Varoufake

Η αξιοπιστία ενός μέσου είναι κάτι που χτίζεται, ενώ άπαξ και γκρεμιστεί, δύσκολα επανορθώνεται.

«Το είπε η τηλεόραση, άρα θα είναι αλήθεια», πάει καιρός που κατέρρευσε αυτός ο μύθος στη χώρα μας. Κι απ’ ότι φαίνεται, καταρρέει πανηγυρικά κι αλλού.

Λίγες μέρες έχουν περάσει από το show “The finger”. Ύψωσε η δεν ύψωσε ο Βαρουφάκης το μεσαίο δάχτυλο στη Γερμανία, κατά τη διάρκεια ομιλίας του; Ο ίδιος το αρνήθηκε δηλώνοντας πως το βίντεο είναι προϊόν μοντάζ. Ο Gunther Jauch ωστόσο και η «σοβαρή» εκπομπή του αρνήθηκαν πως το πείραξαν και αποκάλεσαν τον Γιάνη μας ψεύτη. Ο creative director της Build (…) επέμενε on camera ότι δεν μπορεί να γίνει μοντάζ.

Και όμως! Ο θεούλης Jan B. και το team του Neo Magazin Royale (σατιρική εκπομπή «υπεύθυνη» για το επικό - minister of awesome – V for Varoufakis song), αποκάλυψαν χτες σε 10λεπτο βίντεο ότι αυτοί είναι η αιτία όλου του σαματά και ότι όντως έκαναν μοντάζ με το δάχτυλο!

Ο Jan B σατιρίζει τους Γερμανούς γιατί εξοργίζονται με ένα κωλοδάχτυλο (έστω κι αν δεν έγινε ποτέ στην πραγματικότητα): “This is how Germans work. Devastating Europe 2 times within a century, but going nuts when somebody’s giving us the finger”. Όσοι φουσκώσατε σαν διάνοι από εθνική ανωτερότητα, θυμηθείτε, παρακαλώ, την οργή σας για τα εξώφυλλα με την Αφροδίτη της Μήλου να ξαναβγάζει χέρια για να κάνει χειρονομίες ή να ζητιανέψει.

Λοιπόν; Θα αναπαράγουν με την ίδια ένταση τα γερμανικά αλλά και εγχώρια ΜΜΕ το βίντεο;

Γιατί απ’ αυτό βγαίνουν κάποια αξιόλογα συμπεράσματα.

Πρώτον, ο Βαρουφάκης δεν έλεγε ψέματα (συγνώμη υπουργέ της καρδιάς μας, αλλά φτάσαμε σε σημείο να πιστεύουμε ότι τρελάθηκες - αφού το βλέπαμε με τα μάτια μας το δάχτυλο!)

Δεύτερον, μην πιστεύετε τα μάτια σας! Καλύτερα να κρατάμε μικρό καλάθι γενικώς, γιατί εκτός από τις υπερβολές, παραμονεύουν και τα hoaxes.

Τρίτον και σημαντικότερο, τα ΜΜΕ έχουν πλέον μηδενική αξιοπιστία. Δεν έκαναν όση έρευνα χρειαζόταν για να επιβεβαιώσουν ή να καταρρίψουν την είδηση. Απλώς απομόνωσαν ένα γι’ αυτούς ενδιαφέρον κομμάτι και το πλάσαραν εκτός context για να χειραγωγήσουν το κοινό τους. Ο τύπος δεν ονομάζεται τυχαία "εξουσία".

Τελικό συμπέρασμα; Στην εποχή της σοβαροφάνειας, το χιούμορ είναι ότι πιο σοβαρό μπορείς να κάνεις.

Update

To ZDF, το κανάλι όπου παίζεται η σατιρική εκπομπή, δεν επιβεβαίωσε ποτέ ότι το μεσαίο δάχτυλο του Βαρουφάκη σηκώθηκε από τους υπαλλήλους του. Εκτός αυτού, ο υπεύθυνος της εκπομπής Jan B ανέβασε ακόμα ένα βίντεο στο youtube μιλώντας για το περίφημο δάχτυλο, το οποίο όμως είναι μόνο στα γερμανικά και οι αυτόματοι υπότιτλοι δεν βοηθάνε. Για τους γερμανόφωνους...

