Οι εκατό μέρες του ΣΥΡΙΖΑ που δεν άλλαξαν την Ευρώπη

Πέρασαν πάνω από τρεις μήνες διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και έχοντας μπροστά μας το ολοκάθαρο πολιτικό τους στίγμα μπορούμε να βγάλουμε συμπεράσματα τόσο για τη μετεκλογική τους αξιοπιστία, την επιτυχή ή όχι κυβερνησιμότητα τους, το επίπεδο των στελεχών τους αλλά και τον ρόλο που παίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι υπόλοιποι θεσμοί.

Όσοι είχαν διαβάσει το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και είχαν δει τις δημόσιες τοποθετήσεις του Αλέξη Τσίπρα θα βρουν ταύτιση στον προεκλογικό λόγο με τις μετεκλογικές προσπάθειες. Δυστυχώς ο Έλληνας δεν ψηφίζει διαβάζοντας τα προγράμματα των κομμάτων αλλά ψηφίζει με βάση τις προσωπικές του προσδοκίες και τη θολή εικόνα που του προσφέρουν τα ΜΜΕ. Έτσι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων πήγε θυμωμένη στην κάλπη προσδοκώντας «σκίσιμο» του μνημονίου και άμεση αποκατάσταση όσων έχασε την τελευταία πενταετία από τις βάρβαρες πολιτικές, κυρίως του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ αλλά και των συνοδοιπόρων τους ΔΗΜΑΡ, ΛΑΟΣ αλλά και Ποταμιού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στις υποσχέσεις του και στα Ενωσιακά θέσφατα βρέθηκε πολλές φορές απέναντι σε τοίχο. Η προσπάθεια αλλαγής πολιτικής οδήγησε σε δύσκολους συμβιβασμούς , που ενώ η πλειοψηφία των Ελλήνων  τους αποδέχεται γιατί είμαστε έθνος ευρωλιγούρηδων, έφερε τη ριζοσπαστική αριστερά μακριά από τις προγραμματικές τις θέσεις. Τρανό παράδειγμα τα εργασιακά που η αδικαιολόγητη, στα όρια της πολιτικής ντροπής, υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει πέρα από τον νεοφιλελεύθερο φονταμενταλισμό των θεσμών της ΕΕ και τη μετατόπιση του κόμματος της Αριστεράς σε θέσεις πιο σοσιαλδημοκρατικές. Η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ από αριστερό κομμουνιστογενές κόμμα σε σοσιαλδημοκρατικό είναι ορατή και στην περίπτωση των ιδιωτικοποιήσεων που η αποδοχή των ΣΔΙΤ, δημόσιο και ιδιωτικό παρέα, παρά την πλήρη καταστροφή που επέφερε στο παρελθόν ξαναέρχεται σε μια προσπάθεια να ηρεμήσουν οι αγορές.

Ελάχιστοι αμφιβάλουν για τις καλές προθέσεις του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ο δρόμος προς την κόλαση είναι σπαρμένος με καλές προθέσεις. Αυτό που μας έδειξαν οι τρεις μήνες του ΣΥΡΙΖΑ είναι πως οι διαπραγματεύσεις με  την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σαν να συζητάνε τα πρόβατα με τον λύκο τι θα φάνε για βραδινό . Η Λυδία λίθος του ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν είναι η Ε.Ε. και ο δρόμος που θα διαλέξει. Ο έντιμος συμβιβασμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά σοβάτισμα σε έναν διαλυμένο τοίχο και μπορεί να δίνει μεν  μια πρόσκαιρη ανάσα στον λαό αλλά δεν είναι μακροπρόθεσμα φιλολαϊκή λύση.
Ας είναι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το πρώτο βήμα του λαού μας για τη χειραφέτηση του γιατί αν είναι απλά ανάθεση σε κάποιον να μας σώσει τότε τα πράγματα στο μέλλον θα δυσκολέψουν και για τον λαό αλλά και για την Αριστερά που στο όνομα της ίσως συντελεστούν εγκλήματα.


*Το κείμενο έγραψε ο φίλος Στάθης Γεωργιάδης

Μάντεψε ποιος

Πάμε τώρα όλοι να παίξουμε μαζί μάντεψε ποιος

Ό,τι φαίνομαι δεν είμαι, γίνηκε άλλος ο εαυτός

Είμαι νέος, είμαι ωραίος, πούστης, φλώρος κι αδερφή

Κωλοπαίδι της Εκάλης, των πλουσίων το παιδί.

Αλήτης κλέφτης και πρεζάκιας, γνήσιος βουτυρομπεμπές

Ό,τι πρέπει να με κρίνει κάθε κώλος και σκεμπές.

