και θα προδώσουν την ψήφο των πολιτών που τους εμπιστεύτηκαν. Αυτό άλλωστε δεν συνέβη και με τον ΓΑΠ αλλά και με τον Σαμαρά; Με την εμπιστοσύνη κλονισμένη συθέμελα και με ασύστολα ψεύδη, πώς να μην έχεις αμφιβολίες;

Και θα μπορούσαν να έχουν γίνει οι προηγούμενοι ήρωες. Γιατί με περήφανα προγράμματα εξελέγησαν, που έλεγαν ότι λεφτά υπάρχουν κι απέρριπταν τις ξένες παρεμβάσεις. Δεν ξέρω από ποια Siemens και ποια υποβρύχια τους κρατούσαν στο χέρι και κατάπιαν τελικά αμάσητα ότι αποφάσισαν άλλοι για μας χωρίς εμάς και χωρίς να νοιάζονται αν είναι εφικτά. Αυτοί που δοκιμάζονται τώρα πρώτη φορά, φαίνεται να μην έχουν κάτι να φοβούνται. Οπότε, για πρώτη φορά ίσως πραγματικά γίνει κουβέντα κι όχι επιβολή.

Η ελπίδα ας αργήσει λίγο ακόμα, γιατί είναι κακός σύμβουλος και συχνά δένει τα μάτια. Η αισιοδοξία όμως, καλώς να ορίσει. Και μόνο με τη λύσσα των καναλαρχών, ποιος δεν ένιωσε κρυφά μια άγρια χαρά; Ρε καργιόλια, ο τρόμος δεν πέρασε.

Μαζί με τα κάγκελα του συντάγματος, σηκώθηκε κι ο τσιμεντόλιθος απ’ την καρδιά, κι αναπνεύσαμε κάπως πιο ελαφρά. Σηκώσαμε λίγο τα μαύρα γυαλιά της απελπισίας και θυμηθήκαμε ότι μπορεί να κάνει και λιακάδα.

 Νιώθω σαν να ξύπνησα από έναν λήθαργο. Σαν κακό όνειρο τα τελευταία 5 χρόνια: φτώχεια, μιζέρια, πόνος, φόβος, φασισμός, πείνα, αυτοκτονίες, ψέματα. Μόνο που ήταν πραγματικότητα. Κι απόρησα ξανά πώς καταντήσαμε και πώς το ανεχτήκαμε…

Δεν ήμαστε μόνοι στα γόνατα, δεν είμαστε μόνοι στα πρώτα τρεμάμενα όρθια βήματα. Ολόκληρη η Ευρώπη περιμένει με αγωνία, γιατί δεν είχε σχέδιο για τέτοιες καταστάσεις και γιατί, ολοφάνερα πλέον, έκανε λανθασμένες επιλογές.

από τη συγκέντρωση των Podemos

Η Ελλάδα δεν θα κάνει την επανάσταση, ούτε θα ρίξει τον καπιταλισμό. Αν ήταν έτσι, θα το ρίχναμε στο αντάρτικο και την αναρχία. Θα ζήσουμε μέσα στις ευρωπαϊκές και παγκόσμιες συνθήκες. Απλά να ζήσουμε ρε γαμώτο. Σαν άνθρωποι κι όχι σαν αριθμοί στα τεφτέρια λογιστικών βιβλίων.

Ξεκινώντας για έναν πόλεμο, κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει τον τελικό νικητή. Όμως η ιστορία βρίθει εντυπωσιακών ανατροπών. Οι μικροί αλλά περήφανοι γενναίοι δεν είναι χαμένοι από χέρι.