Τα ΜΜΕ πάντως, μετέδωσαν (με επιφύλαξη πλέον και χωρίς το παραπάνω βίντεο ως τεκμήριο) ότι ο Jan B ουσιαστικά παραδέχεται ότι έκαναν μοντάζ, αλλά από την αντίθετη πλευρά, δηλαδή κατεβάζοντας το δάχτυλο!

Εγώ μια φορά μπερδεύτηκα...

Αν η δεύτερη εκδοχή είναι τελικά η αληθινή, τα συμπεράσματα παραμένουν ίδια, με την εξαίρεση ότι ο Βαρουφάκης είπε ψέματα κι επιμένοντας, το μόνο που καταφέρνει είναι να ξεφτιλίζεται...

Ουφ....

Το βασίλειο μου για τη Δικαιοσύνη

Ήταν όλοι τους κερδισμένοι.

Και την ίδια στιγμή, ήταν όλοι τους χαμένοι.

Σαν σύγχρονες Πυθίες μάσησαν στο eurogroup φύλλα δάφνης και ανακοίνωσαν: θα έχετε μνημόνιο, αλλά θα είναι σαν να μην έχετε.

Ο σοφός (κατά καιρούς) λαός λέει η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει. Και επίσης, όχι Γιάννης, Γιαννάκης (με ένα ή με δυο ν).

Η έμφαση λοιπόν δόθηκε στην τέχνη του λέγειν. Μνημόνιο ή δανειακή σύμβαση; Τρόικα ή θεσμοί;

Και ο Σόιμπλε χαιρέκακα να δηλώνει ότι αναρωτιέται πώς θα εξηγήσει η ελληνική κυβέρνηση στον λαό τη συμφωνία. Και ο Άδωνις να ξεσαλώνει στο twitter πανηγυρίζοντας. Οι κυβερνώντες κρατάνε τουλάχιστον ένα μέτρο και μιλούν απλά για ένα θετικό πρώτο βήμα και μια δύσκολη συνέχεια που έπεται.

Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημά μου;

Δεν είναι ο Βαρουφάκης. Έχω διαβάσει όλα τα βιβλία του, έχω δει κι ακούσει πάμπολλες συνεντεύξεις του και παρακολουθώ ανελλιπώς την αρθρογραφία του εδώ και 5 χρόνια. Τον εμπιστεύομαι. Άνθρωπος της θεωρίας, είχε την ευκαιρία να προσπαθήσει να κάνει πράξη τα πιστεύω του. Και κρίνω ότι τα πιστεύω του έχουν ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα.

Η διατύπωση είναι ένα παιχνίδι λέξεων. Πάνω σ’ αυτό το παιχνίδι βασίζεται ολόκληρη η τέχνη της δικηγορίας. Γιατί σημασία τελικά δεν έχει τι θέλεις να πεις, αλλά πώς θα το πεις. Η εικόνα μοιάζει πιο δυνατή από την ουσία και το φαίνεσθαι ισχυρότερο από το είναι.

Το πρόβλημά μου λοιπόν, βρίσκεται ακριβώς εκεί. Στη διατύπωση και στο παιχνίδι λέξεων του προεκλογικού Αλέξη Τσίπρα.

Γρήγορα η διαγραφή έγινε απαγκίστρωση κι επαναδιαπραγμάτευση. Δεκτό (;). Γιατί όταν καλείσαι να ξεκινήσεις εσύ τον χορό, μπορείς να τον σύρεις σε ότι ρυθμό θέλεις, είτε ξέρεις να χορεύεις, είτε όχι. Όταν όμως ήδη χορεύουν άλλοι μπροστά και ξαφνικά μπαίνεις κι εσύ στον κύκλο, πρέπει να ακολουθήσεις και κάποια βήματα.

«Το τρόικα τέλος και μνημόνιο τέλος το βράδυ των εκλογών» ωστόσο είναι πολύ ξεκάθαρο ότι ΔΕΝ έγινε και ότι τα ξανασυμφώνησε στο eurogroup απλά με άλλη ονομασία.