Στα καλύτερα σχολεία με δασκάλους φοβερούς

Πίπες, κόκες στα θρανία γιους της κρέμας της Αθήνας όλους φίλους κολλητούς.

Ξεδιπλώνεται μπροστά μου μέλλον πλούσιο λαμπρό

Τις ανέσεις του μπαμπά μου στη σειρά μου να χαρώ.

Σκάφη, αμάξια και μουνάκια περιμένουν ν’ ανεβώ

Ο Τατσόπουλος ο νέος σίγουρα πως θα γενώ.

Μια ζωή, όλη μπροστά μου, βουτηγμένη στη χλιδή

Μα η ψυχή μου σκλαβωμένη, είναι κρατική εντολή.

Τότε γνώρισα ένα φίλο, έπειτα έγινε αδερφός

Μες στην πιτσιρικαρία, γόνος του ευρώ κι αυτός.

Τ’ όνομά του δε σε νοιάζει κι ας μιλάνε και γι’ αυτόν

Τώρα ζει στη ‘λευθερία, μόνιμος κάτοικος των ουρανών.

Μου μιλούσε για ιδέα, αξίες, ήθη, ιδανικά

Ό,τι ζήσουμε στον κόσμο, δανεικά κι αγύριστα.

Κάναμε πολλές κουβέντες, όλες γύρω απ’ τη ζωή

Για μια νέα κοινωνία δίχως φόβο και χασπί.

Μα δεν έχει σημασία το τι λέγαμε μαζί

Αφού κανείς ποτέ δεν ξέρει πως τα φέρνει η ζωή.

Ένα Σάββατο το βράδυ πετυχαίνουμε μαζί

Τον πούστη τον κακό τον λύκο σε μια γουρουνιού στολή.

Και αστράφτει και βροντάει, άντε γεια σου εφηβεία

Έτσι είναι άμα έχεις ενός γουρουνιού παιδεία.

Η συνέχεια γνωστή, δεν χρειάζεται να ξέρεις

Μόνο αν είσαι σαν κι εμάς, ίσως τότε να υποφέρεις.

Ύστερα βρήκα κι άλλους δύο, πέντε, δέκα, εκατό

Ήταν τέλεια ευκαιρία γι’ αυτά που ήθελα να πω.

Μου μιλούσαν για έναν κόσμο απαλλαγμένο απ’ τον ζυγό

Δίχως έθνη και θρησκεία, δίχως μίσος ταξικό.

Άνθρωποι ολοκληρωμένοι σε καρδιά και σε μυαλό

Άνθρωποι μωρέ μαλάκα, πώς αλλιώς να σου το πω.

Όμως έπρεπαν θυσίες για τον κόσμο μας αυτό

Με κεφάλαιο, σύστημα και κράτος έπρεπε να συγκρουστώ.

Στην αρχή είχα λακίσει πρέπει να παραδεχτώ

Κι έτσι βγήκαμε για τσάρκα μ’ έναν άλλο αδερφό.

Πήραμε καφέ απ’ έξω και κινήσαμε γι’ αλλού

Κέντρο, αγορά, βιτρίνες, όλα οργασμοί του νου.

Είδα κόσμο να γελάει, έτσι μόνος στα τρελά

Είδα να παρακαλάνε για μία μόνο μπουκιά.

Είδα γύφτους και πρεζάκια, μαύρες πόρνες στις εφτά

Είδα γέρους να πεθαίνουν μέσα σε χαρτόκουτα.

Άλλοι ψάχναν αμβροσία μες σε κάδους σκουπιδιών

Κι άλλοι δέρνανε παιδάκια στην πλατεία Εξαρχείων.

Ξάφνου μάτωσε η ψυχή μου, γύρισα στον αδερφό

Δεν παλεύεται ρε φίλε, πώς διορθώνεται αυτό;

Γάμησέ τα ρε μαλάκα, μου αποκρίθηκε αυτός

Ξέχνα πια μίρλα και κλάψα, ο κόσμος είναι άρρωστος.

Τα μυαλά μας λοιπόν πήραν πολλές ανάποδες στροφές

Σπρέυ, γκράφιτι και πράξεις αντιεξουσιαστικές.

Πέρασαν έτσι τα χρόνια, πέντε ν’ ακριβολογώ

Λέγανε πως είχα πάθει τραύμα προεφηβικό.

Μα είναι άδικη κατάρα για τον κάθε αγωνιστή

Μοναχός του να παλεύει για μια δίκαιη ζωή.

Μίσος, έχθρα και μανία για τον λύκο τον κακό

Με ‘βγαλαν στην μπανανία απ’ τον δρόμο τον σωστό

…για εσένα βλάκα…

Σαν κωλόπαιδο λοιπόν, νόθο της δημοκρατίας

Με άλλους τρεις καλούς συντρόφους μάχομαι της εξουσίας.