Στις ανθρώπινες ομάδες, λίγοι είναι αυτοί που ζουν από τη φύση τους δουλοπρεπείς και υποταγμένοι. Εξίσου λίγοι οι αφελείς παρορμητικοί τρελοί που παρασύρονται από το πάθος τους. Οι περισσότεροι, απλώς φοβούνται, γι’ αυτό και λουφάζουν. Μόλις τους πάρεις τον φόβο, αρκεί μονάχα μια σπίθα για να πάρουνε φωτιά. Ο φόβος φεύγει με 2 τρόπους. Ο ένας είναι η απελπισία. Γιατί δεν έχεις πια τίποτα άλλο να χάσεις. Ο άλλος είναι η αλληλεγγύη. Γιατί κρατώντας σφιχτά ένα χέρι, γεννιέται η ελπίδα και πεθαίνει ο φόβος.

Στραφείτε στον διπλανό σας, κρατήστε του το χέρι και πείτε του να μη φοβηθεί. Κι αυτός ας κάνει το ίδιο σε σας. Γιατί ο βρώμικος πόλεμος της καθημερινής τρομοκρατίας δεν σταματά.

Μια βδομάδα μετά κι ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα.
Μια βδομάδα μετά κι έχουμε δει τόσα πολλά.

26 Ιανουαρίου

Μετά από έναν ολόκληρο αιώνα, πρώτη φορά ο Έλληνας φορολογούμενος δεν θα πληρώσει βουλευτική αποζημίωση σε δίποδο αρσενικό που φέρει το όνομα Παπανδρέου.

Μετά από 41 ολόκληρα χρόνια, η Μεταπολίτευση άφησε την τελευταία της πνοή, καθώς πρώτη φορά η κυβέρνηση δεν θα περιλαμβάνει ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ (ή και τους 2).

Από το 1830 και την ίδρυση του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, πρώτη φορά ο πρωθυπουργός της χώρας ορκίζεται με πολιτικό όρκο στην τιμή και τη συνείδησή του.

Whether you like it or not, it’s the end of an era.

Και η αρχή της επόμενης.

Κάποια facts – συμπεράσματα των φετινών εκλογών

Η θέση της ΧΑ παγιώθηκε στα ελληνικά πολιτικά πράγματα. Το νεοναζιστικό μόρφωμα – σε μια χώρα που υπέφερε από τους ναζί – ψηφίστηκε από το 6,28% των ψηφοφόρων. Εννοείται πως η πολύμηνη προφυλάκιση χωρίς δίκη έπαιξε ευνοϊκό ρόλο, καθώς τους εξασφάλισε την εικόνα των διωκόμενων αντισυστημικών. Όμως επίσης πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι στη χώρα όπου οι ταγματασφαλίτες δεν τιμωρήθηκαν μετά την απελευθέρωση, μεγάλωσαν παιδιά στα οποία δυστυχώς πιθανότατα μετέδωσαν παρόμοια μυαλά. Θέλει χρόνια και στροφή παιδείας (από το εθνικοπατριωτικό στο ανθρωποκεντρικό) για να γιατρευτεί αυτή η πληγή και να χαντακωθεί ο νεοναζισμός.  

Αναβιώνει σε μια καινούρια μορφή κι ο εθνικός μας διχασμός. 46% «αντιμνημονιακοί», 38% «μνημονιακοί». Α ναι, και 6,28% η αντισυστημική ΧΑ, όμως ουδείς ισχυρότερος σύμμαχος του καπιταλισμού από τον φασισμό…

Η ελληνική αριστερά ακόμα δεν μπορεί να ενωθεί.

Τα περίεργα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων πρέπει επιτέλους να διερευνηθούν σοβαρά.

Ο πρόεδρος του κόμματος «πρώτη φορά αριστερά», αφού μάζεψε τη σάρα και τη μάρα στα ψηφοδέλτιά του, συνεργάζεται με καθαρόαιμη, ψεκασμένη, εθνική κι αρρενωπή δεξιά. Ο σουρεαλισμός ζει και βασιλεύει, όμως οι ταμπέλες πρέπει είτε να αλλάξουν είτε να φύγουν, γιατί διαφορετικά δεσμεύουν, μπερδεύουν και προκαλούν πτώσεις από ρομαντικά σύννεφα.