Το θέμα δεν είναι τόσο η συμφωνία αυτή καθαυτή. Μπορεί όντως οι συνθήκες της οικονομικής ζωής μας να γίνουν καλύτερες. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο προεκλογικός λόγος του δεν ήταν καθαρός.

Μια καθαρή διατύπωση θα έλεγε για παράδειγμα: αναγνωρίζουμε τις οικονομικές υποχρεώσεις της χώρας. Αφού έχουμε ήδη δανειστεί τα κέρατά μας, αν θέλουμε να μείνουμε στο ευρώ, δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν θα ξεπληρώσουμε τίποτα. Οι δανειστές όμως δεν επέβαλλαν μαχαίρι σε συντάξεις και μισθούς, ούτε βολικές απολύσεις, αυτά τα επέλεξαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Εμείς σας υποσχόμαστε ότι θα βάλουμε χέρι στους ζάμπλουτους για να ελαφρύνουμε λίγο τους πολίτες που έχουν φτάσει στα όρια της φτώχειας.

Αν είχε μιλήσει κάπως έτσι, σήμερα κανείς δεν θα είχε δικαίωμα να μιλάει για κωλοτούμπα.

Τικ – Τακ

Το ρολόι χτυπάει.

Το ρολόι χτυπάει απειλητικά για όλους μας, αλλά δεν θέλω να μπλεχτώ σε εναλλακτικά μονοπάτια «τι θα γίνει αν…»

Τικ – Τακ

Έχετε ήδη αργήσει. Κοντεύει να περάσει ένας μήνας και τώρα μιλάτε πρώτη φορά για την Αμυγδαλέζα. Κι ακόμα δεν ακούσαμε τίποτα συγκεκριμένο για τις Σκουριές, ήδη ειπώθηκαν πατάτες για τον Ενφια, ακόμα πληρώνουμε φόρο για τη Νέριτ, ακόμα δεν ξεκαθάρισε το τοπίο για τους βασικούς μισθούς και γενικώς λόγια, λόγια, λόγια. (Α ναι, και πρώτη φορά αριστερά με Πάκη για Πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν είναι, για να ξέρουμε και τι λέμε)

Τικ – Τακ

Ο χρόνος τρέχει και δεν περιμένει. Ο κόσμος άραγε;

Οι πιο αντιδραστικοί ήδη βλαστήμησαν με τα στρογγυλέματα. Οι περισσότεροι θα περιμένουμε λίγο ακόμα.

Θα περιμένουμε για την αποκατάσταση της Δικαιοσύνης. Χωρίς Δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει η Δημοκρατία.

Επιτέλους συγκρουστείτε. Με το κατεστημένο της διαπλοκής, με τα ΜΜΕ που άρχισαν να απλώνουν τις γλώσσες τους και να γλύφουν τον κώλο σας μήπως και αλλάξετε γνώμη. Συγκρουστείτε γιατί το υποσχεθήκατε και γι’ αυτό σας επιλέξαμε. Συγκρουστείτε γιατί αλλιώς θα σας καταπιεί το σύστημα.
Και συγκρουστείτε μετωπικά, σαν νταλίκα στην εθνική που ισοπεδώνει τα αυτοκίνητα στο διάβα της. Συγκρουστείτε. Από αυτή την αηδία, να μη μείνει ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ.

Να γίνει ο κόσμος όλος άνω-κάτω.

Όταν οι αριθμοί ξαναγίνονται άνθρωποι

Μια βδομάδα μετά κι έχουμε δει τόσα πολλά.
Μια βδομάδα μετά κι ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα.

Κυβέρνηση χωρίς Γιάνη προκοπή δεν κάνει. Πρόσωπο της πρώτης εβδομάδας, αδιαμφισβήτητα ο υπουργός οικονομικών. Από τον Λαφαζάνη το περίμεναν, από τον Βαρουφάκη τους ήρθε. Ο οποίος Γιάνης (με ένα μόνο ν) δεν κάνει τίποτε διαφορετικό από τον να επιμένει σε αυτά που λέει εδώ και τόσα χρόνια, και από τα βιβλία του, και τις τηλεοπτικές του συνεντεύξεις.