Είναι πρόστυχο για σένα και εμπεριέχει δόλο

Να δαγκώνουμε το χέρι που σου έχουν μες στον κώλο.

Είχα πλέον μεγαλώσει, όμως πού να φανταστώ

Πως οι δρόμοι μας θα σμίγαν με τον λύκο τον κακό.

Βγήκε, μίλησε κι ο Δένδιας, είπε για εικαστικά

Ότι για καλλωπισμό προσώπου, αρμόδια είναι γούρουνα.

Αραχτός σε μία κλίνη τα θυμάμαι όλα αυτά

Γεγονότα που μας κάνουν για εσάς καθάρματα.

Είναι κάθαρμα να είσαι σήμερα αντιδραστικός

Πρέπει πρόβατο να μείνεις, ψηφοφόρος τους σωστός.

Μια Ελλάδα διχασμένη, δύο εχθρικά πεδία

Απ’ τη μία οι γιακάδες, κι απ’ την άλλη αναρχία.

Για πάρτη μου περίπατοι σε πάρκα και πλατείες

Καλά κρασιά σας εύχομαι, αυτά είναι μαλακίες.

Καιρός να το τελειώνουμε, αδερφέ μου, το παιχνίδι

Κάποιοι ίσως να νιώσανε, για άλλους θα ‘μαι αρχίδι.

Ελπίδα πια δεν μου ‘μεινε, μα ούτε υπάρχει φόβος

Αθώε φίλε μου έρχομαι, εκεί δεν θα σαι μόνος.

Είμαι Έλλην, είμαι ξένος, είμαι Σύριος κι Αλβανός

1.3.1.2. είμαι ο Νίκος Ρωμανός

Είμαι ο Αλέξης, είμαι ο Φύσσας

Είμαι εγώ, εσύ κι αυτός

Venceremos αδερφέ μου, ίδιος είναι ο εχθρός.

* Το κείμενο έστειλε ο Γ.Β.

                                                                  

Interstellar

Ο αναγνώστης και φίλος Στάθης Γεωργιάδης μου έστειλε μια κριτική για την ταινία Interstellar την οποία και δημοσιεύω παρακάτω:


"Στη ζωή υπάρχουν μερικές αδιαπραγμάτευτες αλήθειες όπως ότι η γη έχει σχήμα αυγού, του Σταύρου Θεοδωράκη του αρέσει το γλυκό εργολάβος, το κόμμα είναι ένα, η Βάσω Παπανδρέου είναι ακόμα παρθένα κτλ. Σε όλες αυτές τις αλήθειες πρέπει να προσθέσουμε πως ο Νόλαν ξέρει να κάνει ταινίες, κανονικές ταινίες, όχι σαν κι αυτές του Αγγελόπουλου.

Το Interstellar είναι πόλεμος και όπως στον πόλεμο δεν πας αξύριστος, αγυάλιστος, χωρίς το παγούρι σου και την ξιφολόγχη σου, (αλήθεια τους Σουμέριους πιστεύουν ότι θα πολεμήσουν εκεί στο Πεντάγωνο;) έτσι και πριν πας στον κινηματογράφο για να δεις την ταινία πρέπει να πας προετοιμασμένος. Καταρχάς, πρέπει να πάρεις μαζί σου έναν Βούλγαρο φυσικό από την Μακεδονία του Πιρίν, Πιρινικό φυσικό δηλαδή, ή έστω έναν καθηγητή Φυσικής. Πρέπει να έχεις κοιμηθεί τρεις μέρες σερί για να είσαι ξεκούραστος και οπωσδήποτε να έχεις αδειάσει το κεφάλι σου από όλα τα προβλήματα και τις σκέψεις σου για να μπορέσεις να χωρέσεις όλα αυτά που θα σου δώσει η ταινία. 

Αφού τα κάνεις αυτά προχωράς στην ταινία. Το πρώτο μεγάλο πλεονέκτημα της είναι οι ηθοποιοί του, στα πολύ μεγάλα δε συν ότι (ελπίζουμε να) πήρε την Αν Χάθαγουέι, η χαρά του φίλου μας και δική μας χαρά… Με υπόθεση που αξίζει, με καλογραμμένο και σφιχτό σενάριο, για την ακρίβεια γατάκια σενάριο για τρεις ταινίες, με σκηνοθεσία που σπέρνει, με μουσικάρες, το μόνο που δεν είχε η ταινία ήταν γυναίκες να βγαίνουν από την οθόνη και να επιδίδονται σε σεξουαλικά όργια με το κοινό, ελπίζουμε στην επόμενη ταινία σου μεγάλε Νόλαν. 