Οι διασημότεροι έλληνες οικονομολόγοι δέχτηκαν να στρατευτούν πολιτικά για να βρεθεί μια ανθρώπινα και κοινωνικά βιώσιμη οικονομική λύση. Και είναι από τις ελάχιστες φορές που δεν φαίνεται να το κάνουν για την καρέκλα, αλλά γιατί πραγματικά πιστεύουν σ’ αυτό. (τουλάχιστον ο Βαρουφάκης, θα μπορούσε να έχει καρέκλα από την εποχή ΓΑΠ, αλλά δεν το ‘κανε γιατί διαφωνούσε)

Ο απερχόμενος πρωθυπουργός ακολουθούμενος από τους κολαούζους του μέχρι την τελευταία στιγμή, δεν άφησε τη μαγκιά του στην άκρη και δεν είπε ούτε συγχαρητήρια στον αντίπαλό του και νικητή των εκλογών το βράδυ των αποτελεσμάτων. Και την επόμενη μέρα αρνήθηκε να παραμείνει στο Μέγαρο Μαξίμου για την εθιμοτυπική τελετή παράδοσης-παραλαβής. Ξυδάκι.

Στο αριστερό μου χέρι κρατάω εξ αρχής πολύ μικρό καλάθι.

Δεν μπορώ όμως να διασκεδάσω την προσωπική μου εντύπωση πως ο Αλέξης Τσίπρας εισέπραξε τελικά στην κάλπη το «άντε γαμήσου Σαμαρά» των αναποφάσιστων.

Είπαμε, το μεταίχμιο είναι ζόρικη εποχή για να αντιληφθούμε πλήρως τα λόγια που μας ψιθυρίζει.
Και φυσικά, διαφορετικά αντιλαμβάνεται κάποιος έξω απ’ τον χορό τα πράγματα κι αλλιώς τα βιώνει αυτός που χορεύει μέσα στο ταψί.

Οι συμβολισμοί μπορεί να γίνουν πολύ χρήσιμοι γι’ αυτούς που τους έχουν ανάγκη.

Όμως νομίζω πως οποιαδήποτε σύγκριση με την πραγματικότητα είναι προκαταβολικά ατυχής. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ούτε Άρης, ούτε Τσε, ούτε Λούλα, ούτε Τσάβες. Είναι ο Αλέξης Τσίπρας.
Αν τελικά η ιστορία θα τον κατατάξει στην πλευρά των καλών ή των κακών, θα το δείξει μόνο ο καιρός, είναι ακόμα πολύ νωρίς.

Για την ώρα όμως, στον τόπο που κατάντησε να έχει ακροδεξιούς υπουργούς επί κυβέρνησης Σαμαρά, το ότι ο νέος πρωθυπουργός σαν πρώτη πράξη απέτισε φόρο τιμής στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, το λες και καλή αρχή.

Αρκετά με τον πάτο. «Λίγο ακόμα, να σηκωθούμε, λίγο ψηλότερα».

Όποιος φοβάται, πέφτει και κοιμάται

«Ζούμε ιστορικές στιγμές».

 Όλες οι στιγμές έχουν δικαίωμα στην ανθρώπινη ιστορία. Απλά κάποιες καταλαμβάνουν λίγες σειρές ενώ άλλες ολόκληρα κεφάλαια.

Τι θα γράφει άραγε το δικό μας βιβλίο μετά από κάποια χρόνια;

Θα γράφει σίγουρα για τον εθνικό μας διχασμό. Κάποτε πήρε τη μορφή βενιζελικών-αντιβενιζελικών, άλλοτε κομμουνιστών-αντικομμουνιστών. Υποτίθεται ότι όλα αυτά τελείωσαν το ’74, με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Αστείο αλήθεια να γιορτάζεται μια φορά το χρόνο στα μέγαρα και μια φορά τα 4 (;) στις κάλπες.

Μετα-πολίτευση. Μετά από το χουνέρι της, είμαι πολύ επιφυλακτική με τους μετα-όρους.