Ηλίας Μακρής - Η Καθημερινή

Στην πρώτη του επίσημη εμφάνιση ως υπουργός, στις κοινές δηλώσεις με τον Ντάισελ-μπλουμ ήταν ο μεγάλος νικητής τουλάχιστον στο body language. Η χολοσκασμένη ξινίλα του Ολλανδού, σε συνδυασμό με την αχτύπητη coolness του Βαρουφάκη αποτυπώθηκε καρέ-καρέ σε φωτογραφικούς και τηλεοπτικούς φακούς.

#kudos στον δημοσιογράφο που θα καταφέρει κάποτε να εκμαιεύσει από τον Βαρουφάκη τι πραγματικά του ψιθύρισε ο Ντάισελμπλουμ στο αυτί όλο νεύρα.

Το ίδιο βράδυ ο υπουργός παρουσιάστηκε στο BBC. Εξαιρετική χρήση της αγγλικής γλώσσα, ξεκάθαρες δηλώσεις για χρέος και ΕΕ, εντυπωσιακά πεισματάρης και εριστικός απέναντι σε μια αγενή δημοσιογράφο.

(τα σχόλια και στο youtube αλλά και στο twitter - από τους Βρετανούς κυρίως, από τους Έλληνες τα ξέρουμε! - έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για το γενικότερο κλίμα που επικρατεί)

Το βαρουφάκειο στυλ ξεσήκωσε κύμα ενθουσιασμού στα social media. Μέσα σε λίγες μέρες έγινε αφίσα, έγινε ήρωας, έγινε ατάκα, έγινε τραγούδια, έγινε έρωτας, έγινε τρολιά. Έγινε hashtag δηλαδή και κατάφερε να συγκεντρώσει χιλιάδες αναφορές στο όνομά του, σοβαρές και χιουμοριστικές, θετικές κι αρνητικές.

Κι επειδή αυτή η κυβέρνηση αρέσκεται σε συμβολικές κινήσεις, νομίζω ότι γι’ αυτό το λόγο κι ο υπουργός οικονομικών απέκτησε εν μια νυκτί τέτοιο ρεύμα. Γιατί έγινε το σύμβολο του μπαφιασμένου, του μπαϊλντισμένου, του μπουχτισμένου Έλληνα, που άκουγε επί 5 χρόνια τους εκπροσώπους του να δηλώνουν μονάχα υποταγμένα ναι. Ε, βρέθηκε κι ένας να ξεστομίσει επιτέλους ένα όχι, κι ακούστηκε σαν να το είπαμε όλοι μαζί.

Η βαρουφειάδα λοιπόν καλά κρατεί.

Ίσως η πολιτική χρειάζεται όντως περισσότερη διπλωματία, αλλά ρε γαμώτο χρειαζόμασταν αυτόν τον λίγο τσαμπουκά, έτσι απλά και μόνο για να νιώσουμε καλύτερα, τουλάχιστον τις πρώτες μέρες που οι συναισθηματισμοί επιτρέπονται.

Κατά τα άλλα, ο χρόνος κυλά βασανιστικά αργά. Σκέφτομαι ότι για πρώτη φορά ίσως θα ήθελα το κουμπί fast forward για να δω τι σκατά θα γίνει στο τέλος. Γιατί με κάθε πηχυαίο τίτλο τρέμει το φυλλοκάρδι μου ότι θα την κάνουν τελικά την κωλοτούμπα και θα αποδειχτούν κι αυτοί άνθρακες ως θησαυρός και θα προδώσουν την ψήφο των πολιτών που τους εμπιστεύτηκαν. Αυτό άλλωστε δεν συνέβη και με τον ΓΑΠ αλλά και με τον Σαμαρά; Με την εμπιστοσύνη κλονισμένη συθέμελα και με ασύστολα ψεύδη, πώς να μην έχεις αμφιβολίες;

Και θα μπορούσαν να έχουν γίνει οι προηγούμενοι ήρωες. Γιατί με περήφανα προγράμματα εξελέγησαν, που έλεγαν ότι λεφτά υπάρχουν κι απέρριπταν τις ξένες παρεμβάσεις. Δεν ξέρω από ποια Siemens και ποια υποβρύχια τους κρατούσαν στο χέρι και κατάπιαν τελικά αμάσητα ότι αποφάσισαν άλλοι για μας χωρίς εμάς και χωρίς να νοιάζονται αν είναι εφικτά. Αυτοί που δοκιμάζονται τώρα πρώτη φορά, φαίνεται να μην έχουν κάτι να φοβούνται. Οπότε, για πρώτη φορά ίσως πραγματικά γίνει κουβέντα κι όχι επιβολή.