Αφού περάσουν σαν νεράκι 2,5 ωρίτσες ο τιτανοτεράστιος "κλείνει" την ταινία ανοίγοντάς την! Ναι κυρίες και κύριοι αφήνει παράθυρο, μπαλκονόπορτα για την ακρίβεια, για το Interstellar 2!!! Στην ερώτηση αν υπήρχαν μειονεκτήματα θα απαντήσουμε με ειλικρίνεια πως υπάρχουν. Καταρχάς τα καθίσματα ήταν μικρά, η προβολή άργησε μερικά λεπτά και δεν έδειξαν αρκετά τρέιλερ επόμενων ταινιών αλλά διαφημίσεις. Αυτά είναι τα μειονεκτήματα. Εν κατακλείδι λέμε πως είναι μια φοβερή ταινία του Νόλαν, του ανθρώπου που σκατά πιάνει και το κάνει χρυσάφι και το χρυσάφι μετά το κάνει κρυπτονίτη."

Το πληκτρολόγιο απαντά:

Αναμφίβολα είναι μια από τις καλύτερες δουλειές του Νόλαν, για μένα ίσως και η καλύτερη. Εξ αρχής καταπιάνεται με τη θεματική του διαστήματος, που έδωσε αριστουργήματα στο παρελθόν (οδύσσεια του διαστήματος, πλανήτης των πιθήκων), αλλά και εξαιρετικές ταινίες πρόσφατα (gravity-ακόμα μετανιώνω που δεν το είδα στη μεγάλη οθόνη). Πραγματικά του βγάζω το καπέλο για την επιμονή να δουλεύει σε φιλμ δίνοντας αυτό το αποτέλεσμα: φαντασμαγορική φωτογραφία και σκηνές που κόβουν την ανάσα, σε κάνουν να ονειρεύεσαι ένα ταξίδι στο απέραντο διάστημα και να ανατριχιάζεις μπροστά στο άπειρο.

Η ομοιότητα όμως με την Οδύσσεια εξαντλείται σε κάποια εκθαμβωτικά πλάνα και στον ρόλο που παίζει η επική μουσική του Hans Zimmer στην ατμόσφαιρα. Γιατί κατά τα άλλα, ο Νόλαν θέτει έντιμα κάποια υπαρξιακά ερωτήματα, δυστυχώς όμως γλιστράει σε συναισθηματικές υπερβολές και φορτωμένους αμερικανικούς διαλόγους. Οι "διαστημικές" επιρροές δεν κρύβονται, το Αρμαγεδδών και ο Πλανήτης των πιθήκων τον προκαλούν να δώσει το δικό του μακάβριο σενάριο για το τέλος του ανθρώπου και το τέλος του κόσμου, ενώ από το contact τσίμπησε την προσπάθεια για επικοινωνία και την ανάγκη για το ανώτερο ον.

Όσο για τη φυσική και τις εξηγήσεις που παίρνουμε ή δεν παίρνουμε, δε με ενοχλεί καθόλου. Το όλο νόημα βρίσκεται στο να δεχτούμε τη μικρότητά μας ως όντα και να αποδεχτούμε ότι ο κόσμος ίσως να μην τελειώνει στα όρια που εμείς αναγνωρίζουμε. 

Τέλος, είναι δεδομένο ότι οι κριτικοί κινηματογράφου του μέλλοντος θα γράψουν για τον Νόλαν πως το αγαπημένο του σχήμα ήταν ο κύκλος. Το στοιχείο αυτό της κυκλικής αφήγησης είναι παρόν σε όλες του τις ταινίες: Κοντά στο φινάλε, ο πρωταγωνιστής επιστρέφει σε μια από τις πρώτες σκηνές, που μπορεί ο θεατής να μην είχε προσέξει και ιδιαίτερα. Σοφός και συνειδητοποιημένος πια, θα δώσει τη λύση του δράματος. Όσο κι αν παρουσιάζει ενδιαφέρον η συγκεκριμένη τακτική, όταν καταντά επαναλαμβανόμενο μοτίβο, χρειάζεται προσοχή γιατί κινδυνεύει να καταστήσει τα έργα του Νόλαν βαθιά προβλέψιμα. 

Εν ολίγοις, το πρόσημο είναι θετικό, είναι μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, αξίζει αναμφίβολα το αντίτιμο του κινηματογραφικού εισιτηρίου και πιστεύω πως θα παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στα φετινά Όσκαρ. Ωστόσο, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, και οι διάλογοι την απομακρύνουν από τον τίτλο του αριστουργήματος. Η σιωπή είναι χρυσός. Κι ειδικά εκείνη η απόκοσμη σιωπή, μέσα στο χάος των άστρων του σύμπαντος, που σπάει μόνο η αναπνοή του κοσμοναύτη. Κι εμείς κοιτάζουμε το άπειρο.