Ζούμε την εποχή της μετα-δημοκρατίας. Το πρόσωπο του κράτους σκληραίνει συνεχώς, γίνεται ολοένα και πιο αυταρχικό, δικαιώματα κόβονται, ελευθερίες καταπατούνται, φωνές φιμώνονται, η δικαιοσύνη πληγώνεται, η οργή φουσκώνει.

Ζούμε την εποχή του μετα-καπιταλισμού. Αφού δεν λειτουργεί ρε καρδιά μου. Δεν γίνεται να επιτρέψουμε σε εταιρίες – που λειτουργούν σαν ψυχοπαθή πρόσωπα – να ελέγξουν παγκοσμίως τις ζωές των ανθρώπων.

Οι πολίτες όλου του κόσμου πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον, κι όχι απέναντι. Δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα, όλοι θέλουμε κάτι καλύτερο.

Ζούμε στο μετ-αίχμιο της ιστορίας. Ανέκαθεν ήταν μια εποχή τρομακτική κι οδυνηρή, λόγω της θολότητάς της. Γιατί κανείς δεν ξέρει προκαταβολικά ποιο θα είναι το επόμενο βήμα. Όμως αν δεν το τολμήσεις ποτέ, θα βρίσκεσαι πάντα στο ίδιο σημείο και ο ορίζοντας θα παραμένει μακρινός και απλησίαστος.

Όποιος φοβάται πέφτει και κοιμάται.

Δεν φοβάμαι. Από το χάος γεννιούνται τα πάντα.

Όμως, δεν ελπίζω κιόλας. Δεν προσδοκώ σωτήρες.

Δεν ψάχνω τον από μηχανής θεό. Αυτός υπάρχει μόνο στην αρχαία τραγωδία. Στην πραγματική ζωή, η λύση του δράματος δεν έρχεται ποτέ ουρανοκατέβατη.

Δεν ψάχνω τις τέλειες απαντήσεις. Αναζητώ όμως τις σωστές ερωτήσεις, που φτυαριά τη φτυαριά θα σκάψουν ένα νέο μονοπάτι.

Δεν ξεχνώ. Δεν μου επιτρέπω να ξεχάσω τι έχω δει με τα μάτια μου τα τελευταία 4 χρόνια. Τους ανθρώπους στο δρόμο, την ανεργία, τα λουκέτα, τις αυτοκτονίες, τις δολοφονίες, τους φίλους μου να ξενιτεύονται, το ξύλο,την οργή, τα τζάμπα μου πτυχία, τη θλίψη.

Δεν ξεχνώ όμως ούτε τις μικρές ανάσες αλληλεγγύης, δικαιοσύνης, ελευθερίας, χαράς, υπερηφάνειας, σε ατομικούς και συλλογικούς αγώνες, σε άγνωστες και γνωστές ιστορίες.

Δεν ξέρω ακόμα πού θα με βρει η κάλπη σ’ αυτές τις εκλογές.

Ξέρω όμως πώς και πού θα με βρει η επόμενη μέρα.

Με μυαλό, μνήμη και χαμόγελο, στο δρόμο, δίπλα σ’ αυτούς που φωνάζουν για δικαιοσύνη κι αξιοπρέπεια.



Σοφοί δε Προσιόντων

Θεοί μεν γαρ μελλόντων, άνθρωποι δε γιγνομένων,
        σοφοί δε προσιόντων αισθάνονται.

Φιλόστρατος, Τα ες τον Τυανέα Aπολλώνιον, VΙΙΙ, 7

Οι άνθρωποι γνωρίζουν τα γινόμενα.
Τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί,
πλήρεις και μόνοι κάτοχοι πάντων των φώτων.
Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα αντιλαμβάνονται. 

Η ακοή αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών ταράττεται.
Η μυστική βοή τούς έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων.
Και την προσέχουν ευλαβείς. Ενώ εις την οδόν έξω,
 ουδέν ακούουν οι λαοί.

Κ.Π. Καβάφης

(η φωτογραφία στην κορυφή είναι του Θανάση Σταθόπουλου)