Η ελπίδα ας αργήσει λίγο ακόμα, γιατί είναι κακός σύμβουλος και συχνά δένει τα μάτια. Η αισιοδοξία όμως, καλώς να ορίσει. Και μόνο με τη λύσσα των καναλαρχών, ποιος δεν ένιωσε κρυφά μια άγρια χαρά; Ρε καργιόλια, ο τρόμος δεν πέρασε.

Μαζί με τα κάγκελα του συντάγματος, σηκώθηκε κι ο τσιμεντόλιθος απ’ την καρδιά, κι αναπνεύσαμε κάπως πιο ελαφρά. Σηκώσαμε λίγο τα μαύρα γυαλιά της απελπισίας και θυμηθήκαμε ότι μπορεί να κάνει και λιακάδα.

 Νιώθω σαν να ξύπνησα από έναν λήθαργο. Σαν κακό όνειρο τα τελευταία 5 χρόνια: φτώχεια, μιζέρια, πόνος, φόβος, φασισμός, πείνα, αυτοκτονίες, ψέματα. Μόνο που ήταν πραγματικότητα. Κι απόρησα ξανά πώς καταντήσαμε και πώς το ανεχτήκαμε…

Δεν ήμαστε μόνοι στα γόνατα, δεν είμαστε μόνοι στα πρώτα τρεμάμενα όρθια βήματα. Ολόκληρη η Ευρώπη περιμένει με αγωνία, γιατί δεν είχε σχέδιο για τέτοιες καταστάσεις και γιατί, ολοφάνερα πλέον, έκανε λανθασμένες επιλογές.

από τη συγκέντρωση των Podemos

Η Ελλάδα δεν θα κάνει την επανάσταση, ούτε θα ρίξει τον καπιταλισμό. Αν ήταν έτσι, θα το ρίχναμε στο αντάρτικο και την αναρχία. Θα ζήσουμε μέσα στις ευρωπαϊκές και παγκόσμιες συνθήκες. Απλά να ζήσουμε ρε γαμώτο. Σαν άνθρωποι κι όχι σαν αριθμοί στα τεφτέρια λογιστικών βιβλίων.

Ξεκινώντας για έναν πόλεμο, κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει τον τελικό νικητή. Όμως η ιστορία βρίθει εντυπωσιακών ανατροπών. Οι μικροί αλλά περήφανοι γενναίοι δεν είναι χαμένοι από χέρι.

Στις ανθρώπινες ομάδες, λίγοι είναι αυτοί που ζουν από τη φύση τους δουλοπρεπείς και υποταγμένοι. Εξίσου λίγοι οι αφελείς παρορμητικοί τρελοί που παρασύρονται από το πάθος τους. Οι περισσότεροι, απλώς φοβούνται, γι’ αυτό και λουφάζουν. Μόλις τους πάρεις τον φόβο, αρκεί μονάχα μια σπίθα για να πάρουνε φωτιά. Ο φόβος φεύγει με 2 τρόπους. Ο ένας είναι η απελπισία. Γιατί δεν έχεις πια τίποτα άλλο να χάσεις. Ο άλλος είναι η αλληλεγγύη. Γιατί κρατώντας σφιχτά ένα χέρι, γεννιέται η ελπίδα και πεθαίνει ο φόβος.

Στραφείτε στον διπλανό σας, κρατήστε του το χέρι και πείτε του να μη φοβηθεί. Κι αυτός ας κάνει το ίδιο σε σας. Γιατί ο βρώμικος πόλεμος της καθημερινής τρομοκρατίας δεν σταματά.

Μια βδομάδα μετά κι ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα.
Μια βδομάδα μετά κι έχουμε δει τόσα πολλά.